आस्वाद

अष्टौप्रहर..... येते अशीच केंव्हा केंव्हा पहाट ताजी ओठांत अमृताची देतेस ठेव माझी ! येते अशीच केंव्हा केंव्हा तरी सकाळ करतेस दाट आणिक जवळीक फार माझी ! येते अशीच केंव्हा केंव्हा तरी दुपार डोळ्यांत धुंद दिसते , मिठी अनिवार माझी ! येते अशीच केंव्हा केंव्हा चुकार संध्या गाण्यात छेडतो मी , मनची सतार माझी ! येते अशीच केंव्हा केंव्हा तरीच रात्र येतो सुगंध, फुलते , "जाई" क्षणांत माझी ! ------------------२७ जुलै १९८४.....................

उल्का

पाऊस कळलाय का? मुसळधार पावसामधे भिजून तुमचा शाळेचा गणवेष मळलांय का? बालपणीच्या सखीच्या केसांत मोठेपणी गजरा माळलांय का? निसरड्या वाटेवर घसरून कधी पायाचा अंगठा भळभळलांय का? तुमच्या वेदना सोसवेनात म्हणून तिचा जीव तळमळलांय का? थरथरणार्‍या ओठातील तिची ती 'हाय्' डोळ्यातून अश्रू होऊन गळलाय का? भडभडून बोलणे झाले तरी ,त्यातून 'प्रेम' हा शब्द अचूक गाळलाय का? तिचा बालपणीचा निरागस भाव गाली लज्जा होऊन ओघळलाय का? भातुकलीतली नवरी खरी व्हावी इतके तुम्ही पाघळलाय का? तारुण्याच्या उंबरठ्यावरची कूस तिच्याचकडे करून वळलाय का? ' बालपण ते तारुण्य ' हा काळ तिची वाट पहाण्यात वाळलाय का? ऐन पावसा

वेगळा होता..... चांदण्याही त्याच होत्या पौर्णिमेच्या रातीला तुझ्या डोळ्यांतील आकाशाचा , रंग वेगळा होता ! एक होता सूर अपुला एक होती रागदारी तुझ्या गळ्यातून ठहरणारा , ढंग वेगळा होता ! न होतो विश्वामित्र मी , न होतीस अन् तू मेनका ती तपस्या पावली , माझा तपोभंग वेगळा होता ! फुलला कधीचा परसदारी धम्म पिवळा सोनचाफा मोकळ्या केसांत सजला , तो संग वेगळाहोता ! हाय् ! ओलेत्या तुझ्या कांतीस बिलगली ती उन्हे लाज गाली पाहणारा सूर्य , दंग वेगळा होता ! सोळा सहस्त्र नारींस होता एक त्राता अन् सखा प्रीत राधेचीच मोठी , तिचा श्रीरंग वेगळा होता !

श्री. अरुण वडुलेकर यांनी सादर केलेले "एक होती परी" ह्या बालगीतांचे रसग्रहण वाचून आणि विशेशत: परीची कविता वाचून, अशीच एक मनांत ठसलेली पराची कविता सादर करण्याचा मोह आवरत नाही. या कवितेचा जनक कोण आहे ते माहीत्ये का तुम्हाला ..