छान

थोडं समजलं. थोडं नाही. पण लिहिलं भारी...! -दिलीप बिरुटे

मी गहन चिंतेत पडलो. खरंच. क्रमश:!!

मी गहन चिंतेत पडलो. खरंच. क्रमश:!!

मिसळपावचा इतिहास लिहायला बसा कोणी तरी. किती आले, किती टिकले, किती परत परत येत राहिले, त्यामुळे किती दर्जेदार निघून गेले, किती स्वयंघोषित दर्जेदारांनी घालवले किती अनंतात विलीन झाले आणि शेवटी इथे काय राहिलं. ता. क. जेधे शकावली सारखी मिपा शकावली करता येईलच की वर्षातल्या प्रमुख लेख व घटनांची.

ललित गेलं, मौजही गेलं.

आयडीचं वय बघितलं तर 2 महिने. हा नक्कीच दुआयडी आहे. एव्हढं परफेक्ट टायमिंग आणि जजमेंट येण्यासाठी मिपाचा किमान 8 -9 वर्षाचा सहवास पाहिजे. बाकी छान लिहीत आहात, सगळं जरी डोक्यात शिरत नसलं तरी संदर्भ लागत आहेत. पुभाप्र.

तुम्ही अचुम् कुबन आणि शावक (की 118) यांच्या पट्टाशिष्याला त्याचा मान दिलेला नाही.. हे काही बरोबर नाही.

स्वतः वात आणलाच आहे. आणि आता सोंग घेऊन हे धंदेही चालू केले :) ज्याने कुणी ही हाकलून लावलेली पीडा परत आणली त्याच्या बंदुकीच्या डबल ब्यारलमधून ऐन शिकारीच्या वेळी गोळ्याचं सुटणार नाहीत असा मी त्याला शाप देतो. ;)

हत्तीच्या तिसऱ्या पायावर बेदाणा ठेऊन चंद्रप्रकाशात दाढी केल्यानंतर अचुम् आणि समुद्राच्या पहिल्या अध्यायाचे वाचन केले! “मिश्फुश्फुसक्फुस पार्भदभ्ध्बाब” स्थळी तपश्चर्यापूर्ती न घडल्याने संपूर्ण भावार्थाचे आकलन अन चर्मचक्षुंना ग्रंथातील प्रतिमांचे दर्शन झाले नाही. परंतु जे अर्धेमुर्धे सार हाती लागले त्यानेही छान करमणूक जाहली! अगाध ज्ञानाची अविरत बरसात करणाऱ्या ११८ भगवंताची आपल्यावर सदैव कृपादृष्टी राहो हीच प्रभो चरणी प्रार्थना!!! 😜

इतकं भारी निरिक्षण दाद देण्याजोगं आहे ! बरेच ज्योक्स भारी जमलेत आणि काही तर खासच आहेत : १. नावेतल्या कपिला ह्या चर्चान्मध्ये आजिबात रस वाटत नसे. त्यामुळे पहीला त्याने नाकातून रक्त काढले, पण काय उपयोग झाला नाही. शेवटी त्याने शिडावर जाउन विष्ठा केली आणि सर्वान्ना पळवून लावले. मग त्याचे मित्र आणि ते त्यांच्या आवड्त्या विषयावर (केळी) चर्चा करु लागले. २. सूक्ष्म जगताच्या नावाने कोणत्याही गोष्टीला सिद्ध करण्याची अचाट क्षमता असलेली आणि उत्तम मद्य बनवू शकणारी, आणि मूळ सूक्ष्म जगातील असणारी कात्री, ३. यामध्ये कोम्यासोम्यागोम्या (कोसोगो) नावाची स्मृती पुढाकारात होती. कोसोगो या सगळ्या कलरवापैकी निम्मा आवाज एकटा काढत होता. कोसोगो आपल्या आवडणार्या तेजाच्या पुजार्यांविरोधात एक सुद्धा गोष्ट ऐकली तरी रागाने काळानिळा होत असे. अशा वेळेस “पैसे दिले आहेत, द्राक्षासव जास्त पिले आहे” असे तो काहीही बोलत सूटे. अशा वेळेस विटू सुध्धा त्याच्या सोबत असे. विटूला कोसोगो इतका उत्साह नसायचा. तो फक्त मधूनच कप्तानाकडे याला नावेतून टाका आणि त्याला नावेतून टाका म्हणण्यापूरता येई. ४. कोसोगो सोबत एक दुभंगलेला बाहुलामनुष्य (बाम) होता. त्याच्या खिशात एक कात्री असे. बाम दुभंगलेला का ? तर त्याला मनातून पटायचे कोसोगोचेच विचार. पण त्याला सतत आपण कोसोगो सारखे तर नाही दिसणार ना ? याची काळजी वाटत असे. त्यामुळे तो सुध्धा शावकासारखाच आपली प्रतिमा साम्भाळायचा प्रयत्न करे. या प्रयत्नात त्याची कात्री बहुमोल ठरे. कात्री सूक्ष्म कणांच्या विश्वातून आली असल्याचा दावा करे. कात्री इतकी वाक्चतुर होती की कोणतीही गोष्ट सूक्ष्म कणान्नी ती सिद्ध करु शकत असे. शेवट मात्र निश्चित चटका लावून गेला.

सर्व प्रतिसादकांचे आभार !

वाचनमात्र :)

छान

थोडं समजलं. थोडं नाही. पण लिहिलं भारी...! -दिलीप बिरुटे

मी गहन चिंतेत पडलो. खरंच. क्रमश:!!

