शांतरस
अमराईतला निवडुंग,
डुबुक डुबुक डुबुक डुबुक,
डराव डराव डराव डराव,
काव काव काव काव,
म्याव म्याव म्याव म्याव,
तडतड ताशा, धडधड गाज,
ढोल वाजतो मठ्ठ स्वरात,
वृषभ त्वचा ही पॉवरबाज,
वॄषोदर उतरे माडी आज,
पंकज भार्या जगास तारी,
मोहनमर्कट वन्दा भारी
वृषणे ठेचा घाला दोरी,
मंडुकरावही चाबुक मारी,
पिवळा शेंबुड वाहे भळभळ,
अश्वथामा करतो जळजळ,
तरुणाईची बिभित्स सळसळ,
गाभार्यातील पिसाट वळवळ,
गुरुवर्यांना सुटते खाज,
गुरुकुलातला नंगा नाच,
ज्ञानरज्जुला पतंग माज,
शरपंजरीवर मदीरा पाज,
जगणे थोटे, सारे खोटे,
नर्मदेतले दगड गोटे,
लोचट कुत्रा पायही चाटे,
जनमृत्युचे घालत खेटे,
रामाला शरयूने गिळले,
शामराव बाणाने निमले
या स
काव्यरस
एक कविता..
रसरशित टिकटिकी
चमचमीत पावली
खलपलीत खल्पली
मिटमिटीत कावली..
अस्खलीत बाहुली
टुकटुकीत साउली
नात्यागोत्यांची नाउली
आडमुठ्यांची माउली
खरखरीत भिंगरी
झणझणीत टिंगरी
अभ्यागतांच्या मंदिरी
कडकडीत किरकिरी
तळतळीत मिरमिरी
जळजळीत किंकिणी
नभनळीत बाजरी
लवलवीत पालवी..!
-- कॉमॅ.
रचना - २७ जानेवारी, २००८.
अवघे जग माझ्या विठ्ठलाचे झाले !
'विठ्ठल, विठ्ठल' - स्वर कानी आले
दर्शनास मोहित, मन माझे झाले !
पंढरीची वाट धरता मी थेट
वारकरी माझे आप्तजन झाले !
चंद्रभागी स्नान, देता अर्घ्यदान
पापाचे क्षालन देहाचे या झाले !
कामात विठ्ठल - नामात विठ्ठल
ध्यानात विठ्ठल - अती भ्रम झाले !
टाळ चिपळ्यात गुंतले दो कर
मनी नामस्मरण माऊलीचे झाले !
माझा तो विठ्ठल - त्याचा हा विठ्ठल
अवघे जग माझ्या विठ्ठलाचे झाले !
काव्यरस
काय करावे मन तळमळते !
साधे सोपे सहज शब्द ते
एकापुढती एक ठेवले ,
कांगावा काही ना करता
निमुटपणे ते कविता बनले !
याला तुम्ही कविता म्हणता ?
-उसळुन सारे धावत आले ,
शांतच होती माझी कविता
घाव किती अंगावर पडले !
अगम्य असभ्य शब्द कोषिचे
एकापुढती एक ठेविले ,
डोक्यावरती घेऊन सारे
कविता सापडली म्हणाले !
ही कविता की ती कविता मज
अजूनही पुरते ना कळते ,
भीत रहावे - लढत रहावे -
काय करावे मन तळमळते !
काव्यरस
प्रचंड गारठा
------
भाग १:
------
प्रचंड गारठा...... चक्क शून्यावर घसरलाय पारा......!
बर्फ़च घेऊन जणु बाहेर वाहतोय सुसाट वारा !
सूर्यकिरणांनी चकाकतोय दवबिंदू... की पारा?
निसर्गाने उघडलाय बघ! सौंदर्याचा गाभारा....
माझ्या हातात तुझा हात उबदार जरा...
तुझ्यासवे चालत चालत सरावा जन्म सारा....
प्रचंड गारठा...... चक्क शून्यावर घसरलाय पारा......!
तुझ्यासह घालवलेला क्षण क्षण न्यारा....!
------
भाग २:
------
प्रचंड गारठा...... चक्क शून्यावर घसरलाय पारा......!
झोपावे जरा, अजून कामाचा शीण नाही गेला सारा....
पहाटे पहाटे पेपरवाल्याने बेल वाजवली कराकरा..
सकाळी सकाळी "ही" का आवरतेय आज घरातला पसारा?
आज रविवार!
जागेपणी मिटून जायचे ..!!
शब्दांच्या बाजारात
मी काही शोधीत बसायचो
तिच्यावर प्रेम करण्यासाठी
काही शब्द शोधीत असायचो
मला हवे ते शब्द मिळत नव्हते
काय करावे कळत नव्हते..?
काव्यरस
गुरफटलेली आसवे
गुरफटलेली आसवे
काळोखात आसवे आपली
दिली-घेतली, गुरफटलेली.
कोणती तुझी? कळलेच नाही.
माझी ओळखलीस का, तूही?
(हुआन रामोन हिमेनेथ याच्या एका स्पॅनिश कवितेवरून)
" यक्ष प्रश्न "
" यक्ष प्रश्न "
अश्याच एका सुंदर संध्याकाळी
एकटाच होतो पण तू नव्हतीस
तुझ्या आठवणींची एक एक गाठ
उसवत चाललो होतो एकटाच
पाखरं आपल्या घराकडे येत होती
वाराही गारवा देत जात होता पुर्वीसारखाच
मनात तुझ्या आठवनींच काहुर पण दैव
या आठवनींना एकटेपणाची झालर
रोजच्या वळणावरच होतो मी उभ
काव्यरस
मिसळपाव