कविता

ना शाळेत शिकवली, ना कोलेजात शिकवली, ही तर दुनियादारी आहे, आम्हाला या दुनियेनी शिकवली.... वाटेत होता वाटसरू , म्हणालो मदत तुम्हा काय करू, ऐकवले प्रवचन म्हणे इथे तिथे तोंड नको मारू, दोस्त होता पुढे , आनंद होता मला, दुनियादारी म्हणते तू मागे तर तो पुढे कसा काय गेला, ती पण गेली सोडून वाटेत मला अर्ध्यावरती, म्हणे दुनियादारी शिक, तू तर आहे फारच सरळ सोबती, मग काय किताब होती मोठी , दुनियादारी शिकत गेलो, कधी याचे तर कधी त्याचे पाय ओढत गेलो, वाईट नव्हतो कधीच, खूप पहिली होती आम्ही दुनियादारी बस कळली आम्हास जेव्हा संपली होती आमच्यासाठी दुनिया सारी..........

काव्यरस

कविता माझी

कुजबुजणारे कोणी असतात कोणी शहाणे तर कोणी वेडे असतात दुनियेच्या या उकिरड्यावर वळवळणारे कोणी किडे असतात अरे जा शब्दांनीच मारतो तुला नंगे फकीरसुध्दा *जडे असतात काळाच्या डोहात बुडून मार तू एक खंबा कोणी हौशी तर कोणी बेवडे असतात विश्वाचा परित्याग केलास तू पण फुटलेला एक बुडबुडा तू ऐकतो आहेस ना महाराजा या आदिम रचनेचा खेकडा तू

काव्यरस

अभय-काव्य

इशारा

कधी कधी निसर्गाला सुद्धा रंग खेळण्याचा मोह आवरत नाही आणि मग सुरु होते रंगांची किमया मनाला प्रसन्न करणारी

रौद्ररस

छायाचित्र जालावरून साभार भिंतीपल्याड जग असतं, निरखावं की कड्या काढून दार सताड उघडावं की पुढे जायचा वसा कधी टाकू नये ठेच लागली जराशी तर लंगडावं की आहे त्यातच समाधानी रहावं, पण इच्छित साध्य करण्या थोडं झगडावं की घेऊ द्यावा मनालाही निर्णय त्याचा मनाला जे आवडतं ते, निवडावं की सदासर्वदा चांगुलपणा अळणी होतो अधनं मधनं जरा जरासं बिघडावं की निसटून जातो काळ हातून तरीसुद्धा जमेल तितकं आपण घट्ट पकडावं की भिंतीपल्याड जग असतं निरखावं की कड्या काढून दार सताड उघडावं की - अपूर्व ओक

काव्यरस

मराठी गझल

(कधी कधी निसर्गाला सुद्धा रंग खेळण्याचा मोह आवरत नाही आणि मग सुरु होते रंगांची किमया मनाला प्रसन्न करणारी, अदभूत, अविश्वसनीय, रोमांचकारी.) रम्य अश्या ह्या सुवर्णमय सायंकाळी नभामध्ये ह्या ढगांची मांदियाळी दाटते चैतन्य मनामध्ये कातरवेळी पाहून हि निसर्गाची होळी रंगपेक्षाही किती सुंदर भरले जातात निसर्गाचे रंग पाहून हा रंगांचा सोहळा भरून येते हे अंतरंग

काव्यरस

कविता माझी

येण्यास जन्मा थोडा उशीर झाला अन जीवनी सगळाच गोंधळ झाला ! उशीर का झाला ? गोंधळ का झाला ? पूर्वजन्मीच्या जीवनाच्या जगण्याचा करता करता हिशोब पाप-पुण्याचा शोधताना चुका मागच्या जन्मांच्या वेळ खूप गेला अन थोडा उशीर झाला....! आता हिशेबात चुका नाहीत करायच्या असा प्रामाणिक निश्चय मनाशीच केला - मंदिरात जायला थोडा उशीर झाला अन मंदिराचा दरवाजाच बंद झाला ! उशीर का झाला ? दरवाजा बंद का झाला ? देवाच्या देवळात जाताना देवपुजेआधी माझ्यासाठी व माझ्याच स्वकियांसाठी काय मागावे ,काय नको ?

