शांतरस

तो एक पदर मायेचा आधार किती आईचा वादळात सामर्थ्याचा भयमुक्ती उपदेशाचा नजराणा संस्काराचा संदेश शांत जगण्याचा रागास शांत करण्याचा मस्तकास थापटण्याचा तो दर्शक सन्मार्गाचा तो रक्षक कल्याणाचा तो पूजक सौंदर्याचा

श्रेय : दोन चारोळ्या - http://www.misalpav.com/node/21589 ओळखीच्या पाणवठ्यावर रात्रभर, पिउन जाई राजकुमार ! दिसतो जरी रुबाबदार, पितो मात्र उधारीवर !!

चूल आणि मूल सोडुन ती उडाली स्वामिनी राघवामागून सीता लालुपाठी राबडी जीवनाच्या रंगमंची खेळ रंगे रोजचा तीसर्‍या अंकाअखेरी होइ काया नागडी काव्य नाही सूर नाही गान आहे बेसुरे ताल नाही भावते पण आज कोलावेरि डी ढाळ आसू बोलतो तू भार होण्या मोकळा आठवांची अंतरीची रांग आहे लांबडी बाळ दे चाहूल पोटी स्वप्न नेत्री दाटले गोजिर्‍या पोरीस आता गोजिरी गं टोपडी

20080414 का रे असा अबोल तू तीः का रे असा अबोल तू, काहीतरी तू बोल ना । शब्दांना तुझ्या तहानले, मनातले काही बोल ना ॥ तोः तू सरस परी कुठे, कुठे मी निरस रूक्षसा । सुरस कितीही बोललो, रुचेल का तुझ्या मना ॥ तीः स्फटिक जणू तुझे विचार, स्पष्ट किती तुझे आचार । मी गुंतते गुंतते सदा, शब्दांच्या तुझ्या आवर्तनांत ॥ तोः वळत्या केसांच्या महिरपी, मीन अक्ष बोलके । जिवणीच्या मोहक हरकती, सारे कसे लावी पिसे ॥ काही गीते स्वतःतच एक नाद घेऊन येत असतात. ती इतर गीतांच्या चालीत म्हणता येतीलही. मात्र ह्या कथेत स्वतःची एक सादही आहे. ही कविता माझीच आहे. हा कुठल्याही गीताचा अनुवाद नाही.

सरले बरेच काही, उरले अजून आहे कोठेतरी जरासे, जुळले अजून आहे वणव्यात पोळलेल्या, राती कितीक सार्‍या वैशाखस्वप्न हिरवे, जपले अजून आहे संसार वाळवंटी, मनिषा जरी करपल्या स्वप्नात चिंब सारे, भिजले अजून आहे वैधव्य दु:ख गहिरे, लपवून काळजाशी सौभाग्य चिन्ह भाळी, जपले अजून आहे वाहून खूप गेले, पाणी पुलावरुनी सुखचित्र अंतरीचे, सजले अजून आहे आहेत भोग सारे, जे पूर्व संचिताचे ते भोगणे जरासे, उरले अजून आहे उन्मत्त वादळाने, ढळले किती मनोरे वाळूत बांधलेले, इमले अजून आहे अजुनी न जाग आली, मजला तशी पुरेशी दुलईत स्वप्न माझे, निजले अजून आहे जयश्री

नाव चालते नावीका रे नाव चालते नावीका रे ............................. वाराभरली शीडे खुणावी, पैलतीराला निघाया रे ||धॄ|| जन्मभरिची ओझी घेती, दोन किना-या मधे तैरती रंगमंच हा वाही कुणाचा, पाण्या वरती रे... | १ | पल्याड जावे हीच आकांक्षा, कुणी मागता तुजला भिक्षा धीराने तू वल्हवित नेशी, चिंता कसली रे.. | २ | तरी कशाला चिंता वाहे, कर्मदरिद्री तया म्हणावे अज्ञान्याला कशी कळावी, ओळख तुझी ही रे | ३ | नाव चालते नावीका रे ................................ - संध्या

एकांत; क्षणाच्या भवती क्षण; उभा जणू की सवती द्वय पाश; लटकती नाती मन अस्थिर झोक्यावरती वाटे जग सारे हलते पण तिथेच स्थित ते असते फांदीवर गोत ऋणांचे मातीवर पाउल नसते पेटत्या अजून मशाली वार्‍यावर प्रतिमा झुलते कधि दूर दूरचे दिसते हृदयी स्पंदन काहुरते ..........................अज्ञात

एक सुंदर अरबी गाणे.... एक सुंदर तरुणी घराच्या दरवाज्यात उभी राहून तिने केलेल्या कोणत्याश्या गावच्या प्रवासाची आठवण सांगत्ये आहे .... त्या गावातील आबाल -वृद्ध तिच्या मोहक सौदर्यावर लुब्ध झालेले दिसतात... एक लहानसा मुलगा तिच्या येण्याच्या वाटेवर तिला देण्यासाठी एक सूर्यमुखीचे फूल घेऊन उभा असतो, तर एक वृद्ध फळविक्या तिला मोफत फळ देण्यात धन्यता मानतो... ती त्या गावाच्या गल्ल्या-बोळातून फिरताना तिच्या पायातला दागिना हरवतो, आणि तो ज्याला सापडला, त्या तरूणाकडे बघून ती गोडशी हसते....

आता कंटाळा आलाय मोठं होऊन जगण्याचा उगाच मक्ख चेहऱ्याने जगभर वावरण्याचा कधी वाटत आपलेही लाड कोणीतरी करावेत अन भीती वाटल्यावर हळूच कुशीत घ्यावे कधी दुडक्या चालीने रान भर हुंदडाव तर कधी भर पावसात चिंब भिजावं कधी कडक उन्हात बर्फाचे गोळे खावे वाट दिसेल तिकडे वेड्या ओढीने पाळावे कधी पोटात दुखतंय सांगून शाळेला बुट्टी मारावी अन बाबांच्या भीतीपोटी आईशी सलगी करावी कधी जेवताना चिऊ काउचे घास कोणी भरवावे मग झोपताना काका दादाबरोबर घोडा घोडा खेळावे नेहमीच आपल्याकडे सर्वांनी लक्ष द्यावं म्हणून काहीही करावं अन मनासारखा नाही झाल तर फुगून बसावं आता अपेक्षांचे ओझे वाहताना स्वतःला रोज्गाड्याला जुंपून बस

उगाच काहीतरी... प्रश्नांची जेव्हा उत्तरे मिळाली तेव्हा प्रश्नच जवळचे वाटले गर्दीमध्ये वावरताना एकटेपण आपुलकीने भेटले नात्यांना जपता जपता अपेक्षांच्या जाळ्यात गुंतत गेलो मग स्वप्नांच्या बाजारात मात्र स्वतःला विकून बसलो भिजण्याच्या भीतीने आडोश्याला लपून बसलो मग पाउस पाहताना मात्र आतून कोरडा पडलो कधीतरी वाटत कि आपल्यासाठीही कधी मोगरा फुलवा आपल्या आठवणींनी कोणाच्या डोळ्याचा काठ ओलावा सगळ्यांसमोर हसून मी स्वतःला रोज फसवतो घरी आल्यावर मात्र आठवणींच्या कुशीत विसावतो तुझ्या आठवणी अजूनही डोळ्यात दाटून येतात... पावसासारख्या पडून मग रोम रोम भिजूवून जातात... गर्दीत कसाबसा लपतो मी स्वतःपासून प