मुक्त कविता

त्या स्वप्नांना.. काय करु? समजत नाही. मनास माझ्या मी कसा आवर घालु? हे मज आता उमजत नाही.. झोपी गेलेल्या त्या स्वप्नांना आता मी जागवाया जात नाही.. स्वप्न आहेत ती काही श्रावणातल्या पावसाची तर काही बहरलेल्या वसंताची.. झोपी गेलेल्या त्या स्वप्नांना आता मी जागवाया जात नाही.. स्वप्न आहेत ती घोटभर चहाची अन् भरपुर गप्पांची झोपी गेलेल्या त्या स्वप्नांना आता मी जागवाया जात नाही.. स्वप्न आहेत ती शरदातल्या चांदणरातींची हेमंतातल्या ऊबदार रजईतली पण झोपी गेलेल्या त्या स्वप्नांना आता मी चेतवाया जात नाही... - दिप्ती भगत (१५मे,२०२०)

घे भरारी.. स्वप्नसुखांचे लेवुन पंख घे भरारी गगनात आभाळ आहे तुझेच परि तु तुझिया मायेला विसरु नको श्वासात घे भरुन तु ती अविरत ऊर्जा त्या भानुची घे भरारी गरुडापरि तु असुदेत एक नजर भूवरी नंदादीप तो जळत राहो तुझ्या इच्छा-आकांक्षाचा निसर्गाचे ते अनमोल देणे तु परतवत रहा त्याला - Dipti Bhagat

मैत्री असावी... मैत्री मैत्री असावी खळखळत्या वाहत्या झऱ्यासारखी रातराणीच्या सुगंधासारखी आसमंतात दरवळणारी मैत्री मैत्री असावी उनाड वाऱ्यासारखी केसाची बट अलगद झुलवणारी मनसोक्त हसणारी हसविणारी संकटसमयी धावुन येणारी मैत्री मैत्री असावी पावसाच्या पहिल्या सरीसारखी सुखाच्या सरींनी चिंब भिजवणारी मैत्री मैत्री असावी पहाटेच्या समीरासारखी गारवा देणारी मैत्री मैत्री असावी उगवतीसारखी नवा आशेचा किरण होऊन आयुष्य तेजोमय कराणारी! - Dipti Bhagat

मी उसणं अवसान आणून म्हंटल होत. तुझ्यासाठी मी चंद्र तोडून आणीन... चांदण्यांचा गजरा करून तुझ्या केसांत माळीन... पण ते सार अशक्य होत..! अन् तरीही तू, माझ्या सोबत सुखाने संसार केलास... माझ्या प्रत्येक स्वप्नांना तू आकार दिलास... माझ्या सारख्या आणाभाका तू घेतल्या नव्हत्यास. तू फक्त एवढंच म्हंटली होतीस, तुझा हात धरुन मी नेहमीच उभी राहिन... -कौस्तुभ

अंधार गवसला मागे तू पुढे रात्र उसवली. होती नव्हती पणती मी हळूवारपणे विझवली. पहाडा मागून आल्या कोर्‍या चिश्ती रेषा. केसरी हिरवा रंग नेसून बसली वेश्या. मुंग्यांचे फूटले वारूळ अलवार धुक्याच्या वेळी. सख्याचं उमटलं गोंदण क्षितीजाच्या अलगद भाळी. -कौस्तुभ

बापजन्म! काल पाहिला मी एक बाप जन्मताना O.T. बाहेर अस्वस्थ घुटमळताना होणाऱ्या चिमुकल्या जिवासाठी तिळ तिळ तुटताना कोण म्हणतं कि मातृत्वाच्या वेदना फक्त आईलाच होतात बापालाही होतच असतात..

1 आकाशातून खिडकीत, खिडकीतून फोटोत उतरलेला चंद्र, तुला WhatsApp वर पाठवला की मग कुठे माझी पौर्णिमा सुरू होते. अन तुझा त्यावर reply आला की ती शारदीय होते. 2माहीत असतं, "छान, ओके किंवा तूच माझा चंद्र" याहून दुसरा तुझा reply येणार नाही. पण तरी मी खूष असते कारण मला कळतं याहून अधिक तुला खरंच काही सुचणार नाही. 3 आठवतं? एका रात्री एअरपोर्टवरवरून तू मला कॉल केला होतास. तू घरी पोचेपर्यंत आपण बोलत होतो. . तेव्हा चंद्रसुद्धा खिडकीपाशी थांबून राहिला होता. 4 एकदा मोकळ्या आभाळाखाली समुद्रकिनारी तुझ्या कुशीत चांदणी रात्र घालवायचीय. खाली चमचमणारी वाळू, समोर चमचमता समुद्र पांघरायला चांदणं... प्लीज?

केस वाढलेत, कापायचे आहेत परंतु ह्या लॉक डाऊन मुळे नाभिक बंधूंची दुकाने बंद आहेत. त्यामुळे वैतागून "नाविका रे, वारा वाहे रे" चे विडंबन करायला घेतले.

सजीव-निर्जीव-सीमारेषेवरच्या अदृश्य अरिष्टानं अख्ख्या मानवजातीला मास्कवलं तेव्हाची अतर्क्य गोष्ट महासत्तांचे सूर्योदय हतबलांच्या झुंडींनी झाकोळून गेले तेव्हाची नामुष्कीची गोष्ट गगनविहारी गरुडांना पंख बांधून घरकोंबडा बनावं लागलं तेव्हाची घुसमटलेली गोष्ट कानठळी आवाजाची झिंग चढलेले दुखर्‍या शांततेने वेडेपिसे झाले तेव्हाची नि:शब्द गोष्ट विरत जाणार्‍या प्रदूषण धुरक्यातून परागंदा पक्षी बचावल्या झाडांवर परतले तेव्हाची किलबिलती गोष्ट झोप उडालेल्या डोळ्यांत भविष्याच्या दु:स्वप्नानं २४x३६५ ठाण मांडलं तेव्हाची अंधारी गोष्ट

(विडंबनच आहे, ह. घ्या. हे.वे.सा.न.ल.) . . . . महापुरुष आणि तीर्थस्थाने बाप आणि आई डोळ्या समोर आली नसतील तर नसू देत तसेही त्यांना तू मागच्याच कोणत्यातरी वळणावर नाकारले होतेस * देव नाकारले म्हणजे उघड दारचे तुणतुणे सुटतेच असे नाही तेव्हाच मग का सखीच्या आणाभाकांची आठवण येते? पण गुलमोहरावरची चिमणी पोपटासोबत उडून गेल्या नंतर शहरी दिव्व्याखाली ज्या टिटवीशी आणाभाका केल्यास तिच्या आवाजाने देह चिरुन गेला तरी आठवणीतल्या चिमणीच्या गावाकडे कंगाल भूकेला धावतोस? भूकेला आवर जरासा! चिमणी पोपटा सोबत मागेच उडून गेली परतण्याची शक्यता नाहीए ती माहित असताना देखिल?