कविता

मला वृत्तांविषयी फारशी माहीती नाही परंतु ही कविता अक्षरगणवृत्तामध्ये येते का हे जाणकारांनी सांगावे. अतुल्य सुंदर अवखळ बाला हरखुन सारे पाहितसे॥ केसांत फुलांची सजवुन माला हृदयीच घाला घालितसे॥ परी तरंगत अलगद चाले फिरती नयनी मोरपिसे॥ हृदयी परीची, ओढ अनावर बंध भावनेस घालु कसे॥ पाहुन मजला हळुच हसली मनात बिजली कोसळते॥ अलगद जाई धुक्यात विरुनी या आठवणी की स्वप्न असेे॥ आशिष...

ईच्छा माझी ,लिहावे नवे शब्द न वाचलेले ,लिहावे नवे काव्य मनाला उसवनाऱ्या ,लिहाव्या नव्या पंक्ती न भासणाऱ्या नको ,त्याच त्या व्यक्ती शिकवले मला ,जेव्हा होईल मी मोठा , दुख: माझी होतील लहान पण आज मला भीती ,लोकांची ,समाजाची कोण महान अन कोण लहान ? वाटते पुन्हा ह्यावे लहान , झोपताना ऐकावी आईची अंगाई , कधीकधी जातो मी जुन्या दिवसात जिथं असते झोपेबरोबर रजाई वाटत पुन्हा ,जावं भावाबरोबर , एकसारखी,एकारंगाची ,कपडे घालून भटकावं गावभर , चिंचा बोऱ अन वाऱ्यावर भिरभिरणारा पतंग बनवावे किल्ले अन जहाज तेव्हा ह्यायचे होत मोठ लवकर अन आज मी मलाच म्हणतो , ऊठ…कमवायचेत तुला खूप सारे 'डॉलर' (sorry f

उदासल्या अंबरी तो कधीचा दाटलेला आसवांत होई रिता परी उरी साचलेला........ लाख अडवू पाही तो या आठवांच्या लाटां ज्या डिवचूनी जाती त्या उध्वस्त तटाला........ उन्हे पेटवूनी गेली त्याची गाफिल स्वप्ने आता उरले ना काही ह्या रात्रीस जाळण्याला..... उतरती सांज बोले सावर रे वेडया ना तिचा दोष काही होता तुच फसलेला......... ती येईल माघारी तुझ्यासाठी एकदातरी का आस ही वैरी झुलवी त्या जिवाला..... बहरला गुलमोहर जेव्हा तिच्या अंगणात निरोपाच्या फुलांनी होता मग तोही सजलेला.........

1.. सगळीकडून कोसळतय आभाळ एकटेपणाचे अन ते दडलेत झाडाआड अजाणतेपणाची झूल पांघरून, मी उदासगीत गात प्रकाशकवडसे टिपत रस्ता कापतो जावून येऊन काय त्या सावलीची सोबत. तसं सारं शरीरच भेगाळलयं उन्मादी लस स्त्रवतेयं सगळीकडून, झडत जाणारे सारे अवयव अन् मनाने खचलेला मी सारं सारं सामावून जाव ह्या कराल अंधारात अन् जाणीव उरावी काही नसण्याची. तिनं देलेला डाग आजही चरचरतो मनात जेव्हा काहूर उठते फेसाळण्याचे, ती ढसाढसा रडलीपण होती मला पदराआड घेवून कुशीत असून नसल्याचं ते एकटेपण आजही उठवते झोपेतून, घामेजला मी दचकून पांघरुणात शिरतो, आजूबाजूला कुणीच नसतं ती सुध्दा. विजयकुमार.........

मागे सीट हे विडंबन लिहिले होते. रुढार्थाने हे विडंबन असले तरी विडंबन म्हणावे तसे नाही. आपण सुडंबन म्हणू या. ही कविता पण त्याच प्रकारातली. आयुष्याच्या उतार वयात एकटे पडलेल्या आजोबांचे दुःख. (माझे आवडते कवी विंदा करंदीकर आणि त्यांच्या असंख्य चाहत्यांची जाहीर माफी मागून.) सकाळपासून रात्रीपर्यंत तेच ते !!

