कविता

आपल्याकडे बुवा असलेच काही तरी असते,
स्वतावरच विश्वास ठेवून बेण स्वताच फसते...

आपल्या "माँ" ची सेवा सोडून याले "राधे माँ" लागते,
फक्त "माँ" च काहून तर मग सोबत "बापू" पण लागते,
याचा डोक्यातले दही डोक्यातच कसे नासते,
स्वतावरच विश्वास ठेवून बेण स्वताच फसते
आपल्याकडे बुवा असलेच काही तरी असते....

प्रेमिकेला प्रियकरापेक्षा आजकाल कांदा जास्त रडवते,
नाते संबंध आजकाल फक्त "Whats App" घडवते,
नोटांचा काल खंड गेला, आता खरेदी "card" वरच असते,
स्वतावरच विश्वास ठेवून बेण स्वताच फसते
आपल्याकडे बुवा असलेच काही तरी असते....

ना शाळेत शिकवली, ना कोलेजात शिकवली,
ही तर दुनियादारी आहे, आम्हाला या दुनियेनी शिकवली....

वाटेत होता वाटसरू , म्हणालो मदत तुम्हा काय करू,
ऐकवले प्रवचन म्हणे इथे तिथे तोंड नको मारू,

दोस्त होता पुढे , आनंद होता मला,
दुनियादारी म्हणते तू मागे तर तो पुढे कसा काय गेला,

ती पण गेली सोडून वाटेत मला अर्ध्यावरती,
म्हणे दुनियादारी शिक, तू तर आहे फारच सरळ सोबती,

मग काय किताब होती मोठी , दुनियादारी शिकत गेलो,
कधी याचे तर कधी त्याचे पाय ओढत गेलो,

कुजबुजणारे कोणी असतात
कोणी शहाणे तर कोणी वेडे असतात
दुनियेच्या या उकिरड्यावर
वळवळणारे कोणी किडे असतात

अरे जा शब्दांनीच मारतो तुला
नंगे फकीरसुध्दा *जडे असतात
काळाच्या डोहात बुडून मार तू एक खंबा
कोणी हौशी तर कोणी बेवडे असतात

विश्वाचा परित्याग केलास तू
पण फुटलेला एक बुडबुडा तू
ऐकतो आहेस ना महाराजा
या आदिम रचनेचा खेकडा तू

छायाचित्र जालावरून साभार

भिंतीपल्याड जग असतं, निरखावं की
कड्या काढून दार सताड उघडावं की

पुढे जायचा वसा कधी टाकू नये
ठेच लागली जराशी तर लंगडावं की

आहे त्यातच समाधानी रहावं, पण
इच्छित साध्य करण्या थोडं झगडावं की

घेऊ द्यावा मनालाही निर्णय त्याचा
मनाला जे आवडतं ते, निवडावं की

सदासर्वदा चांगुलपणा अळणी होतो
अधनं मधनं जरा जरासं बिघडावं की

निसटून जातो काळ हातून तरीसुद्धा
जमेल तितकं आपण घट्ट पकडावं की

(कधी कधी निसर्गाला सुद्धा रंग खेळण्याचा मोह आवरत नाही आणि मग सुरु होते रंगांची किमया मनाला प्रसन्न करणारी, अदभूत, अविश्वसनीय, रोमांचकारी.)

रम्य अश्या ह्या सुवर्णमय सायंकाळी
नभामध्ये ह्या ढगांची मांदियाळी

दाटते चैतन्य मनामध्ये कातरवेळी
पाहून हि निसर्गाची होळी

रंगपेक्षाही किती सुंदर भरले जातात निसर्गाचे रंग
पाहून हा रंगांचा सोहळा भरून येते हे अंतरंग

येण्यास जन्मा थोडा उशीर झाला
अन जीवनी सगळाच गोंधळ झाला !
उशीर का झाला ?
गोंधळ का झाला ?
पूर्वजन्मीच्या जीवनाच्या जगण्याचा
करता करता हिशोब पाप-पुण्याचा
शोधताना चुका मागच्या जन्मांच्या
वेळ खूप गेला अन थोडा उशीर झाला....!
आता हिशेबात चुका नाहीत करायच्या
असा प्रामाणिक निश्चय मनाशीच केला -

गुजरान

माझी होईल कशी गुजरान,कंठाशी आला प्राण
कोण देईल आम्हाला दान,वणव्यात अडकल रान

डोक्यावर कसले भार,कोणी देईना जीवा आधार
फक्त उरल्या घटका चार,लांबला प्रवास फार

चार घासांचे हे दुखणे,पोटात तिडिक उठणे
काट्यावर सदैव निजणे,अश्रुंनी रातभर भिजणे

धीर करुनी पसरीला हात,केविलवाणे बोल तोंडात
लाज सुटली होती आघात,भीक मागतो माणसात

कटोऱ्यात पडती नाणे,मुखात देवाजीचे गाणे
असे जीवन लाजिरवाणे,श्वानापरी काय राहाणे

पोटाला मिळे भाकर,साऱ्या जगाचा मी चाकर
झोप नसते रात्रभर,श्वास माझे तुमचे आभार

माझी पोर
जीवाला घोर

बनून चोर
कच्चा दोर

कधी शांत थोर
कधी मोठा शोर

माझी पोर ती माझी पोर

बारीक चणअ
अंगात लै वणवण

नुसती भणभण
रोज तीच तीच गाणी चर्वण

पण
पण शेवटी माझीच हो.. माझीच ती पोर

जीवाला घोर
कधी जोरात मीठी

मनात आलं तर पप्पी
लहान होतो क्षणात नाही कोणाची भीती
तरी शिकवतो मधून मधून अती तेथे माती

सारखं सांगतो...
असलं तर सूत नाहीतर भूत
अन्वयात काय नाही!? 'पेशंस'
बाबात काय नाही!? उत्तर तेच... 'पेशंस!'

काय शिक्लास बाबा आता सांग म्हणे हे माझं पोर...

स्फुर्तीदाते: मितभाषी आणि त्यांचे लाघवी मूल.

प्रश्न पहिला माझा,
रे गड्या मितभाष्या,
काय पिवुनि तुवा
वाजवला हा ढोल-ताश्या!

मूळ बघता सर्व वादांचे
असे बस फक्त पिण्याचे
अध्यात्म नाहीरे षंढाचे
हे तुज नाही कळायाचे.

भेद भावा तु बघ जरा
अज्ञानास फाडती टरा टरा
डोळे फिरवती गरा गरा
दंभ नाहीच इथे खरा

तुम्हा नसे त्याची प्रचिती
म्हणुनि त्या खोटा म्हणती
मनापासुनि ते ओरडती
अंधारासी मी एकच पणती.