काव्यरस

मुक्त कविता

राजाच्या रंगम्हाली, सोन्याचा बाई पलंग रुप्याचा खांब, तेला मोत्याची झालर राजाच्या रंगम्हाली, पराची मऊ गादी जरीचा चांदवा, रेशमी शिणगार गडनी, सजनी, गडनी सजनी गं राजाच्या रंगम्हाली, रानी ती रुसली बोलना, हसना, उदास नजर राजाच्या रंगम्हाली, राजानं पुशिलं डोळयाची कमळं उघडा, व्हठाची डाळिंबं गडनी, सजनी, गडनी सजनी गं राजाच्या रंगम्हाली, रानी वो सांगिते सुना सोन्याईन म्हाल, कशाला बडिवार मायेच्या पूतापायी, रानी गं रडीते असवांची गंगा व्हाते, भिजीला पदोर गडनी, सजनी, गडनी सजनी गंs गडनी-- गढनी..मैत्रीण कवी योगेश यांची ही निनांत सुंदर रचना "साधी माणसे" या १९६५ सालच्या सिनेमात लता व उषा मंगेशकर यांनी गायिल

गुजरान माझी होईल कशी गुजरान,कंठाशी आला प्राण कोण देईल आम्हाला दान,वणव्यात अडकल रान डोक्यावर कसले भार,कोणी देईना जीवा आधार फक्त उरल्या घटका चार,लांबला प्रवास फार चार घासांचे हे दुखणे,पोटात तिडिक उठणे काट्यावर सदैव निजणे,अश्रुंनी रातभर भिजणे धीर करुनी पसरीला हात,केविलवाणे बोल तोंडात लाज सुटली होती आघात,भीक मागतो माणसात कटोऱ्यात पडती नाणे,मुखात देवाजीचे गाणे असे जीवन लाजिरवाणे,श्वानापरी काय राहाणे पोटाला मिळे भाकर,साऱ्या जगाचा मी चाकर झोप नसते रात्रभर,श्वास माझे तुमचे आभार कुठल्या कर्माची ही शिक्षा,दारोदारी मागतो भिक्षा शरीराची होते रक्षा,मनास देई काही दीक्षा कप

काव्यरस

कविता माझी

माझी पोर जीवाला घोर बनून चोर कच्चा दोर कधी शांत थोर कधी मोठा शोर माझी पोर ती माझी पोर बारीक चणअ अंगात लै वणवण नुसती भणभण रोज तीच तीच गाणी चर्वण पण पण शेवटी माझीच हो.. माझीच ती पोर जीवाला घोर कधी जोरात मीठी मनात आलं तर पप्पी लहान होतो क्षणात नाही कोणाची भीती तरी शिकवतो मधून मधून अती तेथे माती सारखं सांगतो... असलं तर सूत नाहीतर भूत अन्वयात काय नाही!? 'पेशंस' बाबात काय नाही!? उत्तर तेच... 'पेशंस!' काय शिक्लास बाबा आता सांग म्हणे हे माझं पोर... एकच पुरे नो मोर नो मोर... जीवाला घोर... जीवाला घोर माझी पोर ही माझी पोर! #साशुश्रीके

काव्यरस

भावकविता

स्फुर्तीदाते: मितभाषी आणि त्यांचे लाघवी मूल. प्रश्न पहिला माझा, रे गड्या मितभाष्या, काय पिवुनि तुवा वाजवला हा ढोल-ताश्या! मूळ बघता सर्व वादांचे असे बस फक्त पिण्याचे अध्यात्म नाहीरे षंढाचे हे तुज नाही कळायाचे. भेद भावा तु बघ जरा अज्ञानास फाडती टरा टरा डोळे फिरवती गरा गरा दंभ नाहीच इथे खरा तुम्हा नसे त्याची प्रचिती म्हणुनि त्या खोटा म्हणती मनापासुनि ते ओरडती अंधारासी मी एकच पणती. हिशोब सरला रे जन्माचा बाकी थोडा असे मिपाचा मिंधा नसे कुणाच्या बा'चा पण मानासाठी घासतो टाचा करु लढाया थुंकायाच्या जोर लावुनि भुंकायाच्या दोन शिव्या

काव्यरस

जर्जरी वार्धक्य माझे तू पहाटे गोंजरावे जीर्ण काया, क्षीण माया, तू जरासे थोपटावे लागुनी थंडी कहारी, खोकल्याची उबळ यावी हे प्रिये तू मज जरासे मधुविलेपन चाटवावे श्वास माझा लागलेला म्रुत्युची चाहूल भिववे आर्जवी स्पर्शात तूही मज जरासे सावरावे दे मला आधार मांडी, जीव माझा कोंडताहे मी तुला जागे करावे परि स्वत: निसटून जावे.

काव्यरस

vidamban

भावकविता

विराणी