बिचारे.

वास्तव हे एकमेकांपासून खुप दुर त्यामुळेच संसारगाडा वंगण नसलेल्या गाड्या प्रमाणे सारखा खडखडत असतो.

पुस्तक परिचय छान.

आज दोन्ही भाग वाचले. भाषांतर छानच केले आहे!

लग्न अशी गोष्ट नाही की जी एकाच वेळी पूर्ण करता येते, ती सतत जगावी लागते. जोडप्याने कधीही निष्क्रिय शांततेत गुंतून असं म्हणू नये की, "खेळ जिंकला आहे आपण, आता आराम!" हा खेळ कधीच जिंकला जात नाही. यशस्वी लग्न ही एक मोठी भव्य इमारत असते, जिची दररोज पुनर्बांधणी करावी लागते. पण ते करताना स्पष्टीकरण, विश्लेषण आणि कबुली याची मदत घेणं चुकीचं. परस्पर टीका करण्यातही खूप धोके असतात. स्त्रीला अशा सर्व धोक्यांची जाणीव लगेच होते. आणि त्यावर उपायही तिला अगदी मनातून सुचतात. पुरुषालाही माहित असतं की फक्त तिच्याकडे पाहणं किंवा स्मितहास्य करणं हे स्पष्टीकरण देण्यापेक्षा जास्त चांगलं असतं. पद्धत काहीही असो, नातं सतत बांधत राहिलं पाहिजे. दुर्लक्ष केलं तर आयुष्यात कोणतीच गोष्ट टिकू शकत नाही -- घर, मैत्री, प्रेम. घराचं छत कोसळतं, मैत्री, प्रेमही संपतं. कौलं परत बांधावे लागतात, सांधे भरावे लागतात, गैरसमजुती निवळाव्या लागतात. नाहीतर कडूपणा निर्माण होतो, मनात खोलवर जखमा होतात, आणि एके दिवशी भांडणात, भावनांचा बांध फुटतो. आणि आपली समोरच्याच्या मनातील अनपेक्षित अशी प्रतिमा पाहून प्रचंड धक्का बसतो.

👍

हा परिच्छेद फार आवडला! आधिच्या भागवरील एका प्रतिसादात तुम्ही लिहिले आहे,

१) The Art Of Living म्हटलं की साहजिकच अध्यात्माची जाहिरात समजून दुर्लक्ष केलं जाईल ही शक्यता गृहीत धरली होती.

+१ शीर्षक वाचुन माझाही तसाच गैरसमज झाला असावा, त्यामुळे पहील्या भागाकडे दुर्लक्ष झाले असावे 😀

धन्यवाद कर्नल साहेब, कुमार सर, टर्मीनेटर!

बिचारे.

वास्तव हे एकमेकांपासून खुप दुर त्यामुळेच संसारगाडा वंगण नसलेल्या गाड्या प्रमाणे सारखा खडखडत असतो.

पुस्तक परिचय छान.

आज दोन्ही भाग वाचले. भाषांतर छानच केले आहे!

लग्न अशी गोष्ट नाही की जी एकाच वेळी पूर्ण करता येते, ती सतत जगावी लागते. जोडप्याने कधीही निष्क्रिय शांततेत गुंतून असं म्हणू नये की, "खेळ जिंकला आहे आपण, आता आराम!" हा खेळ कधीच जिंकला जात नाही. यशस्वी लग्न ही एक मोठी भव्य इमारत असते, जिची दररोज पुनर्बांधणी करावी लागते. पण ते करताना स्पष्टीकरण, विश्लेषण आणि कबुली याची मदत घेणं चुकीचं. परस्पर टीका करण्यातही खूप धोके असतात. स्त्रीला अशा सर्व धोक्यांची जाणीव लगेच होते. आणि त्यावर उपायही तिला अगदी मनातून सुचतात. पुरुषालाही माहित असतं की फक्त तिच्याकडे पाहणं किंवा स्मितहास्य करणं हे स्पष्टीकरण देण्यापेक्षा जास्त चांगलं असतं. पद्धत काहीही असो, नातं सतत बांधत राहिलं पाहिजे. दुर्लक्ष केलं तर आयुष्यात कोणतीच गोष्ट टिकू शकत नाही -- घर, मैत्री, प्रेम. घराचं छत कोसळतं, मैत्री, प्रेमही संपतं. कौलं परत बांधावे लागतात, सांधे भरावे लागतात, गैरसमजुती निवळाव्या लागतात. नाहीतर कडूपणा निर्माण होतो, मनात खोलवर जखमा होतात, आणि एके दिवशी भांडणात, भावनांचा बांध फुटतो. आणि आपली समोरच्याच्या मनातील अनपेक्षित अशी प्रतिमा पाहून प्रचंड धक्का बसतो.