एक दुलई ठेवलीये जपून थंडीच्या कपड्यांच्या बोळक्यात, येते तिची आठवण मधनंच साऱ्या आठवणींच्या घोळक्यात. त्या दुलईच्या मायेतंच मला झोप गवसली होती, गाढ झोपेतून उठून लहानपणी मी तिला लाळही पुसली होती. मऊशार उबदार मखमली तिचा स्पर्श, तिने अगदी सहज टिपलय माझ्या वाढत्या वयाचं वर्ष! माझ्यासवे ऐकल्यायेत तिने कितीतरी गोष्टी आणि, कितीदातरी लपवलंय माझ्या डोळ्यातलं पाणी! सकाळ झाली की गुंडाळून फेकून द्यायचो कोपऱ्यात, आणि रात्री मात्र त्याच कोपऱ्यातून काढायचो तिला तोऱ्यात. खुपसलं असेल, लाथाडलं असेल नको असेल तशी, पण माझ्या कित्येक आठवणींना दिली तिने कुशी! परवाच आई म्हणाली तू पांघर तीच दुलई, शोध शोध शोधली पण

फार क्लेशदायक आहे असं तुझ्याशिवाय जगणं, मी पर्यायांचा फारसा विचारच करत नाही ! कट केल्याप्रमाणे रात्री संगनमताने अंगावर येतात, तू जितकी हळुवारपणे यायचीस तितक्याच टोकाचा क्रूरपणा दाखवत ! दिवसाच्या उत्तरार्धात रात्रीच्या पुर्वार्धात अडकलेल्या कौमार्यवेळेत मनाचे पाखरू व्हरांड्यातल्या " फायरप्लेसवर" जाऊन बसते, गारठलेल्या गावातला गारठा, धुक्यासह माझ्या घरात शिरतो, तेवणार्‍या रोशनदानाचे तरंग घरात नाचायला लागतात ! आता मला कविता करावीशी वाटते, तू नसताना ? मी कवितेची कल्पनासुध्दा करू शकत नाही, तुझ्या नसण्याचे भान मला असले तरी, कल्पना अनभिज्ञ आहे ! पावसाळाभर दमट पडलेल्या तुझ्या वसनांनचा आवेगी सुगंध

पाहीलं मी तुला माझ्यावर प्रेम करताना ते नाते अनामिक तु अनावर जपताना  ।। पाहीलं मी तुला तु एकांतात असताना, माझ्यासाठी झुरताना, तुझ्या मनाच्या गाभाऱ्यात तुला माझं चित्र पाहताना ओढ्याकिनारी फुलपाखरांशी गप्पा मारताना माझे प्रतिबिंब समजून तूला स्वतःशीच बोलताना पाहीलं मी तुला माझ्यावर प्रेम करताना  ।। पाहीलं मी तुला खळखळून हसताना, भरभरून जगताना माझ्या दुःखाला कवटाळून तुला मुसमुसून रडताना, तू नशिबाशी लढताना प्रत्येक वेळी जिंकताना,  प्रेमासाठी माझ्या मात्र तुला वेळोवेळी हरताना पाहीलं मी तुला माझ्यावर प्रेम करताना  ।।

प्रिया, मी तर तुझी प्रियतमा ! ( खिशात किती नोटा आहेत जमा? ) प्राणेश्वरा,जीवलगा! सख्या सजना ! तुझिया संगती रे आज मज ना पाहावयाचा आहे ( फुकटात ) सिनेमा प्रिया मी तुझीच प्रियतमा ! ( खिशात किती नोटा आहेत जमा? ) ( भुलते हे जन पैसा पाहुनी असेल 'मनी' तरच मिळेल 'हनी' पैशाविना मोल ना तव प्रेमा ) प्रिया मीच तुझी प्रियतमा ! ( खिशात किती नोटा आहेत जमा? ) पाहू दे रे मनाची दिलदारी नसेल 'बैलेंस' कर उसनवारी तुझिया प्रेमाची होईल खातरजमा प्रिया मीच ना तुझी प्रियतमा ? ( खिशात किती नोटा आहेत जमा?

पाऊलवाटा भरून टाकणारा पाऊस घामाला पुरून टाकणारा पाऊस अंगणात थूई थूई नाचणारा पाऊस पत्र्याचे पन्हाळे भरून वाहणारा पाऊस मातीला गंध देणारा पाऊस सडकेला नवं करणारा पाऊस खडकाला ओलं करणारा पाऊस बेडकाला बोलतं करणारा पाऊस डबक्यांना,खड्ड्यांना भरणारा पाऊस जनावरांच्या अंगावरून ओघळणारा पाऊस गुराख्याला चिंब भिजवणारा पाऊस खुरपं जागीच टाकाय लावणारा पाऊस उबेला बसायला लावणारा पाऊस झाडांना न्हाऊ घालणारा पाऊस ताली कट्ट्यांनी तुंबणारा पाऊस वावरात नागवं नाचणारा पाऊस