(विडंबनच आहे, ह. घ्या. हे.वे.सा.न.ल.) . . . . महापुरुष आणि तीर्थस्थाने बाप आणि आई डोळ्या समोर आली नसतील तर नसू देत तसेही त्यांना तू मागच्याच कोणत्यातरी वळणावर नाकारले होतेस * देव नाकारले म्हणजे उघड दारचे तुणतुणे सुटतेच असे नाही तेव्हाच मग का सखीच्या आणाभाकांची आठवण येते? पण गुलमोहरावरची चिमणी पोपटासोबत उडून गेल्या नंतर शहरी दिव्व्याखाली ज्या टिटवीशी आणाभाका केल्यास तिच्या आवाजाने देह चिरुन गेला तरी आठवणीतल्या चिमणीच्या गावाकडे कंगाल भूकेला धावतोस? भूकेला आवर जरासा! चिमणी पोपटा सोबत मागेच उडून गेली परतण्याची शक्यता नाहीए ती माहित असताना देखिल?

राहु दे तव सर्व जिवलग खास तव यादीमध्ये पण मला त्या 'भाव'गर्दित मुळिच तू मोजू नको चालु दे संवाद प्रेमळ त्या तुझ्या मित्रासवे धाडिला मी जो बदाम मुळिच तू पाहू नको घेउनी दोस्तास जा तू पेयप्राशनकारणे फक्त 'त्या' अपुल्या ठिकाणी त्यास तू नेऊ नको प्रश्न चावट तो विचारिल, ऐकुनी हसशील तू आपले हळवे इशारे त्यावरी उधळू नको राहु दे मज एकला, मम स्मरणतीरी गे सखे रांगेत मी राहीन येथे, तू असे समजू नको - चलत मुसाफिर

टीप: 'केयलफिड्डी' या कवितेशी आशयात्मक साम्य भासल्यास योगायोग समजावा बरं का! 'केयलफिड्डी' दुवा https://www.misalpav.com/node/46119 ------ मैत्री! बाईचे दो सख्खे मैतर पहिला काका दुसरा अप्पा रोज मारते अलटुन पलटुन हाटसापवर गुलुगुलु गप्पा मैतर दोघे पक्के डांबिस बाई त्यांचा नाजुक बिंदू आव परंतू आणिति ऐसा विनयाचे जणु साती सिंधू रोजरोजच्या गप्पा ओल्या खूष जाहती अप्पा काका पाहु लागती स्वप्ने चावट मनात बांधुन "वाडा" पक्का परंतु बाई आहे खमकी दाद कशी ती लागू देइल! झुलवत ठेवी दोघांनाही धाडुन चावट बदाम, स्माइल दोघांमंध्ये संख्या छत्तिस तोंड पाहणे पसंत नाही परंतु बाई भाग पाडते हसुन बोलण्या दोघांनाही ब

होळी अंगास रंग लावू दे, अंगास अंग लावू दे, सण होळिचा आहे, प्रेम रंगात न्हाऊ दे.. * दिवस आज मस्तीचा प्रेमाचा व जबरदस्तीचा गाली गुलाल फासू दे थोडीशी मस्ती करू दे * उघडा खांदा रंगवू दे, गोरे तन चिंब करू दे, ओलेती तुला बघू दे, प्रेम रंगात न्हाऊ दे, * तनू रंगात रंगली सखी सचैल न्हाली वस्त्रे तनूंस लिपटली गुन्हे माफ,असे होळी * मुठीत रंग,मनात रंग मन तव प्रेमात दंग रंगात श्रीरंग रंगू दे, राधे आज होळी खेळू दे * अविनाश

तुला बापू म्हणू की बाप्या ? स्वतःच्याच स्खलनशीलतेने असुरक्षीत ईतरांनाही असुरक्षीतता वाटणारा तुला बापू म्हणू की बाप्या ? जीवातला शिव भुकेला प्रणयाच्या लीलेला निसर्ग सुंदर प्रकृती मायेच्या प्रितीला प्रितीची महती निवड स्वातंत्र्याची रिती न समजलेला तुझ्यातला दांभिक भद्रतेचे नाटक रचणारा केयलफिड्डी कुरवाळणारा अभद्र बाबूराव मायेच्या प्रितीला निवड स्वातंत्र्याची रितीला पारखा झाला असेल तर त्याला जरा ताळ्यावर आण, शिकव त्याला संस्कार प्रितीचा निवड स्वातंत्र्याच्या रितीचा शिखराला आधार असेल जर अनसुय निरपेक्ष समर्पित प्रितीचा तरच तुला क्रौंच द्वयाच्या मीलनाची शीखरावरच्या स्खलनाची