👍

हा परिच्छेद फार आवडला! आधिच्या भागवरील एका प्रतिसादात तुम्ही लिहिले आहे,

१) The Art Of Living म्हटलं की साहजिकच अध्यात्माची जाहिरात समजून दुर्लक्ष केलं जाईल ही शक्यता गृहीत धरली होती.

+१ शीर्षक वाचुन माझाही तसाच गैरसमज झाला असावा, त्यामुळे पहील्या भागाकडे दुर्लक्ष झाले असावे 😀

धन्यवाद कर्नल साहेब, कुमार सर, टर्मीनेटर!

माहिती स्रोत काय आहे. गॅझेटमध्ये हे दिलं जातं का?

माहिती स्रोत काय आहे. गॅझेटमध्ये हे दिलं जातं का?

म्हणजे आताचा महाराष्ट्र,कर्नाटक,गुजरात यांच्या सीमा कुणी ठरवल्या? वेगवेगळे अधिकारी नेमले होते हे ठरवायला. दातार नावाचे एक अधिकारी होते ते कानडी होते. त्यांनी धारवाड,बेळगांव कर्नाटकात घातले.

अन्याय वगैरे काही नाही. आपल्या मराठी पुढार्याना सतत रडायची सवय आहे. दोन्ही राज्यांत भाजपाचे सरकार असल्याने शिवसेना/राष्ट्र्वादीच्या म्होरक्याना "मराठी माणसाची गळचेपी" वगैरे आठवली आहे.कॉण्ग्रेसची अवस्था नेहमीसारखीच!- 'इकडे आड तिकडे विहीर' आहे. बेळगाव हा जिल्हा आहे. ह्यांत ६८% हुन अधिक कन्नड भाषिक आहेत. बेळ्गाव शहरात कदाचित मराठी भाषिक जास्त असतील. मराठी भाषिकांची संख्या ही १९५० नंतर जास्त वाढु लागली. गळचेपी/अन्याय वगैरे असते तर नागरिक १२५ किमीवर कोल्हापूरला जाउन स्थायिक झाले असते. जाणकारानी महाजन आयोगाचा निकाल वाचावा.जुनी कागपत्रे/जमीनीचे व्यवहार वगैरे सगळे कन्नडमध्येच आहे.अजुनही 'आंदोलन'करण्यासाठी दुसर्या राज्यातून लोक मागवावे लागतात ह्यावरूनच दिसते की बेळगावकरानी सीमाप्रश्नाला केव्हाच निकालात काढले आहे.

बेळगाव, धारवाड, कारवार हा भूभाग महाराष्ट्रात सामील झाल्याने क्षेत्रफळात बदल होईल पण तेथील रहिवाश्यांना काय फरक पडेल हे कुणी सांगत नाही. अतंरराष्ट्रीय किवा देशांतर्गत सीमेवरील गावे नेहमीच मुलभूत सोई नां वंचित असल्याचे दिसते. राजकारणी हा वाद नेहमीच ज्वलंत ठेवून आपल्या पोळीवर तुप ओढून घेताना दिसतात. नाहीतर पंच्याहत्तर वर्षानंतर ही यावर काहीच तोडगा का काढण्यात आला नाही? फिरोजपूर जवळील हुसैनीवाला येथी अतंरराष्ट्रीय सीमा प्रश्न दोन्ही देशांनी केव्हाच सोडवला आहे. लवकरच कर्नाटक निवडणूकीला सामोरे जाणार आहे तेव्हा एक इंचही जमीन महाराष्ट्राला देणार नाही असे तेथील सरकार म्हणत आहे. पुढे महाराष्ट्र निवडणूक लढवेल तेव्हा म्हणेल बेळगाव, धारवाड, कारवार हा भूभाग आपलाच आणी आम्ही तो घेतल्याशिवाय रहाणार नाही अशी घोषणाबाजी होईल. जर कठीण वाटणारी पूर्वापार चालत आलेली कलमे निकालात निघाली तसेच याबाबतीत का नाही. हे एक भिजत घोंगडे आहे कधी वाळणार सांगणे फार कठीण आहे. माझे आकलन. तज्ज्ञांनी प्रकाश टाकावा.

स्पर्धा परीक्षांची #UPSC #MPSC तयारी करणाऱ्यांसाठी हा लेख विशेष करून उपयुक्त ठरेल

१)मूळ माहिती सरकारी साईट्सवर आहे का? २) सीमावादावर प्रश्न आल्यास किंवा तोंडी परीक्षेत "तुम्ही हा वाद कसा सोडवाल?" हे विचारतात का? ३)घटक राज्यांची सरकारे कधीच आलेल्या भूभागावरचा अंमल सोडणार नाहीत. मग केंद्राकडून आदेश देता येतो का? त्यांचे पालन शांततापूर्ण होईल का? ४) घटक राज्यातील राजकीय पक्ष यांचे निवडणुक प्रचाराचे भांडवल करतात पण सत्तेत आल्यास गप्प बसतात.

