काव्य विभागातल्या पौर्णिमा पाहून {वाचून} मला माझी पौर्णिमा खुणावू लागली. थोडी वेगळी पौर्णिमा. हाकारले फुलांनी अंगार शोधताना मज पौर्णिमा गवसली अंधार शोधताना एकेक पाकळीचा एकेक सूर झाला हरपून भान गेले गंधार शोधताना माझ्यापुढे खुली ही झाली कुबेरनगरी, माझ्याच अंतरीचे भांडार शोधताना डोळ्यांत दाटलेले ते भाव मूर्त झाले नाकारण्यात दडला स्वीकार शोधताना खुलली अजाणता ती विश्वातली रहस्ये, सगुणात निर्गुणाचा आकार शोधताना मी, सावळ्या अरूपाची ब्रम्हलीन छाया झाले तपस्विनी का संसार शोधताना?

हृदयांत रंगलेल्या खेळात येशील का? हा डाव प्रीतिचा गं तू पूर्ण करशील का? बघ मागतो तुला मी आकाश चांदण्याचे मज आस पौर्णिमेची तू चंद्र होशील का? पाऊस घेत हाती मल्हार छेडतो मी, होऊन धार मजला, तू चिंब करशील का? दिवसांत कैकवेळा घेतो मिठीत तुजला होऊन रातराणी श्वासात उरशील का? भिजल्या अनेक रात्री बघ आठवांत तुझिया ओलावल्या मनाने मज तू स्मरशील का? दिधले मला सखे तू उद्दिष्ट जीवनाचे ते ध्येय पूर्ण करण्या तू हात धरशील का? हे पाहिले तुझ्या मी, डोळ्यांत स्वप्न माझे घेऊन ते उराशी साकार करशील का? - प्राजु

गोठलेले शब्द या जालिंदरांच्या कविता संग्रहातील एक कविता येथे लिहिण्याचा मोह आवरत नाही. वास्तविक हा संग्रह माझ्याकडे नाही. पण ती कविता कधीकाळी त्यांच्या 'भाषणाच्या बदल्यात भाकरी' या भाषणादरम्यान त्यांनी म्हटली आणि मी लिहून घेतली होती असे फिकट आठवते आहे. एखादेवेळी ही कविता त्या संग्रहात संग्राहित केली नसण्याची शक्यताही आहेच. पण आस्वाद घ्यायला काय हरकत? माझ्याकडील कविता एका जीर्ण पिवळ्या कागदावर हिरव्या शाईने लिहिली होती. कवितेतील काही शब्द वृत्त-मात्रांत बसत नसतील तर दोष त्या कागदाच्या प्रतिचा अथवा शाईच्या टिकून न राहण्याच्या गुणधर्माचा आहे.