मुक्त कविता

ये व्हायरस साला आदमी को बहुत कुछ सिखाया.. मर्यादा- श्रध्देच्या, विज्ञानाच्या, स्वयंघोषित तज्ञांच्या अवघडपणा- जुन्या सवयी सोडण्यातला, सोप्या गोष्टी करण्यातला, जगण्याच्या वेगाला करकचून ब्रेक लावण्यातला, शांततेची सवय करण्यातला, अतर्क्याचा साक्षीदार होण्यातला, हतबलांच्या तांड्यातील एक असूनही.. विझू विझू आशेवर जगत राहाण्यातला न जाने ये व्हायरस साला आदमी को... और क्या क्या सिखायेगा

प्रा.= प्राध्यापक डॉ. = डॉक्टर दा.= दादा ता. = ताई उंटावरल्या प्रा.डॉ.

"असुं"या च्या जिद्दीने व्यवहार सिद्ध होतो असूया घर करते सुंदर सत्यास कडवट मानत खुले विनाअट प्रेम पारखे होते कल्पना आणि विचार करा.. एकपत्नी व्रताचे बंधन तोडून राधेकडे पाहिल्या बद्दल .. सीता रामाची अग्नी परीक्षा घेते रेणुका जमदग्नीचा प्राण मागते अहल्या गौतमास पत्थर होण्याचा शाप देते एखादा टिम मेंबर दुसर्‍या टिम मधून प्रेमाने खेळता पझेसिव्ह असुरक्षीत खोलवर जखमा ऐकलेत कधी? ऑनर पनिशमेंट्स ऑनर किलींग्स असूयेने पछाडलेली व्यवहार पूर्णत्वास नेऊनही प्राकृतिक प्रेमाचा निषेध करणारी अप्राकृतिक बंधने अटळच असावित का ?

ज्या कृष्णांना राधा नसतात आणि ज्या राधांना कृष्ण नसतात त्यांनी काय करावे ? ज्या कृष्णांना राधा असतात आणि ज्या राधांना कृष्ण असतात त्यांचे मनोमन कौतुक करावे त्यांच्या प्रेमाच्या पावित्र्याचा आदर करावा किमान राधेच्या चारित्र्याचे उगाचच जज बनू नये. ज्या कृष्णास राधा भेटत नाही ज्या राधेस कृष्ण भेटत नाही त्यांनी काय करावे? न मिळालेल्या जोडीदाराच्या निवड स्वातंत्र्याचे कौतुक करावे किमान न मिळालेल्या जोडीदाराच्या जोडीदाराची इर्षा करु नये.

नशिबात ग्रहण संपणे का अजून नाही गरळही देशद्रोहाची का भरात भारतात येत राही शतकोशतके परहीत बेतशिजे अखंडीत खंडीत बोली नयनांत देशद्रोहींच्या समज दिसणार नाही अत्याचार पाशव्यांचा झेली कशी भारतमाता संततीच देशतोडी साही कशी ती त्यांना? हिंदूपणाच्या मरणाला थांबवेल आता कशी ती झाकूनही दिसावी त्या जखमेस लपवेल कशी ती? देशद्रोही मवाली तुळशीसही फुस लावी अंगणात परकीयांच्या का रुजले नवीन धागे ? भारतीय एकंघतेच्या द्वेषाचे दु:श्वास घोंघावत रहाती मोहात लेकांच्या अप्पल्पोटेपणाच्या गेले असे बळी ती क्रिया त्यांच्या परभू भारतीय स्वातंत्र्याचा घात होई भूंकारवे मोहलुच्च्या सिक्युलरमुखे परकी बांग ऐकू देई परप्रेमा

अगणित आकाशगंगा अगणित सूर्य गगनी अगणित असती धरणी त्यातून कोण कुठली रोहिणी? काय तिचे सुख नि काय तिचे दुःख विश्वाच्या उलाढालीपुढे आहे ते नगण्य काय तिचे हेवे नि काय तिचे दावे एवढ्या भव्य संसारापुढे क्षुद्र ते ठरावे काय तिचे ज्ञान काय तिचे विज्ञान चराचराच्या गूढापुढे नाही त्याला स्थान म्हणूनच नम्र रहावे तिने गर्व नको तिच्या मनी अगणित मानवांमधून एक आहे कोण कुठली रोहिणी - सौ. रोहिणी विक्रम मनसुख

भटक्यांना जसं गाव नसतं प्रत्येक नात्याला नाव नसतं ओळखदेख नसताना आपण कुणाशीतरी हसतो तीच तर पहिली पायरी आपण तिथेच तर फसतो कधीकधी एकमेकांशी रंगतात गप्पा हळूहळू व्यापू लागतो मनातील कप्पा बंधु, सखा, प्रियकर नक्की कोण ते ठरत नसतं आपल्याच भावनांचं आकलन आपल्याला होत नसतं समाजमान्य चौकटीत ते बसणारं नसतं म्हणूनच ते जास्त फुलवायचंही नसतं अचानक जुळून येतं आणि अचानकच संपतं एक आठवण बनून फक्त मनामध्ये उरतं त्याची स्पष्ट व्याख्या किंवा ठिकाणठाव नसतं अशा प्रत्येक नात्याला काही नाव नसतं - सौ. रोहिणी विक्रम मनसुख

वाहत असेल झरा संथ त्याच्या काठाशी बघ पाण्यात पाय बुडवून बसले असेन स्तब्ध बहरली असेल बाग एखाद्या झाडापाशी बघ फुलांशी हितगूज करत पाहत असेन पाखरे स्वच्छंद हिरवाळलेला डोंगर त्याच्या माथ्यावर बघ घोंघावता वारा अंगावर घेत असेन स्वतःच्याच विचारात गर्क जर कुठेच नसेन मी होत नसेल माझ्या अस्तित्वाचा बोध तू मला माझ्याच कवितांमध्ये शोध - सौ. रोहिणी विक्रम मनसुख

दात नाही यावे दिसून हसतो आम्ही हातचं राखून सर्वांपासून लपून छपून रडतो आम्ही हातचं राखून वजनावर डोळा ठेऊन जेवतो आम्ही हातचं राखून पहाटेचा गजर लावून झोपतो आम्ही हातचं राखून करत नाही मनापासून मदत करतो हातचं राखून मित्रांनाही तोलून मोलून मैत्री करतो हातचं राखून भावनांना आवर घालून जगतोच आम्ही हातचं राखून - सौ. रोहिणी विक्रम मनसुख

पंख मिळावे कल्पनांचे आकाश व्हावे कागदांचे भावनेची बनून लेखणी मनपाखरू स्वछंद उडावे शब्द व्हावे जाणिवांचे स्पर्श त्यांना अर्थांचे विचारांची करून मांडणी कवितांनी जन्म घ्यावे ध्यास लागो तालासुरांचे वेड लागो मज बोलांचे त्या बोलांची बनून गाणी रसिकांनी गात रहावे