म्हणजे आताचा महाराष्ट्र,कर्नाटक,गुजरात यांच्या सीमा कुणी ठरवल्या? वेगवेगळे अधिकारी नेमले होते हे ठरवायला. दातार नावाचे एक अधिकारी होते ते कानडी होते. त्यांनी धारवाड,बेळगांव कर्नाटकात घातले.

अन्याय वगैरे काही नाही. आपल्या मराठी पुढार्याना सतत रडायची सवय आहे. दोन्ही राज्यांत भाजपाचे सरकार असल्याने शिवसेना/राष्ट्र्वादीच्या म्होरक्याना "मराठी माणसाची गळचेपी" वगैरे आठवली आहे.कॉण्ग्रेसची अवस्था नेहमीसारखीच!- 'इकडे आड तिकडे विहीर' आहे. बेळगाव हा जिल्हा आहे. ह्यांत ६८% हुन अधिक कन्नड भाषिक आहेत. बेळ्गाव शहरात कदाचित मराठी भाषिक जास्त असतील. मराठी भाषिकांची संख्या ही १९५० नंतर जास्त वाढु लागली. गळचेपी/अन्याय वगैरे असते तर नागरिक १२५ किमीवर कोल्हापूरला जाउन स्थायिक झाले असते. जाणकारानी महाजन आयोगाचा निकाल वाचावा.जुनी कागपत्रे/जमीनीचे व्यवहार वगैरे सगळे कन्नडमध्येच आहे.अजुनही 'आंदोलन'करण्यासाठी दुसर्या राज्यातून लोक मागवावे लागतात ह्यावरूनच दिसते की बेळगावकरानी सीमाप्रश्नाला केव्हाच निकालात काढले आहे.

बेळगाव, धारवाड, कारवार हा भूभाग महाराष्ट्रात सामील झाल्याने क्षेत्रफळात बदल होईल पण तेथील रहिवाश्यांना काय फरक पडेल हे कुणी सांगत नाही. अतंरराष्ट्रीय किवा देशांतर्गत सीमेवरील गावे नेहमीच मुलभूत सोई नां वंचित असल्याचे दिसते. राजकारणी हा वाद नेहमीच ज्वलंत ठेवून आपल्या पोळीवर तुप ओढून घेताना दिसतात. नाहीतर पंच्याहत्तर वर्षानंतर ही यावर काहीच तोडगा का काढण्यात आला नाही? फिरोजपूर जवळील हुसैनीवाला येथी अतंरराष्ट्रीय सीमा प्रश्न दोन्ही देशांनी केव्हाच सोडवला आहे. लवकरच कर्नाटक निवडणूकीला सामोरे जाणार आहे तेव्हा एक इंचही जमीन महाराष्ट्राला देणार नाही असे तेथील सरकार म्हणत आहे. पुढे महाराष्ट्र निवडणूक लढवेल तेव्हा म्हणेल बेळगाव, धारवाड, कारवार हा भूभाग आपलाच आणी आम्ही तो घेतल्याशिवाय रहाणार नाही अशी घोषणाबाजी होईल. जर कठीण वाटणारी पूर्वापार चालत आलेली कलमे निकालात निघाली तसेच याबाबतीत का नाही. हे एक भिजत घोंगडे आहे कधी वाळणार सांगणे फार कठीण आहे. माझे आकलन. तज्ज्ञांनी प्रकाश टाकावा.

स्पर्धा परीक्षांची #UPSC #MPSC तयारी करणाऱ्यांसाठी हा लेख विशेष करून उपयुक्त ठरेल

१)मूळ माहिती सरकारी साईट्सवर आहे का? २) सीमावादावर प्रश्न आल्यास किंवा तोंडी परीक्षेत "तुम्ही हा वाद कसा सोडवाल?" हे विचारतात का? ३)घटक राज्यांची सरकारे कधीच आलेल्या भूभागावरचा अंमल सोडणार नाहीत. मग केंद्राकडून आदेश देता येतो का? त्यांचे पालन शांततापूर्ण होईल का? ४) घटक राज्यातील राजकीय पक्ष यांचे निवडणुक प्रचाराचे भांडवल करतात पण सत्तेत आल्यास गप्प बसतात.

हिंदीतील विनोदी चित्रपट "शहेन्शहा" सारखी गोष्ट वाटते आहे.

आज चित्रपट पाहिला. मध्यंतरापर्यंत आवडला अगदी जितू जोसेफ छाप आहे त्यावर. उत्तरार्धात मात्र स्वामी- पूजा- अंधश्रद्धा- तृतीयपंथी या सगळ्या प्रकारामुळे कंटाळा आला. लांबी कमी असायला हवी होती.

पण हे वाचुन कुमान कसा आहे हे बघावसे वाटतेय पण कोणी जास्त सिरीयसली घेतल तर स्वता: कुमान बनेल अस वाटतय. :-)))))

मिपावर फोटो फ्लीकरमधुन उपलोड करता येत होता ना?

