मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ

कविता

वीट....(ती - त्याला)

अविनाश लोंढे. ·
लेखनविषय:
काव्यरस
वीट आलाय , तुझ्या त्या जुण्या प्रेमाचा , त्या कचऱ्याचा , तू मला सोडण्याचा , वीट आलाय , तुझ्या त्या जुण्या प्रेमाचा , पर्वा न करता तोडलेल्या वचनांचा वीट आलाय , तुझ्या त्या जुण्या प्रेमाचा , प्रेमाविना तुझ्या लालासलेल्या शरीराचा वीट आलाय , तुझ्या त्या जुण्या प्रेमाचा , तू तोडलेल्या तुझ्या बोलांचा , रागाचा घेऊन जा , तुझी हरएक चिज़, घेऊन जा , दिलेल प्रेमाच बीज.... कस विसरू तुझ ,लाख वेळाच झूट, कितीदा न कशी देऊ पून्हा तीच ती सूट …। काळजाच्या माझ केलस तू तुकड , श्वासालाही माझ्या आत्ता हवेचे वाकड ….

काकणे आणि गाळ

पालीचा खंडोबा १ ·
लेखनविषय:
काळोखभरल्या वाटेवर पाऊल जपून टाक अनाहूत पडलेल्या उल्केचा खडा पायात शिरेल अन् तुझ्या अस्फुट हुंदक्याने संभोगनिद्रेतले गाव जागे होईल. कासाराच्या उकिरंड्यातल्या फुटक्या काकणांची पोरींनी तोरणे केलीत वा-याच्या झुळकीला चुकवून पुढे हो वारा वळला तर काकणे किनकिनतील अन् मन मारणा-या विधवांना शृंगारस्वप्ने पडतील. लुगडे जरा वर उचल लाजेचे भय तुला आहे अंधारास नाही चुकुन पाय अडकेल अन् धुळीचे लोट उठुन वखवखलेल्या कुत्र्याना जागे करतील तेव्हा मात्र अंधारपण लाजेल. नदीत पाय रेट उचलून टाकु नकोस खळखळाटात सोनेरी माश्यांबरोबर मनुष्य मांसाला चटावलेल्या सुसरीही उठतील मग मात्र गाव सोडणे अवघड होईल. वेशीतल्या गावदे

सूर्यसावलीत अडकले रथचक्र

पालीचा खंडोबा १ ·
लेखनविषय:
वटवृक्षाच्या सावलीत खुरटी झालेली झुडपे बघताना उगाचच हरीलाल समोर येतो अन सुर्वेमास्तरांच्या सावलीत कोमेजलेली नासकी फळे आठवतात. जगणं हे असचं असतं का ? एक सूर्य अन त्याचे ग्रह त्यांचे असंख्य उपग्रह काही शोधलेले तर काही काळकुपीच्या मागे दडलेले पुढे कधीतरी परप्रकाशित उजेडात सामोरे येणारे. संभाजीही असाच होता का ? सूर्याचा ग्रह काहीच माहिती नाही पण सूर्यापासून सूर्यप्रकाश घेवूनही स्वप्रकाश पसरवून गेला, काय वाटले असेल त्याला ? मयूर सिंहासनाची धूळदाण बघताना कधीतरी सूर्यापोटी जन्म घेतल्याचा त्यास पश्चाताप झाला असेल का ?

लानपन

ऊध्दव गावंडे ·
लेखनविषय:
तुह्य माह्य लानपनं कसं गेलं मजाकीनं येते यादं घळी घळी नाई भुललो आजुनं धुर्या वरच्या बोरीले जातं व्हतो संगमंग रखवाली पाह्यताचं कशी आंगाले बिलंगं माहा अक्षर खराबं मारे मास्तरं म्हनूनं रमे तुह्यं मनं कसं तेचं अक्षर पाहूनं? जत्री जायाचा जीवाले बाई हरीक केवळा कशी मांगस घेऊनं खनं जरीचा पिवळा टकं लाऊनं पाह्यसं चिची वरं राघू मैना कायं कयलं त्यातलं तूह्या जीवाले सांगना? जीवा वाटते राहूनं व्हावं आजूनं लहानं तूह्या संगचं खेऊनं भागू मनाची तहानं

घोस्टहंटर - पायरेट ऑफ़ अरेबिया २

DEADPOOL ·
घोस्टहंटर-१ www.misalpav.com/node/34123 घोस्टहंटर-२ www.misalpav.com/node/34140 घोस्टहंटर-३ www.misalpav.com/node/34145 घोस्टहंटर-४ www.misalpav.com/node/34161 घोस्टहंटर-५ www.misalpav.com/node/34185 घोस्टहंटरच्या निमित्ताने! www.misalpav.com/node/34200 घोस्टहंटर - पायरेट ऑफ़ अरेबिया १ www.misalpav.com/node/34204 'मॉन्टेग्रो!' घोस्टहंटर सोसायटीतला अत्यंत प्रतिष्ठित हॉल ऑफ़ फेम मधील पहिल्या क्रमांकावर असलेला घोस्टहंटर! ------------------- स्लीपी होलोव! शिर नसलेल्या घोडेस्वाराचे खेडे! मात्र १९७६ मध्येच मॉन्टेग्रोने त्याचा अंत केला! एक व्यक्ति आज घोड्यावर बसून खेड्यात आली होती. "माफ करा महाशय,