मी गहन चिंतेत पडलो. खरंच. क्रमश:!!

मिसळपावचा इतिहास लिहायला बसा कोणी तरी. किती आले, किती टिकले, किती परत परत येत राहिले, त्यामुळे किती दर्जेदार निघून गेले, किती स्वयंघोषित दर्जेदारांनी घालवले किती अनंतात विलीन झाले आणि शेवटी इथे काय राहिलं. ता. क. जेधे शकावली सारखी मिपा शकावली करता येईलच की वर्षातल्या प्रमुख लेख व घटनांची.

ललित गेलं, मौजही गेलं.

आयडीचं वय बघितलं तर 2 महिने. हा नक्कीच दुआयडी आहे. एव्हढं परफेक्ट टायमिंग आणि जजमेंट येण्यासाठी मिपाचा किमान 8 -9 वर्षाचा सहवास पाहिजे. बाकी छान लिहीत आहात, सगळं जरी डोक्यात शिरत नसलं तरी संदर्भ लागत आहेत. पुभाप्र.

तुम्ही अचुम् कुबन आणि शावक (की 118) यांच्या पट्टाशिष्याला त्याचा मान दिलेला नाही.. हे काही बरोबर नाही.

स्वतः वात आणलाच आहे. आणि आता सोंग घेऊन हे धंदेही चालू केले :) ज्याने कुणी ही हाकलून लावलेली पीडा परत आणली त्याच्या बंदुकीच्या डबल ब्यारलमधून ऐन शिकारीच्या वेळी गोळ्याचं सुटणार नाहीत असा मी त्याला शाप देतो. ;)

हत्तीच्या तिसऱ्या पायावर बेदाणा ठेऊन चंद्रप्रकाशात दाढी केल्यानंतर अचुम् आणि समुद्राच्या पहिल्या अध्यायाचे वाचन केले! “मिश्फुश्फुसक्फुस पार्भदभ्ध्बाब” स्थळी तपश्चर्यापूर्ती न घडल्याने संपूर्ण भावार्थाचे आकलन अन चर्मचक्षुंना ग्रंथातील प्रतिमांचे दर्शन झाले नाही. परंतु जे अर्धेमुर्धे सार हाती लागले त्यानेही छान करमणूक जाहली! अगाध ज्ञानाची अविरत बरसात करणाऱ्या ११८ भगवंताची आपल्यावर सदैव कृपादृष्टी राहो हीच प्रभो चरणी प्रार्थना!!! 😜

इतकं भारी निरिक्षण दाद देण्याजोगं आहे ! बरेच ज्योक्स भारी जमलेत आणि काही तर खासच आहेत : १. नावेतल्या कपिला ह्या चर्चान्मध्ये आजिबात रस वाटत नसे. त्यामुळे पहीला त्याने नाकातून रक्त काढले, पण काय उपयोग झाला नाही. शेवटी त्याने शिडावर जाउन विष्ठा केली आणि सर्वान्ना पळवून लावले. मग त्याचे मित्र आणि ते त्यांच्या आवड्त्या विषयावर (केळी) चर्चा करु लागले. २. सूक्ष्म जगताच्या नावाने कोणत्याही गोष्टीला सिद्ध करण्याची अचाट क्षमता असलेली आणि उत्तम मद्य बनवू शकणारी, आणि मूळ सूक्ष्म जगातील असणारी कात्री, ३. यामध्ये कोम्यासोम्यागोम्या (कोसोगो) नावाची स्मृती पुढाकारात होती. कोसोगो या सगळ्या कलरवापैकी निम्मा आवाज एकटा काढत होता. कोसोगो आपल्या आवडणार्या तेजाच्या पुजार्यांविरोधात एक सुद्धा गोष्ट ऐकली तरी रागाने काळानिळा होत असे. अशा वेळेस “पैसे दिले आहेत, द्राक्षासव जास्त पिले आहे” असे तो काहीही बोलत सूटे. अशा वेळेस विटू सुध्धा त्याच्या सोबत असे. विटूला कोसोगो इतका उत्साह नसायचा. तो फक्त मधूनच कप्तानाकडे याला नावेतून टाका आणि त्याला नावेतून टाका म्हणण्यापूरता येई. ४. कोसोगो सोबत एक दुभंगलेला बाहुलामनुष्य (बाम) होता. त्याच्या खिशात एक कात्री असे. बाम दुभंगलेला का ? तर त्याला मनातून पटायचे कोसोगोचेच विचार. पण त्याला सतत आपण कोसोगो सारखे तर नाही दिसणार ना ? याची काळजी वाटत असे. त्यामुळे तो सुध्धा शावकासारखाच आपली प्रतिमा साम्भाळायचा प्रयत्न करे. या प्रयत्नात त्याची कात्री बहुमोल ठरे. कात्री सूक्ष्म कणांच्या विश्वातून आली असल्याचा दावा करे. कात्री इतकी वाक्चतुर होती की कोणतीही गोष्ट सूक्ष्म कणान्नी ती सिद्ध करु शकत असे. शेवट मात्र निश्चित चटका लावून गेला.

सर्व प्रतिसादकांचे आभार !

