कथा

"खा खा पैसे ... लुबाडा आम्हाला", बाई भलतीच तोंडाला आली होती.

मंत्रीमहोदय मात्र चैनीत बसले होते. कातडीचं लेदर झालं होतं. हिनं लाख दिले. दुसऱ्या बिल्डरने त्यादिवशीच आणखीन कोट्यानकोटी चारले.

हुश्शार बाईने सुद्धा माणसं पेरली होती. मंत्री निघाले त्यांच्या गाडीतून पण तिच्या गाडीवानाने गाडी नेली थेट कबरस्तानात.

"पूरा शहर खंडर हो चुका है. कई बिल्डिंगोंमे आग सुलग रही है. धुवा धुवासा है यहा. सब बरबाद हो गया जनाब.. ओव्हर"

"हिम्मतसे काम लो. खूदा है अपना.. ओव्हर"

"जनाब, शहरकी दक्षिणी हिस्सेमे हलचल नजर आ रही है. हुकूम करो..ओव्हर"

"आगे बढो. मै बॅकअप ट्रूप भेज रहा हू.. ओव्हर"

"ठिक सामने दो छोकरीया दिख रही है. चलती जा रही है रस्तेसे.. ओव्हर"

तो निघाला आणि 'ती' वेडीपीशी झाली. तिने आतुर नजरेने त्याच्या नेत्रात स्वतःला गुंतवले. पण तो बधला नाही; तेव्हा मात्र ती शांतपणे म्हणाली,"जातोस? जा! तुला अडवणार नाही. हे अर्थहीन... प्राणहीन....जीवन तुझ्या आठवणींवर कंठेन आणि तुझ्यातच विलीन होईन. मात्र तुला मी आठवेन..मग मात्र......" तिने त्याच्याकडे पाठ केली. यमुनेच्या काळ्या मऊशार वाळूतून तिची सुकुमार पावलं आपली ओळख उमटवत राहिली......

"चवचाल आहे झालं" श्यामल काकू करवादल्या

"खरेच सासरच्यांनी बळजबरी केली की हीच गेली होती मागे राम जाणे" शांता मावशी उद्गारली

"देहाची भूक चुकत नाही श्यामल. तरुण आहे आपली कुसुम अजुन" दुर्गा आज्जी मुलीला समजावु लागल्या.

"भोळी आहे गं कुसुम" वसंतराव कळवळुन म्हणाले.

"भोळी कसली? प्रत्येक वेळेस् नोटा बर्या सापडतात तिच्या हातात?" इति श्यामल काकू.

चुलीत निखारा जळत राहतो. जवारीच्या ताटाचं शेंडं जळावं तसं. उलथलेला तवा हसत राहतो. तो खूप मजेदार हसतो. घराच्या सांधीवाश्यात दडलेलं दारिद्र्य तो शोधून काढतो. हा अपशकून आहे.

बिऱ्हाडं येतात, जातात, जगतात, भुईला टेकतात. नव्या पायवाटांची गणितं मात्र मागे सोडतात. हे जंगल नाही. हे माजलेलं कुसळ आहे. हिरवा वारा इथेही वाहतो. वैशाखात इथं मृगजळांची भरमार असते. रौद्र भीषण उन्हाळ्यात जीव करपून जातो.

कुण्या डोंगराच्या गावात गेलेला नवरदेव, नवरी घेऊन परत आला. चार दिवस नवरी नांदली आणि यानं हाकलून लावली.
रत्नाबाईनं आयुष्यभर जीवाला जाच लावून घेतला. मग ती मरुन गेली बिचारी.