हिंदीतील विनोदी चित्रपट "शहेन्शहा" सारखी गोष्ट वाटते आहे.

आज चित्रपट पाहिला. मध्यंतरापर्यंत आवडला अगदी जितू जोसेफ छाप आहे त्यावर. उत्तरार्धात मात्र स्वामी- पूजा- अंधश्रद्धा- तृतीयपंथी या सगळ्या प्रकारामुळे कंटाळा आला. लांबी कमी असायला हवी होती.

पण हे वाचुन कुमान कसा आहे हे बघावसे वाटतेय पण कोणी जास्त सिरीयसली घेतल तर स्वता: कुमान बनेल अस वाटतय. :-)))))

मिपावर फोटो फ्लीकरमधुन उपलोड करता येत होता ना?

मस्त. कोल्हापूरला आहे पण बघायचं राहून गेलं.

वा! हा दीपोत्सव अनुभवण्याचा कधी योग येतोय का ते पाहायला हवं.

याचा मी एक व्हिडिओसुद्धा केलेला आहे. तो खाली दिलेल्या लिंकवर पाहता येईल. https://youtu.be/IrF6wfwmkWI

सुंदर फोटो. आम्ही कोल्हापूरकर भारीच आहोत मग ! :) नदीपात्रात दिवे सोडून प्रदूषण वाढवण्यापेक्षा तीरावरच दिवे लावणे उत्तमच.

आवडले.

हे नदीची आऽरती प्रकरण फार वाढत चाललंय. हरिद्वार - प्रयागराज आणि आता काशी, उज्जैन (नर्मदा) कोल्हापूर (पंचगंगा). उसाच्या मंळीने कितीही मलीन होवो पंचगंगा, आऽरती झालीच पाहिजे.

मस्त. कोल्हापूरला आहे पण बघायचं राहून गेलं.

वा! हा दीपोत्सव अनुभवण्याचा कधी योग येतोय का ते पाहायला हवं.

याचा मी एक व्हिडिओसुद्धा केलेला आहे. तो खाली दिलेल्या लिंकवर पाहता येईल. https://youtu.be/IrF6wfwmkWI

सुंदर फोटो. आम्ही कोल्हापूरकर भारीच आहोत मग ! :) नदीपात्रात दिवे सोडून प्रदूषण वाढवण्यापेक्षा तीरावरच दिवे लावणे उत्तमच.

आवडले.

हे नदीची आऽरती प्रकरण फार वाढत चाललंय. हरिद्वार - प्रयागराज आणि आता काशी, उज्जैन (नर्मदा) कोल्हापूर (पंचगंगा). उसाच्या मंळीने कितीही मलीन होवो पंचगंगा, आऽरती झालीच पाहिजे.

समोर नसताना एखादी व्यक्ती आवडणं खूप सोपं असतं, सोबत राहत असलेल्या व्यक्तीपेक्षा.

+11

आपण वास्तवातल्या माणसापेक्षा त्याच्या प्रतिमेच्याच अधिक प्रेमात पडतो. समोर नसताना एखादी व्यक्ती आवडणं खूप सोपं असतं, सोबत राहत असलेल्या व्यक्तीपेक्षा. कदाचित त्यामुळेच Byron म्हणतो की: स्त्रीच्या प्रेमात मरणं एकवेळ सोपं आहे, तिच्यासोबत राहण्यापेक्षा! हे खूप आवडलं. मला नेहमी वाटतं प्रेमात पडणं खूप सोपं आहे. परंतू प्रेम निभावणं खूप कठीण. त्यामुळे जो व्याक्ती प्रेम निभावतो म्हणजेच त्या व्यक्तीच्या दोषांसहीतही त्याच्यावर प्रेम करत राहतो त्यालाच मी प्रेम केलं म्हणण्याचा अधिकार आहे असं मला वाटतं. पुस्तक परिचय छान करुन दिलात. कधितरी नक्की वाचेन. वा.खू. साठविली आहे.

गणेशा, मुळ भावनांना धक्का न लावता इतर भाषेत अनुवाद करणे सुद्धा एक कला आहे. मुळ भाषेतील भाव व त्यांना जसेच्या तसे अनुवादित करण्यासाठी अनुवादित भाषेचे नेमकेच शब्द शोधून वाचकांपर्यंत पोहोचवणे अतीशय अवघड आणी यातच अनुवादकाचे कौशल्य आहे. ते वाचकाला प्रतित झाले की अनुवाद मुळ पुस्तका इतकाच प्रसिद्ध होतो. नेमकी हिच गोष्ट इथे दिसून आली. स्त्रीचा स्वभाव समुद्राच्या लाटांसारखा लहरी असतो पण सुज्ञ पुरूष वादळात सापडलेल्या जहाजाच्या खलाशाप्रमाणे जहाजाचे शीड सैल सोडून देतो, वाट पाहतो, आशा सोडत नाही आणि महत्वाचं म्हणजे या वादळातही समुद्रावरचं त्याचं प्रेम तो जपून ठेवतो