वाचनमात्र :)

मांडणीचा पसारा फार झालायं. मिनिमलीजम हा जगण्याचा सर्वात सोपा मार्ग आहे. तुम्हाला तो पूर्णपणे आणि सहजगत्या आचरणात आणायचा असेल तर ३ गोष्टी कराव्या लागतात : १. केवळ वर्तमानात जगणं > यामुळे भविष्यकाळासाठी साठवण करायची चुकीची सवय संपते. २. एकावेळी एकच काम > यामुळे काम उत्तम होतं, पसारा होत नाही आणि काम झाल्यावर आवराआवरी करावी लागत नाही. शिवाय वस्तू वेळच्यावेळी जागेवर ठेवल्यानं शोधाशोधीत वेळ जात नाही. ३. उत्तम वस्तूंची निवड : सर्वोत्तम वस्तू निवडल्यानं कामाची इफिशियंसी वाढते आणि एकदा खरेदी झाल्यावर, मनात निर्णयापश्चात उहापोह होत नाही.

व्वा खुप सुंदर लिहिलंय ! लेखनशैली आवडली ! कवटी, हाडांचा सापळा, हाडं असला फिजिञो थेरपीचा पसारा वाचून दचकायला झालं ! माणुस जन्माला आला की पसारा चालू होतो, जाताना त्याने स्वतः आवरला नाही तर इतरांना आवरावा लागतो ! (वपुंना फोटो काढायचा प्रचंड नाद होता, घर फोटोंच्या पसार्‍यांनी भरून गेले होते, ते गेल्यावर त्यांच्या मुलाने सुमारे ३ हजार फोटो फाडून टाकले होते असं वाचल्याचं आठवतं ! मेरी कोंडोचं "कोनमारी" बद्दल शर्मिला फडके यांचा वाचलेला हा सुंदर लेख आठवला. https://www.lokmat.com/manthan/japanese-method-home-cover-konamari/ मोर म्हटलं की पिसारा आलाच, माणुस म्हटलं की पसारा आलाच ! पुढिल लेखनाच्या प्रतिक्षेत !

अतिशय सुंदर लिहिले आहे.. पुस्तक आणि पसारा वाचताना जास्त छान वाटले..

आठ वर्षात साठवलेले,उपयोगी पडलेले,उपयोगी न पडलेले,आवडलेले,न आवडलेले तिचे शिक्षणाचे, कॉलेजचे,मैत्रिणींशी गप्पांचे,हसण्याचे,ताणाचे शिक्षकांचे,मैत्रिणींचे, रात्रभर अभ्यासाचे (याला बोली भाषेत नाईट मारणे म्हणतात)पाठांतराचे (रट्टा मारणे)आशेचे, निराशेचे,अपेक्षांचे क्षण तिच्या समोरुन हातातून डोळ्यासमोरुन निघून गेल्याचं दुःख स्पष्टपणे दिसत होतं.

हे जास्त आवडले.. मी गेल्या वर्षी घराच्या कलर चे काम 9 वर्षांनी काढले.. आणि मग त्याही अगोदरच्या 10 वर्षांची पुस्तके, फिरायला जायचे plan, त्यावेळी कॉलेज संपताना कसले book द्यायचे ते अभिप्राय द्यायला (? नाव विसरलो ) ते सापडले.. C & data structure, c++ by balguru swami, dbms by kortgz,अशी असंख्य रेफ़रन्स बुक्स पडलेली होती.. English grammer, अनेक सर्टिफिकेट्स.. सगळ्यां काढलेल्या नोट्स.. यावर एक पुर्ण लेख लिहावा वाटतोय आता तुमचे वाचून.. . माणुस मोठा झाला कि हळू हळू नंतर भावनांचा आणि आठवणींचा पसारा असाच समोर येत राहतो, किती ही आवरायचे म्हंटले तरी काहीतरी पुन्हा पुन्हा जपून ठेवावे वाटते.. अगदी वहीत पिंपळाच्या पानाची जाळी झाल्यावर ते कसे नक्षीदार दिसते, अगदी तसेच ह्या पसाऱ्याच्या अनेक नक्षी डोळ्यासमोर फेर धरून नाचू लागतात...

धन्यवाद गणेशा, प्रतिसादाबद्दल! तुमचा लेख वाचायला आवडेल नक्की.

अरे काय छान लिहीले आहे तुम्ही. काही म्हणा , जुन्या वस्तु या नुसत्या वस्तु नसतात. त्या सोबत छान क्षण जाग्या करतात. माझ्या बायकोने माझ्या मुलाची लहानपणीची खेळणी ( काही तुटलेली आहेत तरीही) अजीन जपून ठेवली आहेत. हे काढून टाकुया की असे म्हणाय्चे एकदाच धाडस केले होते. त्यानंतर पुन्हा नाही. माझ्या एका मित्राची आई गेली. त्यावेळेस तो म्हणाला होता " आई गेली की आपला इतिहास संपतो"

मोबाईलमधले फोटो , कॉम्प्युटर वर साठवलेले फोटो हा सर्व या पसार्‍याचाच भाग. सर्वात जास्त जीव अडकलेला असतो मुलांच्या लहानपणापासून काढलेल्या फोटोत अन कॉलेजच्या फोटोत.

संग्रहाचं दडपण, किंवा त्याचा गर्व ,दंभ नको पण लक्षात येत नाही चटकन. निर्भेळ आनंद फार छोट्या गोष्टींमधून मिळतो.हे कळायला फार काळ जातो पण कधीतरी ते उमजतं, कधीतरी ते सत्यात येतं.पण येतं तेंव्हा लखलखीतपणे येतं. अगदी प्रत्येकाला आपआपला संग्रह प्रिय असतो,त्याच अमुल्य मोल हीच त्याची प्रेरणा असते. मस्तच!!

