'सप्रे'म नमस्कार ! परवा म्हणजे रवेवार ३१ मे '०९ रोजी , गडकरी रंगायतन ठाणे येथे "बांधण" प्रतिष्ठान तर्फे मराठी गज़लांचा सुरेख कार्यक्रम झाला.त्यावेळी प्रतिष्ठान चे अध्यक्ष श्री आप्पा ठाकूर यांनी त्यांची एक अप्रतिम गझल सादर केली ती पुढे देत आहे. फारच सुंदर अशी लय आणि गेयता आहे या गझलीला , खेरीज आपांच्या आवाजात कै.शांता जोग यांच्या आवाजातील कंप पण असल्याने त्यांनी ही गझल म्हटलेली ऐकताना ती कधी संपूच नये असे वाटत होते ! एक फारच सुखद अनुभव ! पुढील मोठा कार्यक्रम पुणे येथे होणार आहे २०१० सालचा , लोकसत्ता, म.टा.

वर्णन (पुन्हा लेखन) (जुने वर्णन येथे आहे) (चालः तमाशातले सवाल जबाब) (सवाल जबाबात प्रत्येक पक्ष एकमेकांवर कुरघोडी करतो. प्रस्तुत सवाल जबाबात तो आणि ती एकमेकांची स्तुती करतात.) तो: अटकर बांधा गोरा गोरा खांदा ss पदर उडतोय वार्‍यावर चवळीची तू शेंग शेलाटी लवलव लवलव करती गss ग ग ग गss कोरस: आली नटून थटून ही बया, हो पाव्हन, लावती लळा तुम्हा पुन्हा पुन्हा घेवुन जा घरला एकदाची, नायतर ज्वानी जायची वाया...

झाले गेले विसरुनी जाऊन झाले गेले विसरुनी जाऊन, सांग तू माफ करशील का? करशील का? || ध्रु || न जुळू शकल्या आपूल्या तारा न फुलू शकला मनमोर पिसारा माणूस म्हणूनी ओळखशील का? सांग तू माफ करशील का? करशील का? || १ || उलटे सुलटे पडले फासे दान दैवाचे हातात न गवसे रिते हात पकडशील का? सांग तू माफ करशील का? करशील का? || २ || न लागली मेंदी हाती न लागले कुंकू माथी अखेरचे तू बघशील का? सांग तू माफ करशील का? करशील का? || ३ || - पाषाणभेद

असेच भेटत राहू आता पत्रांमधुनी सुखदु:खाच्या सांगत गाथा पत्रांमधुनी "फुले मिळाली?" विचारले, अन् पुढे म्हणालिस, "फुलांसवे जर गंधहि जाता पत्रांमधुनी!" वळवाची सर जशी झरावी तसे भेटलो जालावरती येता जाता पत्रांमधुनी खुळ्यासारखे रुसवे-फुगवे, भांडण-तंटे, नको उगाळू त्या कटु वार्ता पत्रांमधुनी मनावेगळ्या मनात जपलेले क्षण हळवे कधी फिरुन येतिल का हाता पत्रांमधुनी? हळूच भिजल्या पापण्यांतला चंद्र हासला, पुन्हा तुझे प्रतिबिंब पहाता पत्रांमधुनी तुला वाचले, तुला जाणले, भरुन पावले! चित्र नको, तू ये ना आता पत्रांमधुनी! अवांतर :-या गझलचं सगळं श्रेय चुचुताईला!

दिनांक २८ मे हिन्दु हृदयसम्राट विनायक दामोदर सावरकर यांचा जन्मदिवस. काल त्या पुण्यश्लोकाच्या स्मरणाच्या एका कार्यक्रमाला जाण्याचा योग आला. तिथे दोन शब्द बोलायचेही होते. मग म्हणून सावरकरांच्या साहित्य गाथेचा धांडोळा घेत होतो. तो खालील कविता हाती लागली. हे काय बंधु असतो जरि सात आम्हीं । त्वत्थंडिलीच दिधले असतें बळीं मी ॥ असें जावल्य शब्द लिहिणार्‍या या संन्यस्त योग्याचे हृदय असें कोमलही होते या प्रत्ययाने मन भारावून गेले. तोच प्रत्यय समस्त सावरकर भक्तांसाठी :- शीर्षक : वाट चुकलेले कोकरुं कां भटकसि येथें बोलें । कां नेत्र जाहले ओले कोणिं का तुला दुखविले । सांग रे !