या भागापासून लेखमाला वाचायला घेतली आहे. जसजसे काही शंका वा मुद्दे उपस्थित होत जातील, तसतसे व्यक्त करत जाईनः १. शीर्षकात The Art of Living हे शब्द आल्याने ही लेखमाला श्री श्री रविशंकर प्रणित कार्पोरेट अध्यात्माचा प्रचार करणारी असावी असे वाटून वाचायला घेत नव्हतो (मी त्या महागड्या कार्पोरेट कार्यक्रमात दोनदा सहभागी झालेलो असूनही/असल्यामुळेच) तेंव्हा माझ्यासारखाच इतरांचाही असा समज होऊ नये म्हणून शीर्षकात आवश्यक बदल करता आल्यास उत्तम.

संगीत मैफिलीला जा; आणि ते शुद्ध स्वर आणि ती मोहक सुरांची गुंफण ऐका. आणि जर त्यानंतरही ती संगीतरचना तुम्हाला गोंधळलेली, कठोर आणि विसंवादी भासली, तर तुम्ही अजूनही प्रेम अनुभवलंच नाही!

२. मोझार्ट (१७५६-९१) च्या काळापर्यंत जे संगीत युरोपीयन रसिकांना उपलब्ध होते, त्याच्या संदर्भात हे विधान उचित असले, तरी अलिकडल्या काळात जगभरात संगीताची अवनती होऊन जो घणाघाती कर्कश्यपणा, निरर्थकता, गोंधळ, विसंवाद, सवंग बाजारूपणा वगैरे ज्या गोष्टी रूढ झालेल्या आहेत, त्या बघता मोझार्टचे हे विधान कालबाह्य झालेले असल्याचे खेदाने म्हणावे लागेल. ३. शेवटल्या परिच्छेदातील 'एक उदात्त तडजोड' हा शब्दप्रयोग अगदी आंग्ल वळणाचा वाटला, आणि त्यातून काही अर्थबोध मलातरी झाला नाही. 'एक दैवी अनुभूति' किंवा 'निखळ सौदर्यानुभूति' असे काही म्हणायचे आहे का ? बाकी लेखमाला वाचनीय आणि उद्बोधक होईल, याची खात्री वाटते. Amadeus या मोझार्टच्या जीवनावरील अद्भुत चित्रपटातील एक दृष्य. (Mozart and Salieri हे नाटक प्राख्यात रशियन लेखक Alexander Pushkin याने १८३२ मधे प्रसिद्ध केले होते. त्यावरून प्रेरणा घेऊन Peter Shaffer याने 1979 साली 'Amadeus' नामक नाटक लिहीले, आणि 1984 साली चित्रपट निर्माण करण्यात आला. या चित्रपटाला ८ ऑस्कर आणि अन्य अनेक महत्वाची पारितोषेके लाभली आहेत. संगीतप्रेमी आणि सिनेरसिकांनी Amadeus हा चित्रपट अवश्य बघावा.

धन्यवाद चित्रगुप्त सर _/\_ १) The Art Of Living म्हटलं की साहजिकच अध्यात्माची जाहिरात समजून दुर्लक्ष केलं जाईल ही शक्यता गृहीत धरली होती. पुढील लेखात शीर्षक नक्की बदलेल. धन्यवाद सुचनेबद्दल. ३) "एक उदात्त तडजोड" हा "sublime reconciliation" साठी केलेला अनुवादाचा प्रयत्न:

Go to a concert; listen to those pure notes and those enchanting harmonies, and if your love then seems confused, harsh, and discordant, you are still unversed in the art of loving. But if, in your emotion, you are aware of this gradual acquisition of beauty, this marvellous understanding, this sublime reconciliation of conflicting and hostile themes beyond all dissonance, then you are embarked upon one of the few adventures in life that are worth having : a great love.

समोर नसताना एखादी व्यक्ती आवडणं खूप सोपं असतं, सोबत राहत असलेल्या व्यक्तीपेक्षा.

+11

आपण वास्तवातल्या माणसापेक्षा त्याच्या प्रतिमेच्याच अधिक प्रेमात पडतो. समोर नसताना एखादी व्यक्ती आवडणं खूप सोपं असतं, सोबत राहत असलेल्या व्यक्तीपेक्षा. कदाचित त्यामुळेच Byron म्हणतो की: स्त्रीच्या प्रेमात मरणं एकवेळ सोपं आहे, तिच्यासोबत राहण्यापेक्षा! हे खूप आवडलं. मला नेहमी वाटतं प्रेमात पडणं खूप सोपं आहे. परंतू प्रेम निभावणं खूप कठीण. त्यामुळे जो व्याक्ती प्रेम निभावतो म्हणजेच त्या व्यक्तीच्या दोषांसहीतही त्याच्यावर प्रेम करत राहतो त्यालाच मी प्रेम केलं म्हणण्याचा अधिकार आहे असं मला वाटतं. पुस्तक परिचय छान करुन दिलात. कधितरी नक्की वाचेन. वा.खू. साठविली आहे.