धन्यवाद! मी माझा पहिलाच लेख मिसळ पाववर पोस्ट केला आहे, आपला प्रतिसाद खूप उत्साहदायी आहे!

सुरेख आठवणी . जपान मधे याच संदर्भात - TPM - Total Productivity Maintenance , 4S Implementation अशी प्रणाली वापरात आहे असे वाचले आहे .

खूप छान लिहिलंय! आवडले. पुढील लेखनास शुभेच्छा!

मांडणीचा पसारा फार झालायं. मिनिमलीजम हा जगण्याचा सर्वात सोपा मार्ग आहे. तुम्हाला तो पूर्णपणे आणि सहजगत्या आचरणात आणायचा असेल तर ३ गोष्टी कराव्या लागतात : १. केवळ वर्तमानात जगणं > यामुळे भविष्यकाळासाठी साठवण करायची चुकीची सवय संपते. २. एकावेळी एकच काम > यामुळे काम उत्तम होतं, पसारा होत नाही आणि काम झाल्यावर आवराआवरी करावी लागत नाही. शिवाय वस्तू वेळच्यावेळी जागेवर ठेवल्यानं शोधाशोधीत वेळ जात नाही. ३. उत्तम वस्तूंची निवड : सर्वोत्तम वस्तू निवडल्यानं कामाची इफिशियंसी वाढते आणि एकदा खरेदी झाल्यावर, मनात निर्णयापश्चात उहापोह होत नाही.

व्वा खुप सुंदर लिहिलंय ! लेखनशैली आवडली ! कवटी, हाडांचा सापळा, हाडं असला फिजिञो थेरपीचा पसारा वाचून दचकायला झालं ! माणुस जन्माला आला की पसारा चालू होतो, जाताना त्याने स्वतः आवरला नाही तर इतरांना आवरावा लागतो ! (वपुंना फोटो काढायचा प्रचंड नाद होता, घर फोटोंच्या पसार्‍यांनी भरून गेले होते, ते गेल्यावर त्यांच्या मुलाने सुमारे ३ हजार फोटो फाडून टाकले होते असं वाचल्याचं आठवतं ! मेरी कोंडोचं "कोनमारी" बद्दल शर्मिला फडके यांचा वाचलेला हा सुंदर लेख आठवला. https://www.lokmat.com/manthan/japanese-method-home-cover-konamari/ मोर म्हटलं की पिसारा आलाच, माणुस म्हटलं की पसारा आलाच ! पुढिल लेखनाच्या प्रतिक्षेत !

अतिशय सुंदर लिहिले आहे.. पुस्तक आणि पसारा वाचताना जास्त छान वाटले..

आठ वर्षात साठवलेले,उपयोगी पडलेले,उपयोगी न पडलेले,आवडलेले,न आवडलेले तिचे शिक्षणाचे, कॉलेजचे,मैत्रिणींशी गप्पांचे,हसण्याचे,ताणाचे शिक्षकांचे,मैत्रिणींचे, रात्रभर अभ्यासाचे (याला बोली भाषेत नाईट मारणे म्हणतात)पाठांतराचे (रट्टा मारणे)आशेचे, निराशेचे,अपेक्षांचे क्षण तिच्या समोरुन हातातून डोळ्यासमोरुन निघून गेल्याचं दुःख स्पष्टपणे दिसत होतं.

हे जास्त आवडले.. मी गेल्या वर्षी घराच्या कलर चे काम 9 वर्षांनी काढले.. आणि मग त्याही अगोदरच्या 10 वर्षांची पुस्तके, फिरायला जायचे plan, त्यावेळी कॉलेज संपताना कसले book द्यायचे ते अभिप्राय द्यायला (? नाव विसरलो ) ते सापडले.. C & data structure, c++ by balguru swami, dbms by kortgz,अशी असंख्य रेफ़रन्स बुक्स पडलेली होती.. English grammer, अनेक सर्टिफिकेट्स.. सगळ्यां काढलेल्या नोट्स.. यावर एक पुर्ण लेख लिहावा वाटतोय आता तुमचे वाचून.. . माणुस मोठा झाला कि हळू हळू नंतर भावनांचा आणि आठवणींचा पसारा असाच समोर येत राहतो, किती ही आवरायचे म्हंटले तरी काहीतरी पुन्हा पुन्हा जपून ठेवावे वाटते.. अगदी वहीत पिंपळाच्या पानाची जाळी झाल्यावर ते कसे नक्षीदार दिसते, अगदी तसेच ह्या पसाऱ्याच्या अनेक नक्षी डोळ्यासमोर फेर धरून नाचू लागतात...

धन्यवाद गणेशा, प्रतिसादाबद्दल! तुमचा लेख वाचायला आवडेल नक्की.

अरे काय छान लिहीले आहे तुम्ही. काही म्हणा , जुन्या वस्तु या नुसत्या वस्तु नसतात. त्या सोबत छान क्षण जाग्या करतात. माझ्या बायकोने माझ्या मुलाची लहानपणीची खेळणी ( काही तुटलेली आहेत तरीही) अजीन जपून ठेवली आहेत. हे काढून टाकुया की असे म्हणाय्चे एकदाच धाडस केले होते. त्यानंतर पुन्हा नाही. माझ्या एका मित्राची आई गेली. त्यावेळेस तो म्हणाला होता " आई गेली की आपला इतिहास संपतो"

मोबाईलमधले फोटो , कॉम्प्युटर वर साठवलेले फोटो हा सर्व या पसार्‍याचाच भाग. सर्वात जास्त जीव अडकलेला असतो मुलांच्या लहानपणापासून काढलेल्या फोटोत अन कॉलेजच्या फोटोत.

