कथा

"अरे नुसती मजा. तुला सांगतो. हि अशी...उंssच लाट यायची..."
नातू ‘आ’ वासून ऐकतोय.
“पाण्याची?”
"मग!!! इथल्यासारखं नाही...
शंख, शिंपले, खेकडे, मऊ, मऊ वाळू...
अगदी मुबलक!!"

एका तपानंतर आज ती भेटली.
त्याच्याविषयीच्या प्रेमाबद्दल, जगाबद्दल भरभरून बोलली. रडली. तिच्या प्रेमसागराला पौर्णिमेचं भरतं आलं होतं. सर्व सीमा ओलांडणारं.
तो सुन्न होऊन ऐकत राहिला.
तिच्याविषयी आकर्षण असणाऱ्या भूतकाळात शिरला.
तारुण्याच्या नकळत्या वळणावर त्यांची चूकामूक झाली होती.

“या वयात असली थेरं?" सुनेचे जळजळीत शब्द आठवून आजोबांना कससंच झालं. बायकोच्या माघारी इकडंतिकडं न बघता मुलाला एकट्यानं समर्थपणं वाढवलं या कौतुकावर, अभिमानावर एका क्षणात पाणी पडलं असं वाटून राहिलं.

मुलानं त्यांना पंचाहत्तरीला कौतुकानं स्मार्टफोन दिला होता. नातवानं कसा वापरायचा शिकवला आणि त्यांच्यासाठी नवीन विश्वाचं दार उघडलं. गेली चाळीस वर्षं मन मारून जगणार्या आजोबांना आता हक्काचं मनोरंजन मिळालं.

"काय रे, आज चहा बदललास चक्क?" हॉटेलात आल्या आल्या पत्रकार अनिशने हसत आपल्या इन्स्पेक्टर मित्राला विचारले.

"हम्म..." किंचित उदास स्वरात उत्तर आले

"ऑल ओके?"

"हो" तोच स्वर

"ठीके, अरे परवाच्या त्या नवविवाहितेच्या हत्येच्या केसच काय झालं, काही प्रोग्रेस?" विषयाला हात घालत अनिश बोलला.

"कबुली जबाब दिलाय तिच्या नवऱ्याने आजच" खिन्न नजरेने त्याच्याकडे पाहत इन्स्पेक्टर देसाई बोलले.

"अजून कशी आली नाही हो? जरा कोपऱ्यापर्यंत येता का जाऊन?" झोप लागल्याचं उगीच नाटक करणाऱ्या तात्यांना काकूंनी जरा घाबरतच विचारलं.

"आता काय लहान आहे का ती? तीच तीला कळायला नको?" डोळे उघडून काकूंकडे पाहण्याचे कष्टही न घेता तात्या करवादले.

"तरुण पोर आहे, माझ्या जीवाला घोर लागलाय फोन आल्यापासून.. कुठं काही बरंवाईट झालं तर कुणाला विचारता?" काकूंनी रडवेल्या सुरात विनवणी केली पण तात्यांवर काही परिणाम झाला नाही.

"अगं पण का? माझं काय चुकलंय?"

"अरे तुझं नाही काहीच चुकलेलं, पण मी शब्द दिलाय त्याला.."

"तुझ्यासाठी सगळ्यांनी सरप्राईज पार्टी अरेंज केलीये... आजतरी नको जाऊस..."

"त्यांच्यासाठीच थांबले होते इतकी वर्ष, फक्त एक वाढदिवस मला माझ्या मनाप्रमाणे सेलिब्रेट करू दे..प्लीज"

सागरकिनारे... गुणगुणत घराबाहेर पडलेल्या तिच्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे तो पहातच राहिला.