"आम्हाला ईश्वराचं सत्यस्वरूप शोधायचेय" एका शिष्याने नम्रतेने प्रस्तावना केली.
"ह्म्म्म."- घोसातले एक द्राक्ष गुरूदेवमुखी विलीन झाले.
"आपले मार्गदर्शन-"
काही क्षण विमर्शात लोप पावले.
"हे काय आहे?", एका ललनेचे अनावृतावस्थेतले उन्मादक चित्र पुढे ठेवून गुरूदेवांनी विचारणा केली.
"काम", पट्टशिष्याचा उत्स्फूर्त सूर आला.
"पाप", दुसर्या शिष्याने डोळे मिटले.
"मोह", तिसर्याने नेत्र विस्फारले.
"ज्ञान", पुटपुटत चौथ्याने काही मापे टिपून घेतली.
"सौंदर्य" 
तो निघाला आणि 'ती' वेडीपीशी झाली. तिने आतुर नजरेने त्याच्या नेत्रात स्वतःला गुंतवले. पण तो बधला नाही; तेव्हा मात्र ती शांतपणे म्हणाली,"जातोस? जा! तुला अडवणार नाही. हे अर्थहीन... प्राणहीन....जीवन तुझ्या आठवणींवर कंठेन आणि तुझ्यातच विलीन होईन. मात्र तुला मी आठवेन..मग मात्र......" तिने त्याच्याकडे पाठ केली. यमुनेच्या काळ्या मऊशार वाळूतून तिची सुकुमार पावलं आपली ओळख उमटवत राहिली......
द्वारका वसली आणि तो विसावला.
कडाडकाड.!! आवाज ऐकून गाढ झोपेत असलेली रेश्मा उठून बसली...अंधारात तिला काय घडते आहे ते कळेचना. भूकंप!! सगळीकडे माती , कानठळ्या बसविणारे आवाज, सैरावैरा धावणारी माणसे यात तिचा आक्रोश हरवून गेला. घरातले सगळे ढिगार्याखाली जणू लुप्त झाले होते.
आक्रोशत ती काठमांडूच्या रस्त्यांवरुन चालत राहिली. अचानक तिला एका ढिगार्याखालून बारीक रडण्याचा आवाज ऐकू आला. क्षीणपणे कुणीतरी मदतीची याचना करीत होतं.
"चवचाल आहे झालं" श्यामल काकू करवादल्या
"खरेच सासरच्यांनी बळजबरी केली की हीच गेली होती मागे राम जाणे" शांता मावशी उद्गारली
"देहाची भूक चुकत नाही श्यामल. तरुण आहे आपली कुसुम अजुन" दुर्गा आज्जी मुलीला समजावु लागल्या.
"भोळी आहे गं कुसुम" वसंतराव कळवळुन म्हणाले.
"भोळी कसली?
मिसळपाव