संग्रहाचं दडपण, किंवा त्याचा गर्व ,दंभ नको पण लक्षात येत नाही चटकन. निर्भेळ आनंद फार छोट्या गोष्टींमधून मिळतो.हे कळायला फार काळ जातो पण कधीतरी ते उमजतं, कधीतरी ते सत्यात येतं.पण येतं तेंव्हा लखलखीतपणे येतं. अगदी प्रत्येकाला आपआपला संग्रह प्रिय असतो,त्याच अमुल्य मोल हीच त्याची प्रेरणा असते. मस्तच!!

धन्यवाद! मी माझा पहिलाच लेख मिसळ पाववर पोस्ट केला आहे, आपला प्रतिसाद खूप उत्साहदायी आहे!

सुरेख आठवणी . जपान मधे याच संदर्भात - TPM - Total Productivity Maintenance , 4S Implementation अशी प्रणाली वापरात आहे असे वाचले आहे .

खूप छान लिहिलंय! आवडले. पुढील लेखनास शुभेच्छा!

आहा हाहा मस्तच लिवलय. एकदम झकास. सगळा हिषेब असा एकदम मांडायच्या ऐवजी जरा प्रत्येक एपीसोडवाईज लिहीता का.

वा मज्जा आली वाचून... 'हिशोबात रहा' चा असा अर्थ नक्कीच लावला पाहिजे :-)

हा हा हा ! भारी लिहिले आहे. "फक्त फुकट चेपायला मिळते म्हणून मुली फ्रेंडशिप देतात" अशी बातमी कोठेतरी वाचली होती. खरी कि खोट? याचा अनुभव नाही. पण तुमची कथा वाचून मजा आली. :-)

खिक्क

नाय म्हणजे रुपये २२५३.८० मध्ये 'काय काय' अपेक्षित होते तुम्हाला ? असाच एक सहज सुचलेला प्रश्न. (हलकेच घ्या, नायतर एक पाव ओल्ड मॉंक झाल्यावर आमची बी वरात काडाल)

त्यामुळे दोनेक दिवसांनी पुनश्च हरीओम.

खरायं. आमचा देखील असाच एक मित्र होता. मात्र चॉईस नावाचा प्रकारच नव्हता. प्रेमात पडायला अगदी कोणतीही मुलगी त्याला चालत असे. आम्ही काही सल्ले दिल्यावर "लोकाच्या लेकराला नावं ठेऊ नयेत" असा ठरलेला डॉयलॉग मारुन आमची बोळवण व्हायची. अर्थात त्याने पैसे देऊन कधीही प्रेम विकत घेतले नाही आणि कोणत्याही मुलीने त्याला प्रेमाचे दान दिले नाही. शेवटपर्यंत मनोव्यापार करुन थकल्यावर आई बापाने आणलेल्या स्थलाबरोबर बोहलस्थ जाहला.

बेस्ट फ्रेण्ड नामक पोपटाची 'गाडी किधरको जारी' हे तिला पुरेपुर माहित असतं.... तरी अगदी दरीच्या टोकावर येतपर्यंत 'नो एण्ट्री' चा बोर्ड दाखवत नाहि वो जालिम. पण असे पोपट होण्याची मजाच काहि और आहे (मजा न मानुन सांगतो कोणाला ;) )

आहा हाहा मस्तच लिवलय. एकदम झकास. सगळा हिषेब असा एकदम मांडायच्या ऐवजी जरा प्रत्येक एपीसोडवाईज लिहीता का.

वा मज्जा आली वाचून... 'हिशोबात रहा' चा असा अर्थ नक्कीच लावला पाहिजे :-)

हा हा हा ! भारी लिहिले आहे. "फक्त फुकट चेपायला मिळते म्हणून मुली फ्रेंडशिप देतात" अशी बातमी कोठेतरी वाचली होती. खरी कि खोट? याचा अनुभव नाही. पण तुमची कथा वाचून मजा आली. :-)

खिक्क

नाय म्हणजे रुपये २२५३.८० मध्ये 'काय काय' अपेक्षित होते तुम्हाला ? असाच एक सहज सुचलेला प्रश्न. (हलकेच घ्या, नायतर एक पाव ओल्ड मॉंक झाल्यावर आमची बी वरात काडाल)

त्यामुळे दोनेक दिवसांनी पुनश्च हरीओम.

खरायं. आमचा देखील असाच एक मित्र होता. मात्र चॉईस नावाचा प्रकारच नव्हता. प्रेमात पडायला अगदी कोणतीही मुलगी त्याला चालत असे. आम्ही काही सल्ले दिल्यावर "लोकाच्या लेकराला नावं ठेऊ नयेत" असा ठरलेला डॉयलॉग मारुन आमची बोळवण व्हायची. अर्थात त्याने पैसे देऊन कधीही प्रेम विकत घेतले नाही आणि कोणत्याही मुलीने त्याला प्रेमाचे दान दिले नाही. शेवटपर्यंत मनोव्यापार करुन थकल्यावर आई बापाने आणलेल्या स्थलाबरोबर बोहलस्थ जाहला.