गणेशा, मुळ भावनांना धक्का न लावता इतर भाषेत अनुवाद करणे सुद्धा एक कला आहे. मुळ भाषेतील भाव व त्यांना जसेच्या तसे अनुवादित करण्यासाठी अनुवादित भाषेचे नेमकेच शब्द शोधून वाचकांपर्यंत पोहोचवणे अतीशय अवघड आणी यातच अनुवादकाचे कौशल्य आहे. ते वाचकाला प्रतित झाले की अनुवाद मुळ पुस्तका इतकाच प्रसिद्ध होतो. नेमकी हिच गोष्ट इथे दिसून आली. स्त्रीचा स्वभाव समुद्राच्या लाटांसारखा लहरी असतो पण सुज्ञ पुरूष वादळात सापडलेल्या जहाजाच्या खलाशाप्रमाणे जहाजाचे शीड सैल सोडून देतो, वाट पाहतो, आशा सोडत नाही आणि महत्वाचं म्हणजे या वादळातही समुद्रावरचं त्याचं प्रेम तो जपून ठेवतो

या भागापासून लेखमाला वाचायला घेतली आहे. जसजसे काही शंका वा मुद्दे उपस्थित होत जातील, तसतसे व्यक्त करत जाईनः १. शीर्षकात The Art of Living हे शब्द आल्याने ही लेखमाला श्री श्री रविशंकर प्रणित कार्पोरेट अध्यात्माचा प्रचार करणारी असावी असे वाटून वाचायला घेत नव्हतो (मी त्या महागड्या कार्पोरेट कार्यक्रमात दोनदा सहभागी झालेलो असूनही/असल्यामुळेच) तेंव्हा माझ्यासारखाच इतरांचाही असा समज होऊ नये म्हणून शीर्षकात आवश्यक बदल करता आल्यास उत्तम.

संगीत मैफिलीला जा; आणि ते शुद्ध स्वर आणि ती मोहक सुरांची गुंफण ऐका. आणि जर त्यानंतरही ती संगीतरचना तुम्हाला गोंधळलेली, कठोर आणि विसंवादी भासली, तर तुम्ही अजूनही प्रेम अनुभवलंच नाही!

२. मोझार्ट (१७५६-९१) च्या काळापर्यंत जे संगीत युरोपीयन रसिकांना उपलब्ध होते, त्याच्या संदर्भात हे विधान उचित असले, तरी अलिकडल्या काळात जगभरात संगीताची अवनती होऊन जो घणाघाती कर्कश्यपणा, निरर्थकता, गोंधळ, विसंवाद, सवंग बाजारूपणा वगैरे ज्या गोष्टी रूढ झालेल्या आहेत, त्या बघता मोझार्टचे हे विधान कालबाह्य झालेले असल्याचे खेदाने म्हणावे लागेल. ३. शेवटल्या परिच्छेदातील 'एक उदात्त तडजोड' हा शब्दप्रयोग अगदी आंग्ल वळणाचा वाटला, आणि त्यातून काही अर्थबोध मलातरी झाला नाही. 'एक दैवी अनुभूति' किंवा 'निखळ सौदर्यानुभूति' असे काही म्हणायचे आहे का ? बाकी लेखमाला वाचनीय आणि उद्बोधक होईल, याची खात्री वाटते. Amadeus या मोझार्टच्या जीवनावरील अद्भुत चित्रपटातील एक दृष्य. (Mozart and Salieri हे नाटक प्राख्यात रशियन लेखक Alexander Pushkin याने १८३२ मधे प्रसिद्ध केले होते. त्यावरून प्रेरणा घेऊन Peter Shaffer याने 1979 साली 'Amadeus' नामक नाटक लिहीले, आणि 1984 साली चित्रपट निर्माण करण्यात आला. या चित्रपटाला ८ ऑस्कर आणि अन्य अनेक महत्वाची पारितोषेके लाभली आहेत. संगीतप्रेमी आणि सिनेरसिकांनी Amadeus हा चित्रपट अवश्य बघावा.

धन्यवाद चित्रगुप्त सर _/\_ १) The Art Of Living म्हटलं की साहजिकच अध्यात्माची जाहिरात समजून दुर्लक्ष केलं जाईल ही शक्यता गृहीत धरली होती. पुढील लेखात शीर्षक नक्की बदलेल. धन्यवाद सुचनेबद्दल. ३) "एक उदात्त तडजोड" हा "sublime reconciliation" साठी केलेला अनुवादाचा प्रयत्न:

Go to a concert; listen to those pure notes and those enchanting harmonies, and if your love then seems confused, harsh, and discordant, you are still unversed in the art of loving. But if, in your emotion, you are aware of this gradual acquisition of beauty, this marvellous understanding, this sublime reconciliation of conflicting and hostile themes beyond all dissonance, then you are embarked upon one of the few adventures in life that are worth having : a great love.

