शांतरस

उगाच काहीतरी...

प्रश्नांची जेव्हा उत्तरे मिळाली तेव्हा प्रश्नच जवळचे वाटले
गर्दीमध्ये वावरताना एकटेपण आपुलकीने भेटले

नात्यांना जपता जपता अपेक्षांच्या जाळ्यात गुंतत गेलो
मग स्वप्नांच्या बाजारात मात्र स्वतःला विकून बसलो

भिजण्याच्या भीतीने आडोश्याला लपून बसलो
मग पाउस पाहताना मात्र आतून कोरडा पडलो

कधीतरी वाटत कि आपल्यासाठीही कधी मोगरा फुलवा
आपल्या आठवणींनी कोणाच्या डोळ्याचा काठ ओलावा

सगळ्यांसमोर हसून मी स्वतःला रोज फसवतो
घरी आल्यावर मात्र आठवणींच्या कुशीत विसावतो

आयुष्याच्या वळणवर, वळताना
नजर गेली इथवरच्या मार्गावरती

दिसले माझेच पदचिन्हे स्पष्टपणे
कधी योग्य, कधी अयोग्य
कधी सन्तुलित तर कधी अनिर्बन्ध
भयभीत वा निर्भिड

थबकलो क्षणभर,
स्वत:बद्दलचे समज गैरसमज धुसर झाले

हे तर माझेच प्रतिबिंब.. आज़वरचे
..पण अगदि सत्य

शहारलो,
किती अनभिज्ञ होतो मी स्वत:ला..

वाट माझी खुणवत होती
मन मात्र सुन्न होत्

सावरलो,
अन् पुन्हा लागलो अव्याहत प्रवासाला
पूढच्या वळणावर थबकण्या करता..

मंद तारका त्या
तेजाळती नभी
विश्वाची दिवाळी
सदोदित ।

तुझा सहवास
करे उल्हसित
नको तो विरह
जीवघेणा ।

अथांग सागर
जैसे तुझे मन
निराळेच पैलू
दावितसे ।

तुझी-माझी साथ
हातामध्ये हात
घालू गगनास
गवसणी ।

टीपः कवितेचा पहिलाच प्रयत्न आहे, सांभाळून घ्यावे.

मी वळूनी हासले - चुकले जरासे

प्रश्न त्याचे टाळले, चुकले जरासे
उत्तराशी थांबले, चुकले जरासे

शीळ त्याची ओळखीची रानभूली
मी वळूनी हासले - चुकले जरासे

पाळले ना भान तू मज छेडतांना
लाजले मी लाजले, चुकले जरासे

भावनांना बांधले त्या, धुंद राती
आज का सैलावले चुकले जरासे

बंद होते द्वार माझे तव सुरांना
का कशी नादावले - चुकले जरासे

रोखले मी आसवांच्या आठवांना
शेवटी रागावले - चुकले जरासे

सोडतांना गांव जे मन घट्ट केले
त्या तिथे रेंगाळले चुकले जरासे

सांजछाया दाटल्या या अंगणाशी
मी पुन्हा भांबावले, चुकले जरासे

तू आलास ,थांबलास,
आणि मनाला चटका लाऊन गेलास.
शब्दांना शब्दांच्याच माळेत
गुंफलेस तु
लय, ताल, माधुर्य सार्‍यांनाच
थंड निखार्‍यावर जाळलेस तु
चालावयास पायवाट होति
या नागफणिच्या वनात
हळुवार कोरलीस
आपलीच पायवाट तू
पाणी विद्रोहाचे पिऊनि,
उतरलास सागरात या
झेलणारा मंथने हजारो
तु एकटाच देवमासा
मज नाहि आज दु:ख
क्रुसावरिल 'माणिका'
होशिल भाग तु या
मैत्रेय जातकाचा.

...................................................................................................................
कविवर्य 'ग्रेस' यांना विनम्र अभिवादन

रानात सांब भोळा
उघडा असे दुपारी
'देवा कसाही तू रे...!?'
मी एक त्या विचारी

म्हणतो मलाही सांब
'मी खेळ तव मनाचा,
असतो निसर्ग सारा..
कधी देव का कुणाचा..?'

'पडणार साऊली जी
माझेच अल्प रूपं..,
का बांधता तुम्ही हे..
नसते खुळे हिशेबं..?'

'व्यापुनि चराचरी या
मी विश्वरूपं सारे...,
माझेच भोग मजसी..
छळतीलं का कधी रे..?'

'तुमच्या खुळ्या स्वभावी
मज देव-जन्म आहे..,
कुणी 'देवं' का म्हणा ना..?
अंती निसर्ग आहे...!'

'त्याचीच शुद्ध किमया
भासे तुम्हा उन्हाळा,
निर्जीव मूळचा मी
तुमचाच सांब भोळा...!'

रे मना ..

रे मना मोती पुन्हा निखळून गेले
थेंब डोळ्य़ांतील हे निथळून गेले

आस होती आठवांना आसवांची
मेघ तेव्हां गांव हे वगळून गेले

श्वास होते रोखलेले मी कधीचे
भास होते खास आज कळून गेले

जीव घेणे घाव देही सोसले मी
शीतवारे ना कधी जवळून गेले

खेळ जेव्हां जीवनाचे साहवेना
शोधते वैरी कुठे वितळून गेले

- संध्या
(२३.२०.२०१०)
गझलसम्राट कै सुरेश भट यांच्या एका गझलेतून प्रेरणा घेऊन

स्त्री कशीही असली तरी शेवटी पुरुषांना काय हवं असतं...

बायकोच्या हातचा डबा.. ऑफिस मध्ये मिरवायला..
तिचा मउसुत हात.. केसातुन फिरवायला...
तिची लांबसडक बोटं...मस्त तेल जिरवायला..
तिचे नाजुक ओठ.. गालावर फिरवायला..

आईची उबदार कुस.. सगळी दु:ख हरवायला..
तिचा मायेचा हात.. वरण भात भरवायला..
तिचा प्रेमळ धाक.. बाराखडी गिरवायला...
तिच्या नावची शपथ.. जगालाही हरवायला..

त्याला बहीण हवी..हट्ट पुरवायला..
त्याला मुलगी हवी..जाताना रडवायला...
त्याला ती हवीये... माधुर्य टिकवायला...
तिला तो हवाय.. गोडी वाढ्वायला...

आता मगजात, मध्‍ये यावे - कोणे परि नी किती ओकावे
चिडौनी सर्वांसी घालावे, मेंटलात हे ||१||
.
हे बाळांची सुरसुरी नासो, तया सुन्नमनस्कता वाढो,
जालात परस्परे घडो, मैत्र मुला-मुलींचे ||२||
.
बुद्धीकुंभ साठले, आओ, जग वाचते लिहा हो,
जो जे कुंथील ते भरभरुन येवो, धागियांत ||३||
.
अरे हे तर सकळ चांडाळी, इगोनिष्‍ठांची वळवळे अळी,
‍अनिवार ओरडे पांगळी, खेटरें खाता ||४||
.
केले मसंस्थलाचे बारव, घेऊनी मराठीचे नाव,
ओकीती जे बडबड केवळ, आयुष्‍यांची ||५||
.
मेंढरे जी गर्दन घालून, एडके जे शिंगहीन,