बेस्ट फ्रेण्ड नामक पोपटाची 'गाडी किधरको जारी' हे तिला पुरेपुर माहित असतं.... तरी अगदी दरीच्या टोकावर येतपर्यंत 'नो एण्ट्री' चा बोर्ड दाखवत नाहि वो जालिम. पण असे पोपट होण्याची मजाच काहि और आहे (मजा न मानुन सांगतो कोणाला ;) )

छान. वाचतोय. -दिलीप बिरुटे

छान लिहिलंय ! काल झपाट्याने बदलत जातो ! भोवतालातील बदल अस्वस्थ करत राहतात. काही तरी हरवत राहतोय ही भावना सतत सलत राहते. कालचे सुख आजचे दुःख बनून दिवसावर सावट धरते ! कालाय तस्मै नमः

छान. वाचतोय. -दिलीप बिरुटे

छान लिहिलंय ! काल झपाट्याने बदलत जातो ! भोवतालातील बदल अस्वस्थ करत राहतात. काही तरी हरवत राहतोय ही भावना सतत सलत राहते. कालचे सुख आजचे दुःख बनून दिवसावर सावट धरते ! कालाय तस्मै नमः

वा. फारच छान पुस्तक परिचय.

धन्यवाद एस

छान परिचय !

धन्यवाद कुमार १

वा. फारच छान पुस्तक परिचय.

धन्यवाद एस

छान परिचय !

धन्यवाद कुमार १

छान लिहिले आहे... शाळेचे मस्त लिहिले आहे.. आवडले...

व्वा, सुंदर व्यक्तिचित्र ! लेखन आवडले ! अरमानने ठसा उमवटवला. शेवटचे तीन परिच्छेद जास्तच तात्विक झाल्यासारखे वाटले अन अरमानचे व्यक्तिचित्र पुसट होत गेले !

छान लिहिले आहे... शाळेचे मस्त लिहिले आहे.. आवडले...

व्वा, सुंदर व्यक्तिचित्र ! लेखन आवडले ! अरमानने ठसा उमवटवला. शेवटचे तीन परिच्छेद जास्तच तात्विक झाल्यासारखे वाटले अन अरमानचे व्यक्तिचित्र पुसट होत गेले !

कथा छान आहे... पण कथेचा पुढे सरकायचा वेग थोडा मंदावलाय. प्रत्येक नाते व्यवस्थित उलगडले आहे. माऊली सारखी माणसे या जगात असतात व बघितली आहेत. म्हणून ही कथा आवडत आहे. पुढचा भाग लवकर टाका.

पुढचा भाग?

कथा छान आहे... पण कथेचा पुढे सरकायचा वेग थोडा मंदावलाय. प्रत्येक नाते व्यवस्थित उलगडले आहे. माऊली सारखी माणसे या जगात असतात व बघितली आहेत. म्हणून ही कथा आवडत आहे. पुढचा भाग लवकर टाका.

पुढचा भाग?

मला युवावस्थेतच मतकरी यांच्या गूढकथा वाचण्याचे वेड लागले .आज त्यांच्या एका कथेचे नाव आठवत नाही पण तिचा शेवट अत्यंत चटका लावणारा होता .एका मुलाला भिकारी म्हणून बसविले जाते. त्याला दिवशी महारोगाचा पहिला लाल चट्टा आपल्या अंगावर आढळतो व आपल्याला आता अधिक भीक मिळणार याचा त्याला आनंद होतो अशी काहीशी गोष्ट होती." जौळ " ही त्यांची एक उत्तम कादंबरी ! त्याच्या " माझं काय चुकलं " या नाटकातील एका पात्रा च्या दवाखान्यात माझ्या मोठ्या मुलीचा जन्म झाला . ( कारण ती एक सत्यकथा आहे ). मतकरीना दीर्घ आयुष्य लाभले व कारकीर्द ही ! दिलीप प्रभावळकर हे त्याचे फाईंड व त्यांची उत्तम अभिनेत्री असलेली मुलगी यांच्य बद्दल ही मला अत्यंत आदर आहे ! माझ्या अशा लाडक्या लेखकाला विनम्र पणे आदरांजली !

माझ्या मनातलं बोललात प्रचेतसजी. मलाही मतकरींच्या गूढकथा आणि खासकरून शेवटच्या एक दोन ओळीत दिलेला ट्विस्ट फारच आवडतो. तुम्ही वर लिहिलेली सगळी पुस्तकं वाचली आहेत आणि मनापासून आवडली आहेत. या गुणी लेखकाला भावपूर्ण आदरांजली!

माझाही आवडता गुढकथाकार, आयुष्याच्या शेवटापर्यंत लेखन करीत राहणार्‍या मोठ्या माणसाला भावपूर्ण आदरांजली. -दिलीप बिरुटे

कोरोनामुळे मृत्यूमुखी पडले अशी बातमी आहे!!

गूढकथा, भयकथा या प्रकारापासून मी जरा लांबच आहे तरीही रत्नाकर मतकरी हे नाव लहानपणासून ऐकत आलेलो आहे. भावपूर्ण आदरांजली. सं - दी - प

लेखकाला श्रद्धांजली!

लहानपणी पाहिलेली निम्माशिम्मा राक्षस, अदृष्य माणूस बालनाट्ये अजून आठवतात. मराठी वाचकवर्ग फार लहान आहे. त्यांचे लेखन इंग्रजीत असते तर क्लासिक्समध्ये जाऊन पुस्तकांचा प्रचंड खप झाला असता, नाटके गाजत राहिली असती. .

त्यांच्या गुढकथा जबरदस्त होत्या, कबंध्म खेकडा, शेवटची बस या कथा अजुनाही लक्षात आहेत ! जौळ तर माझी लाडकी कांदबरी, वाचल्यानंतर सुन्न झालो होतो. घटना आपल्या जवळपास कुणाच्या तरी बाबतीत घडली आहे असं सावट पडून १५ दिवस अस्वस्थ होतो. ह्या माझ्या अत्यंत लेखकाला भावपूर्ण श्रद्धांजली ! मतकरी पर्व झाकोळले.

