(* कविता जेंडर न्यूट्रल वाचावी) कमिटेड टू हूम कमिटेड टू व्हॉट पुरोगामी पुरोगामी कितीसा पुरोगामी आहेस ? तुझ्यासाठी आपले कुणीच नाही तूला तू त्यांचा आहेस असे वाटते तेही फसवे नसते का ? आपल्यातल्या आपल्यांचा होऊ शकला नाहीस त्यांचाही होऊन रहाणे खरेच जमेल का तूला ? आणि तूही कुणाचाच नाहीस हेच खरे नसते का ? त्यागी आहेस हे बरे आहे एका अर्थाने आपल्या अंगच्या वस्त्रांचाही त्यागकरुन त्या तपस्वी मुनींप्रमाणे जंगलात जाऊन कायमचा एकांतवास अनुभवून पहाशील का ? पूरोगामीत्व निवांतपणे अनुभवण्याचा आणि अनुभवू देण्याचा तो सर्वोत्कृष्ट पुरोगामी मार्ग आहे ना स्वतःस पुरोगामी सिद्ध करण्याचा तोच

मी इकडून आलो ती तिकडून आली मी बघताच थांबलो पण ती निघून गेली सुस्कारा सोडत वर बघितले हळूच इकडेतिकडे बघितले दुसरी मटकत येतच होती ती पण न बघताच निघून गेली कैक आल्या वाटेवरती अशाच गेल्या वाटेवरुनी अजून एक दुरुन येत होती चालता चालता लाजत होती काय होतंय ते काहीच कळेना उगाच छाती धडधडत होती गजरा सुंदर माळलेला चेहरा कोमल उजळलेला लटके झटके बघुनी सारे भाव मनातील पिसाळलेला जवळ येऊनि मला म्हणाली काका, घड्याळात वाजले किती ?

मित्रा कधी जळू नकोस कुणावर इतका कि स्वतःच्या बुडाचीच आग होईल अस्साच जळत राहिलास तर जाताना पाणी पण महाग होईल काव्यातडाग नव्हे हे अथांग समुद्र तो दुर्दैवी तोच जो रसिकांना पामर समजतो वंदनीय मज सारे, तुही त्यात दुजा नसे नित्य नवी कल्पना काव्यदेवी देत असे हताश होऊ नको इतक्यात कि पाठीला बाक येईल कवन जरा नीट कर नाहीतर प्रतिभेला डाग येईल विझलेयत निखारे कधीच , लाव्हाहि निद्रिस्त तो नको फुंकर मारू आता जळून सारे राख होईल मारू नको टिचकी कधी इशाराही नको मजला मी सुखात या जागी जरी असे मी एकला आशा करतो काव्यदेवते आता तरी त्याला जाग येईल मित्रा हे नाही समजलं जर तुला