कविता

पाऊलवाटा भरून टाकणारा पाऊस
घामाला पुरून टाकणारा पाऊस
अंगणात थूई थूई नाचणारा पाऊस
पत्र्याचे पन्हाळे भरून वाहणारा पाऊस
मातीला गंध देणारा पाऊस
सडकेला नवं करणारा पाऊस
खडकाला ओलं करणारा पाऊस
बेडकाला बोलतं करणारा पाऊस
डबक्यांना,खड्ड्यांना भरणारा पाऊस
जनावरांच्या अंगावरून ओघळणारा पाऊस
गुराख्याला चिंब भिजवणारा पाऊस
खुरपं जागीच टाकाय लावणारा पाऊस
उबेला बसायला लावणारा पाऊस
झाडांना न्हाऊ घालणारा पाऊस
ताली कट्ट्यांनी तुंबणारा पाऊस
वावरात नागवं नाचणारा पाऊस

अंत कवटाळला फिरस्ता
चिरे वाकडी वाट
फुटल्या दिव्यांच्या काचा
कापती अंधाराची लाट ||

गच्च झुडपात वाजे
झिंगल्या रातकिड्याचां झांज
अस्ताला गेली दूर
वाट सांडली सांज ||

कुणी चुकला छायाचित्रकार
टिपे प्रकाशाचे कवडसे
वाहत्या वा-यासवे धुळीत
हरवले गेले ठसे ||

आणे उधाण वारा
शरीर भरल्या प्रणयास
वाढत्या जवळकीने घुमती
मोकाट सुटले श्वास ||

घुमे वा-याची शीळ
उघड्या तलावाच्या शिरी
दर्ग्यातुनी अलगद येती
प्रार्थनेच्या सुरेल लकेरी ||

विजयकुमार........
०४.११.२००९, महाबळेश्वर

असणे नसणे
जाणीव स्मृती
खर्‍या गूढ आभासी
मिशी नृत्य अधाशी

पुस्तक घेऊनी डोईवरी
शिष्या राहे उपाशी
असे ते शीष्ट दिसे
उष्टवी शब्द पिशी

मांडीने डाव मांडले
मिशीने शब्द पुसले-खुपसले
आपल्या जगण्यासाठी
शब्दांवरी नाच नाचला
तीने लेऊनी त्यांची मिशी

-स्वल्प प्रेरणा 'फ्रिडा काहलोची मिशी'

माझ्या अंतर्मनावर ओरखडे
ठेवून तू
क्षितिजापार गेलीस
मावळत्या संध्येसारखी,
क्षितीजाचं रसरसलेपण तसचं
ओरखड्यात ताजं अन्
ती कातरवेळेची हुरहूर
मला मावळत असते.

मुठ्मातीनंतर मी कितीदा
ठरवलं, तुझ्या "त्या"
चीरशांतीच्या विश्रामस्थळास
भेट देईन
का कुणास ठाऊक ?
फाटकाच्या आत पाउल
कधी पडलचं नाही
मात्र
गंजलेल फाटक कुरकुरत
असताना मी
तुझं ते पांढरं
आच्छादन न्यहाळत असतो,
पुसट होत जाणारं
वाढत्या रात्रीबरोबर
कमी होत जाणा-या
हुरहुरीसारखं .

संक्रांत

आणखीन एक वर्ष सरले.
थंडी घेऊनच नवीन वर्ष अवतरले.
गार हवेची शाल लपेटून माणसाचे मन सुखावले.

गार झुळकेने पतंग प्रेमी आनंदले.
तीळ - गुळाच्या गोड वासानी पोटच भरले.

संक्रांतीचे दागिने घडले.
नवीन नवरीला त्याचेच अप्रूप झाले.
जावईबुवा हलव्याचा हार आणि नारळ मिळणार म्हणून खुश झाले.
फोटो काढले , आधी हलव्याच्या दागिन्यांचे आणि मग मुलगी -जावयाचे.
आणखीन एक सण पार पडला म्हणून सासूबाईनी हुश्य म्हटले.

संक्रांतीचा सण आला आणि गेला.
दरवर्षीच येतो आणि जातो.

एक सांगू? ऐकशील?
ते कंगव्यातून सुटणारे केस
राहूदे तसेच, भुरभुरूदे
तेवढाच त्यांना विरंगुळा
...अन् मलाही!

वाराही कधी लाडात येतो
पदराशी सलगी करतो
तू तशीच राहा, मला सावरू दे
खेळू दे त्या दोघांना
...अन् मलाही!

मोकळी छान हसताना
इकडे तिकडे पाहताना
वेडी डूलं झुलत राहतात
झुलू दे त्यांना मजेत
...अन् मलाही!

गालावरच्या खळ्यांना
लाल ओठ नि चंद्रबिंदीला
न्याहाळत बसतो आरसा
पाहू दे ग निवांत त्याला
...अन् मलाही!

- संदीप चांदणे

[ती]

नवल वाटतय मला ,
इतक्या वर्षानी तूझी हाक आली ,
कदाचीत ,तुला वाटल असेल की ,
'काळाने ' माझी जखम भरली ….

जखम माझी अजूनही ओली ,
पण स्वप्नांनी आपल्या पांघरलेली
आठवते ? जुन्या स्वच्छंदी तारुण्यात,
सर्रकन पायाखालून जमीन सरकलेली .....

अंतर आपल्यात लाखो मैलांच …। मग कसं शक्य मीलन दोघांच ?

[मी ]

हजारदा आवाज दिला तूला ,
पण , साद नाही मिळाली मला
तुटतो मी, तुझ्या जीवासाठी
पण ,तू कुठे तुट्तेस माझ्यासाठी ?

नको जीव लाऊ,
नको वाट पाहू,
अता श्वास घेणे
नको वाटते..

कधी आस होती
तुझ्या कौतुकाची,
अता शब्दलेणे
नको वाटते..

कशी चूक झाली,
कुणी चूक केली,
पुन्हा जाब देणे
नको वाटते..

इच्छा निमाल्या.
मनी शांतताहे.
तिला छेद देणे
नको वाटते.

मला साद घाली
खुला पैलतीर,
इथे बंदी होणे
नको वाटते..

तिच्या मनात याच्याविषयी रागंच होता
तरी ह्यो पठ्ठया तिच्या मागंच होता

सेंडलकडं नजर टाकत तिने सहज पाहिले
तेवढयावरंच महाशयांनी तिला र्हदय वाहिले

महाशय गेले विचारात घरी
जाऊन पडले पत्रांच्या अरी

खिशात पैसे नसताना एसटीडी कॉल केला
फोनवर तिच्याऎवजी तिचा बापंच आला

हिंमत धरून घरी गेला पैलवान बापाने काळानिळा केला

जीभ चावत म्हणाला चूकला बेत
वाटेत दिसले तिरडीवर प्रेत

प्रेतावर पूष्प टाकून याने मोठ्याने गळा काढला
प्रेत म्हणाले गप्प मूर्खा मी तर या नादात जीव सोडला