रत्नाकर मतकरींना भावपूर्ण श्रद्धांजली..! __/\__

_/\_

श्रद्धांजली _/\_

दीर्घायु आणि दीर्घोद्याेगी मतकरींना चतुरस्रतेचे वरदान लाभले होते. A Life lived well !

रत्नाकर मतकरींना भावपूर्ण श्रद्धांजली..! __/\__

भावपूर्ण श्रद्धांजली..! __/\__

भावपूर्ण श्रद्धांजली ! गहिरे पाणी या नावाची मालिका झी मराठी वर पाहिल्याचे स्मरते ! Gahire Paani | Marathi TV Serial | Full Episode - 1 | ZEE MARATHI

रत्नाकर मतकरींना भावपूर्ण श्रद्धांजली..! __/\__ . नाटकं, बालनाट्यं, कथा, कादंबरी, गूढकथा, सामाजिक लेखन, ललित लेख, वैचारिक लेखन असे विविध प्रकार त्यांनी लिलया हाताळले. +१००

रत्नाकर मतकरींना भावपूर्ण श्रद्धांजली..!

मतकरींना भावपूर्ण श्रद्धांजली. __/\__ __/\__

एकंदरीतच मी मराठी साहित्य फारसं वाचलेलं नाही. मतकरींचं काही वाचलेलं लेखन आठवंतही नाही. पण एक गोष्ट मात्र मनात पक्की रुतून बसली आहे. ती म्हणजे : रत्नाकर मतकरी = उत्तम दर्जा आदरांजली! -गा.पै.

समयोचित चांगला लेख. खूप पूर्वी मतकरींचं लेखन, विशेषतः काही भयकथा वाचताना एकदम घबराट झाल्याचं आठवतं. आदरांजली.

मतकरींनी घडत्या वयात अभिरुची घडवली. फारच परिणामकारक शैली ! माझ्या लेखनावर मतकरी आणि धारप यांचे संस्कार आहेत. आदरांजली !!

रत्नाकर मतकरींना भावपूर्ण श्रध्दांजली!!!!! जेवणावळ वाचली होती तेव्हा शेवटच्या ओळीत बसलेला धक्का अजुनही विसरलेलो नाही आहे. जौळचा पगडा ही बरेच दिवस डोक्यावर होता. अतिशय उत्तुंग प्रतिभेचा लेखक गेला.

मनःपूर्वक आदरांजली

भावपूर्ण श्रद्धांजली.

आदरांजली

आदरांजली! त्यांच्या ‘अस्पर्श’ या कथेतील एक सुंदर वाक्य: आपण केलेला स्पर्श आणि आपल्याला झालेला स्पर्श यात महदंतर असतं. पहिलं आपलं कर्तृत्व असतं, दुसरं आपलं भाग्य असतं.

मतकरी, धारप आणि सु.शि. यांच्यामुळे बालपण समृध्द झालेली आपली पिढी खरोखरच भाग्यवान होती. तिघांनाही साष्टांग नमन _/\_

'जौळ' या त्यांच्या कादंबरीच्या फॉर्मचा प्रभाव माझ्या मनांवर पडला असावा. कारण नंतर बऱ्याच वर्षांनी माझ्या हातून लिहिल्या गेलेल्या "अंधारछाया" कांदंबरीत तोच आत्मनिवेदनाचा फॉर्मॅट वापरला गेला.

भावपूर्ण श्रद्धांजली.

मला युवावस्थेतच मतकरी यांच्या गूढकथा वाचण्याचे वेड लागले .आज त्यांच्या एका कथेचे नाव आठवत नाही पण तिचा शेवट अत्यंत चटका लावणारा होता .एका मुलाला भिकारी म्हणून बसविले जाते. त्याला दिवशी महारोगाचा पहिला लाल चट्टा आपल्या अंगावर आढळतो व आपल्याला आता अधिक भीक मिळणार याचा त्याला आनंद होतो अशी काहीशी गोष्ट होती." जौळ " ही त्यांची एक उत्तम कादंबरी ! त्याच्या " माझं काय चुकलं " या नाटकातील एका पात्रा च्या दवाखान्यात माझ्या मोठ्या मुलीचा जन्म झाला . ( कारण ती एक सत्यकथा आहे ). मतकरीना दीर्घ आयुष्य लाभले व कारकीर्द ही ! दिलीप प्रभावळकर हे त्याचे फाईंड व त्यांची उत्तम अभिनेत्री असलेली मुलगी यांच्य बद्दल ही मला अत्यंत आदर आहे ! माझ्या अशा लाडक्या लेखकाला विनम्र पणे आदरांजली !

माझ्या मनातलं बोललात प्रचेतसजी. मलाही मतकरींच्या गूढकथा आणि खासकरून शेवटच्या एक दोन ओळीत दिलेला ट्विस्ट फारच आवडतो. तुम्ही वर लिहिलेली सगळी पुस्तकं वाचली आहेत आणि मनापासून आवडली आहेत. या गुणी लेखकाला भावपूर्ण आदरांजली!

माझाही आवडता गुढकथाकार, आयुष्याच्या शेवटापर्यंत लेखन करीत राहणार्‍या मोठ्या माणसाला भावपूर्ण आदरांजली. -दिलीप बिरुटे

कोरोनामुळे मृत्यूमुखी पडले अशी बातमी आहे!!