परीक्षण वाचून कदाचित सिनेमा पाहण्याची प्रेरणा मिळेल. कोणत्या OTT वर आहे? मी शोधलं तर https://en.wikipedia.org/wiki/Amu_(film) हा सिनेमा दिसला. पण सदर धाग्यातील सिनेमा वेगळा दिसतो.

परीक्षण वाचून कदाचित सिनेमा पाहण्याची प्रेरणा मिळेल. कोणत्या OTT वर आहे? मी शोधलं तर https://en.wikipedia.org/wiki/Amu_(film) हा सिनेमा दिसला. पण सदर धाग्यातील सिनेमा वेगळा दिसतो.

कांतारा बघण्याची प्रचंड उत्सुकता आहे.

चित्रपटाच्या एका टप्प्यात रिषभ शेट्टीने जो अभिनय केलाय तो तुम्ही शेवटच्या श्वासापर्यंत पाहिलेल्या सर्वोत्तम अभिनयांपैकी एक असेल याची मला खात्री वाटते

अगदी +१ चित्रपटाच्या शेवटाबद्दल खूप ऐकले आहे . प्रसार माध्यमांमध्ये काही क्लिप्स पाहिल्या त्या बघून वरील वाक्याची खात्री पटते. तसेच "वराह रुपम" गाणे खूप सुंदर जमले आहे. रिषभ शेट्टीने खूप मेहनत घेतली आहे व सर्व मेहनत सार्थकी लागली असे मला वाटते.

कांतारा बघण्याची प्रचंड उत्सुकता आहे.

चित्रपटाच्या एका टप्प्यात रिषभ शेट्टीने जो अभिनय केलाय तो तुम्ही शेवटच्या श्वासापर्यंत पाहिलेल्या सर्वोत्तम अभिनयांपैकी एक असेल याची मला खात्री वाटते

अगदी +१ चित्रपटाच्या शेवटाबद्दल खूप ऐकले आहे . प्रसार माध्यमांमध्ये काही क्लिप्स पाहिल्या त्या बघून वरील वाक्याची खात्री पटते. तसेच "वराह रुपम" गाणे खूप सुंदर जमले आहे. रिषभ शेट्टीने खूप मेहनत घेतली आहे व सर्व मेहनत सार्थकी लागली असे मला वाटते.

तेलुगू कंतारा नक्की पाहीन.

कांतारा अतिशय सुंदर चित्रपट आहे, मास्टरपीस असे म्हणता येणार नाही परंतु एक उत्क्रुष्ट कलाकृती म्हणुन या सिनेमा कडे पाहता येईल.. आलेगाव (शिरूर) ला यात्रेला देव -दानव असे कोला type युद्ध दरवर्षी पाहतो.. त्यामुळे हा सिनेमा जास्तच जवळचा वाटला.. ऋषभ शेट्टी भारीच...

चित्रपट पाहण्याच्या यादीत आहे. तुंबाड खूप आवडला होता, हाही आवडेल कदाचित.

फक्त क्लायमॅक्स पाहण्यासाठी थेअटरला जावं का हा प्रश्न आहे.सिनेमा ओव्हर रेटेड आहे असेही वाचलं.त्यामुळे OTT वर पाहणार आहे.अगदी ..तुम्बाड कधीही सरस असणारं.त्यात अनेक भावनांच मिश्रण आहे.

बहुदा मी फारच अपेक्षेने गेले होते. पण मला अजुनही कळत नाहीय हा सिनेमा मला तितकासा का आवडला नाही. या चित्रपटाची आणि तुम्बाडची तुलनाच होऊ शकत नाही. पूर्णपणे वेगळ्या कथा , विषय व मांडणी आहे. या सिनेमातून नेमका काय संदेश द्यायचा आहे हे समजलं नाही. अंगात देव येणं हे खरं आहे व काही ्मानवीय/दैवी प्रसंग खरे असतात असंच या सिनेमातून दिसतंय. खरंतंर हा श्रद्धेचा विषय होऊ शकतो. त्यामुळे तितकासा भिडला नाही. हो. पण ही फॅन्टसी आहे असं समजून मी या सिनेमाकडे आता पाहते तेव्हा आता या सिनेमाच्या काही ठळक गोष्टी जाणवतात. जसं की आदिवासींचे निसर्गाशी असलेले नाते त्यावरचे त्यांचे अवलंबित्व. शिवा त्या इन्सपेक्टरला म्हणतो की या जंगलात माझ्या आधिच्या कित्येक पिढ्या तुमचे सरकार अस्तित्वात असण्यापूर्वीपासून राहतात. तुमच्या सरकारने त्यांची परवानगी घेतली होती का? हा संवाद खाडकन डोळे उघडणारा आहे. आधी जय भीम व आता कंतारा यामुळे आदिवासींचे निसर्गाशी जोडले गेलेले जीवन अजून समजून आले एवढे नक्की. त्यानुसार हा सिनेमा एक समृद्ध करणारा अनुभव आहे. नायकाचा व इतर सर्व पात्रांचा अभिनय उत्कृष्ट व नैसर्गिक. क्लायमॅक्स मस्तच.