"असुं"या च्या जिद्दीने व्यवहार सिद्ध होतो असूया घर करते सुंदर सत्यास कडवट मानत खुले विनाअट प्रेम पारखे होते कल्पना आणि विचार करा.. एकपत्नी व्रताचे बंधन तोडून राधेकडे पाहिल्या बद्दल .. सीता रामाची अग्नी परीक्षा घेते रेणुका जमदग्नीचा प्राण मागते अहल्या गौतमास पत्थर होण्याचा शाप देते एखादा टिम मेंबर दुसर्‍या टिम मधून प्रेमाने खेळता पझेसिव्ह असुरक्षीत खोलवर जखमा ऐकलेत कधी? ऑनर पनिशमेंट्स ऑनर किलींग्स असूयेने पछाडलेली व्यवहार पूर्णत्वास नेऊनही प्राकृतिक प्रेमाचा निषेध करणारी अप्राकृतिक बंधने अटळच असावित का ?

नका ग चांदण्यांनो नका येऊ खिडकीत तिच्या मनाचा ठाव सांगा येऊन पडवीत सांगा तिच्या गाण्यात का, आहे नाव माझे? माझ्याविन विरहाचे का, सोसते ती ओझे? ठावे तिलाही आहे का, रात्री कवितांचे येती जथ्थे, जाती स्वप्न गाऊन उद्याचे? आतूर प्रीत आत रोज झुरते उरात सांगा तिला हे सारे चमचमत्या सुरात तिचे चालणे बोलणे भास होऊन छळते लय श्वासांची तेव्हा आठवांशी अडखळते सारे आठव आठव युगांच्या जणू फेऱ्या रेखू पाहती नशीबाला तळहातावर कोऱ्या पसा पसा सुखाचा तिला देईन मोजून बघा चांदणझुल्याचे झोके रितेच अजून जा, जा ग चांदण्यांनो जा करा काम थोडे माझ्या साऱ्या कवितांचे पाडा तिच्यापाशी सडे - संदीप चांदणे (२४/०२/२०१९)

ज्या कृष्णांना राधा नसतात आणि ज्या राधांना कृष्ण नसतात त्यांनी काय करावे ? ज्या कृष्णांना राधा असतात आणि ज्या राधांना कृष्ण असतात त्यांचे मनोमन कौतुक करावे त्यांच्या प्रेमाच्या पावित्र्याचा आदर करावा किमान राधेच्या चारित्र्याचे उगाचच जज बनू नये. ज्या कृष्णास राधा भेटत नाही ज्या राधेस कृष्ण भेटत नाही त्यांनी काय करावे? न मिळालेल्या जोडीदाराच्या निवड स्वातंत्र्याचे कौतुक करावे किमान न मिळालेल्या जोडीदाराच्या जोडीदाराची इर्षा करु नये.

नशिबात पापण्यांच्या मिटणे अजून नाही धुरळाही द्वारकेचा का दारात येत नाही ग्रीष्मात वाहते यमुना भिजे विरहात ओली नयनांत राधिकेच्या अश्रू दिसणार नाही "क्षण एक आसवांचा झेलू अशी कशी मी अवचित येई स्वारी पाहू त्याला कशी मी? हृदयातल्या रणाला थांबवू आता कशी मी झाकूनही दिसावी त्या मूर्तीस लपवू कशी मी?" मग कृष्णही महाली तुळशीस काही सांगे अंगणात राधिकेच्या रुजले नवीन धागे देहात पाकळ्यांच्या सजली अशी कळी ती गोकुळीचे सुगंधी श्वास द्वारकेस जाती माया त्याची स्वयंभू भ्रमरात कृष्ण होई गुंजारवे अलिच्या बासरीच ऐकू जाई गात्रीं येता गहिवर हृदयाची होई घाई किरणे टाकीत मागे हरी वृंदावनी येई येता मिलिंदमाधव कळी आसवा