गूढकथा, भयकथा या प्रकारापासून मी जरा लांबच आहे तरीही रत्नाकर मतकरी हे नाव लहानपणासून ऐकत आलेलो आहे. भावपूर्ण आदरांजली. सं - दी - प

लेखकाला श्रद्धांजली!

लहानपणी पाहिलेली निम्माशिम्मा राक्षस, अदृष्य माणूस बालनाट्ये अजून आठवतात. मराठी वाचकवर्ग फार लहान आहे. त्यांचे लेखन इंग्रजीत असते तर क्लासिक्समध्ये जाऊन पुस्तकांचा प्रचंड खप झाला असता, नाटके गाजत राहिली असती. .

त्यांच्या गुढकथा जबरदस्त होत्या, कबंध्म खेकडा, शेवटची बस या कथा अजुनाही लक्षात आहेत ! जौळ तर माझी लाडकी कांदबरी, वाचल्यानंतर सुन्न झालो होतो. घटना आपल्या जवळपास कुणाच्या तरी बाबतीत घडली आहे असं सावट पडून १५ दिवस अस्वस्थ होतो. ह्या माझ्या अत्यंत लेखकाला भावपूर्ण श्रद्धांजली ! मतकरी पर्व झाकोळले.

रत्नाकर मतकरींना भावपूर्ण श्रद्धांजली..! __/\__

_/\_

श्रद्धांजली _/\_

दीर्घायु आणि दीर्घोद्याेगी मतकरींना चतुरस्रतेचे वरदान लाभले होते. A Life lived well !

रत्नाकर मतकरींना भावपूर्ण श्रद्धांजली..! __/\__

भावपूर्ण श्रद्धांजली..! __/\__

भावपूर्ण श्रद्धांजली ! गहिरे पाणी या नावाची मालिका झी मराठी वर पाहिल्याचे स्मरते ! Gahire Paani | Marathi TV Serial | Full Episode - 1 | ZEE MARATHI

रत्नाकर मतकरींना भावपूर्ण श्रद्धांजली..! __/\__ . नाटकं, बालनाट्यं, कथा, कादंबरी, गूढकथा, सामाजिक लेखन, ललित लेख, वैचारिक लेखन असे विविध प्रकार त्यांनी लिलया हाताळले. +१००

रत्नाकर मतकरींना भावपूर्ण श्रद्धांजली..!

मतकरींना भावपूर्ण श्रद्धांजली. __/\__ __/\__

एकंदरीतच मी मराठी साहित्य फारसं वाचलेलं नाही. मतकरींचं काही वाचलेलं लेखन आठवंतही नाही. पण एक गोष्ट मात्र मनात पक्की रुतून बसली आहे. ती म्हणजे : रत्नाकर मतकरी = उत्तम दर्जा आदरांजली! -गा.पै.

समयोचित चांगला लेख. खूप पूर्वी मतकरींचं लेखन, विशेषतः काही भयकथा वाचताना एकदम घबराट झाल्याचं आठवतं. आदरांजली.

मतकरींनी घडत्या वयात अभिरुची घडवली. फारच परिणामकारक शैली ! माझ्या लेखनावर मतकरी आणि धारप यांचे संस्कार आहेत. आदरांजली !!

रत्नाकर मतकरींना भावपूर्ण श्रध्दांजली!!!!! जेवणावळ वाचली होती तेव्हा शेवटच्या ओळीत बसलेला धक्का अजुनही विसरलेलो नाही आहे. जौळचा पगडा ही बरेच दिवस डोक्यावर होता. अतिशय उत्तुंग प्रतिभेचा लेखक गेला.

मनःपूर्वक आदरांजली

भावपूर्ण श्रद्धांजली.

आदरांजली

आदरांजली! त्यांच्या ‘अस्पर्श’ या कथेतील एक सुंदर वाक्य: आपण केलेला स्पर्श आणि आपल्याला झालेला स्पर्श यात महदंतर असतं. पहिलं आपलं कर्तृत्व असतं, दुसरं आपलं भाग्य असतं.

मतकरी, धारप आणि सु.शि. यांच्यामुळे बालपण समृध्द झालेली आपली पिढी खरोखरच भाग्यवान होती. तिघांनाही साष्टांग नमन _/\_

'जौळ' या त्यांच्या कादंबरीच्या फॉर्मचा प्रभाव माझ्या मनांवर पडला असावा. कारण नंतर बऱ्याच वर्षांनी माझ्या हातून लिहिल्या गेलेल्या "अंधारछाया" कांदंबरीत तोच आत्मनिवेदनाचा फॉर्मॅट वापरला गेला.

भावपूर्ण श्रद्धांजली.

छान लेख आहे, एकंदरीत गंभीर परिस्थितीचा सामना महाराष्ट्रच नाही तर संपुर्ण जगाला करावा लागणार आहे ! कोविडमुळे ज्या काही उलथापालथी होतील त्यावर मात करावीच लागेल ! सर्वसाधारणपणे जनता सरकारला सहकार्य करत आहे, हे आशादायक आहे.

धन्यवाद

छान लेख आहे, एकंदरीत गंभीर परिस्थितीचा सामना महाराष्ट्रच नाही तर संपुर्ण जगाला करावा लागणार आहे ! कोविडमुळे ज्या काही उलथापालथी होतील त्यावर मात करावीच लागेल ! सर्वसाधारणपणे जनता सरकारला सहकार्य करत आहे, हे आशादायक आहे.

धन्यवाद