कांतारा बघण्याची प्रचंड उत्सुकता आहे.

चित्रपटाच्या एका टप्प्यात रिषभ शेट्टीने जो अभिनय केलाय तो तुम्ही शेवटच्या श्वासापर्यंत पाहिलेल्या सर्वोत्तम अभिनयांपैकी एक असेल याची मला खात्री वाटते

अगदी +१ चित्रपटाच्या शेवटाबद्दल खूप ऐकले आहे . प्रसार माध्यमांमध्ये काही क्लिप्स पाहिल्या त्या बघून वरील वाक्याची खात्री पटते. तसेच "वराह रुपम" गाणे खूप सुंदर जमले आहे. रिषभ शेट्टीने खूप मेहनत घेतली आहे व सर्व मेहनत सार्थकी लागली असे मला वाटते.

कांतारा बघण्याची प्रचंड उत्सुकता आहे.

चित्रपटाच्या एका टप्प्यात रिषभ शेट्टीने जो अभिनय केलाय तो तुम्ही शेवटच्या श्वासापर्यंत पाहिलेल्या सर्वोत्तम अभिनयांपैकी एक असेल याची मला खात्री वाटते

अगदी +१ चित्रपटाच्या शेवटाबद्दल खूप ऐकले आहे . प्रसार माध्यमांमध्ये काही क्लिप्स पाहिल्या त्या बघून वरील वाक्याची खात्री पटते. तसेच "वराह रुपम" गाणे खूप सुंदर जमले आहे. रिषभ शेट्टीने खूप मेहनत घेतली आहे व सर्व मेहनत सार्थकी लागली असे मला वाटते.

तेलुगू कंतारा नक्की पाहीन.

कांतारा अतिशय सुंदर चित्रपट आहे, मास्टरपीस असे म्हणता येणार नाही परंतु एक उत्क्रुष्ट कलाकृती म्हणुन या सिनेमा कडे पाहता येईल.. आलेगाव (शिरूर) ला यात्रेला देव -दानव असे कोला type युद्ध दरवर्षी पाहतो.. त्यामुळे हा सिनेमा जास्तच जवळचा वाटला.. ऋषभ शेट्टी भारीच...

चित्रपट पाहण्याच्या यादीत आहे. तुंबाड खूप आवडला होता, हाही आवडेल कदाचित.

फक्त क्लायमॅक्स पाहण्यासाठी थेअटरला जावं का हा प्रश्न आहे.सिनेमा ओव्हर रेटेड आहे असेही वाचलं.त्यामुळे OTT वर पाहणार आहे.अगदी ..तुम्बाड कधीही सरस असणारं.त्यात अनेक भावनांच मिश्रण आहे.

बहुदा मी फारच अपेक्षेने गेले होते. पण मला अजुनही कळत नाहीय हा सिनेमा मला तितकासा का आवडला नाही. या चित्रपटाची आणि तुम्बाडची तुलनाच होऊ शकत नाही. पूर्णपणे वेगळ्या कथा , विषय व मांडणी आहे. या सिनेमातून नेमका काय संदेश द्यायचा आहे हे समजलं नाही. अंगात देव येणं हे खरं आहे व काही ्मानवीय/दैवी प्रसंग खरे असतात असंच या सिनेमातून दिसतंय. खरंतंर हा श्रद्धेचा विषय होऊ शकतो. त्यामुळे तितकासा भिडला नाही. हो. पण ही फॅन्टसी आहे असं समजून मी या सिनेमाकडे आता पाहते तेव्हा आता या सिनेमाच्या काही ठळक गोष्टी जाणवतात. जसं की आदिवासींचे निसर्गाशी असलेले नाते त्यावरचे त्यांचे अवलंबित्व. शिवा त्या इन्सपेक्टरला म्हणतो की या जंगलात माझ्या आधिच्या कित्येक पिढ्या तुमचे सरकार अस्तित्वात असण्यापूर्वीपासून राहतात. तुमच्या सरकारने त्यांची परवानगी घेतली होती का? हा संवाद खाडकन डोळे उघडणारा आहे. आधी जय भीम व आता कंतारा यामुळे आदिवासींचे निसर्गाशी जोडले गेलेले जीवन अजून समजून आले एवढे नक्की. त्यानुसार हा सिनेमा एक समृद्ध करणारा अनुभव आहे. नायकाचा व इतर सर्व पात्रांचा अभिनय उत्कृष्ट व नैसर्गिक. क्लायमॅक्स मस्तच.