गॅलरीतला [ चौथा ] पालापाचोळा

शिव कन्या ·
मनाला गॅलरी आपली आपली गॅलरीतले आपण, आपले आपले. गुलाब काढा, मोगरा लावा मोगरा काढा, मरवा लावा, मरवा काढा, सुगंध ठेवा मनाला गॅलरी आपली आपली गॅलरीतला सुगंध आपला आपला. खुर्ची काढा, झोपाळा लावा, झोपाळा काढा, चटई टाका, चटई काढा, मोकळीच ठेवा मनाला गॅलरी आपली आपली गॅलरीतली स्पेस आपली आपली. काचा काढा, गज लावा गज काढा, पडदे लावा, पडदे काढा, उघडीच ठेवा मनाला गॅलरी आपली आपली गॅलरीतला प्रकाश आपला आपला. असणे नको, नसणे नको, आता कुठला ध्यास नको, कुठे फुलला, कुठे अडकला, असला मिळमिळ श्वास नको, मनाला गॅलरी आपली आपली गॅलरीतला श्वास आपला आपला.

अखेरची मानवंदना

गंगाधर मुटे ·
लेखनविषय:
काव्यरस

अखेरची मानवंदना

अखेरची ही मानवंदना
नतमस्तकल्या स्वरी
अश्रू होऊन हृदय वितळले
योद्ध्या चरणावरी

कृषीवलांना, मृदश्रमिकांना
तूच आसरा होता
अर्थवादाच्या प्रबोधिनीचा
तू प्रकाशतारा होता
तूच आमुची मथुरा, काशी
प्रयाग नि पंढरी

एका दाण्यापासून दाणे
हजार निर्मित जेथे
डाकू, लुटारू बनूनी शासक
सनद घेऊनी येते
उणे सबसिडीचा मांडलास तू
हिशेब गणितेश्वरी

युगायुगाच्या अबोलतेला
फोडलीस तू वाचा

निकरवरी मैनाराणी

सुरवंट ·
लेखनविषय:
काव्यरस
वादळच जोराचे आले, की गाठी आपोआप ढिल्या झाल्या, माहित नाही खास, काय घडले विशेष! पण हाय!! निकर कड्यावरून घसरले, अन मैना सगळ्या फांद्यांवर दिसल्या. जितकी विद्वत्ता जास्त, तितक्या त्यांच्या मैना सप्तरंगी! त्यांनी एकच गिल्ला केला. त्याचा आवाज समुद्रापार गेला. ‘निकरवाहू वादळ कुठून आले? कसे आले? पाहू पाहू त्यावर खास संशोधन करू!’ हाती लेखण्या घेतल्या, आणि निकर उडवणाऱ्या वादळामागे मैना सावरत मूढ सगळ्या अमाप धावल्या. वादळाविरुद्ध एक जोरदार कम्प्लेन हवेतल्या हवेत ठोकून म्हणाले, ‘आता फार काम झाले! घेऊ या विश्रांती, स्वतःच्या कोशात!’ ......... .............. काही वीरांगणा कृतिशील! फार चळवळ्या!

CTRL + C, CTRL + V

हर_हुन्नरी ·
लेखनविषय:
CTRL + C, CTRL + V कॉपी पेस्ट कॉपी पेस्ट कॉपी पेस्ट करत राहणाऱ्या आपल्या बोटांना , मनाला , शरीराला कॉपी पेस्ट कॉपी पेस्ट कॉपी पेस्ट ची वाळवी लागून बोटं आणि मन सडून -झाडून जाण्यापूर्वी जवळच्या किंवा लांबच्या समुद्र किनाऱ्यावर जावं अथांग समुद्र किनाऱ्यावर आपला तुकडा शोधून वाळू हातात घ्यावी आणि बांधायला घ्यावा वाळूचा किल्ला किल्ला छोटा की मोठा सहज ठरवावं , किंवा ठरवू ही नये होऊ द्यावा आपणहून बनला तर छोटा , बनला तर मोठा एकासारखा दुसरा बुरुज बनवता येतो का ते पाहावं इथे कॉपी पेस्ट तंत्रज्ञान काम करीत नाही आदिम व्हावं लागतं रेतीचे सूक्ष्म ओले कोरडे चिखलाळलेले कण बनून जावं लागतं खालून

!! मद्य !!

पालीचा खंडोबा १ ·
लेखनविषय:
या मदिरालयात सगळेच धुंद जाळुनी स्वत:स दिवे जाहले मंद पसरला सर्वत्र अस्पृश्य गंध रिचवुनी चषक, उरले रक्तांध !! किती बुडवावे क्लेष चषकात? मद्याने मेंदू बधीर कळ हृदयात जमतात इथे दुख: विसरण्या उद्याचे कोणी काही म्हणा, साम्राज्य आहे मद्याचे !! खर्चुनी पदर, स्वत:स विकतात हाय! पिळविटणा-या संगीतात रिझतात स्वत:ला फ़सवुनी, प्रतारणा करतील अम्रुताही लाजवेल हे विष, पिऊनी मरतील !! काजव्याची हि लढाई, करतील प्रकाशाशी स्वत:स पेटवुनी, ठेवतील कोळश्याच्या राशी ह्यांचे दु:ख कुणा का ऊमगेना ? ह्या मद्यमेळ्यात का मी उभा मज समजेना...............!! विजयकुमार.........