कथा

सृष्टीच्या अंताच्या वेळची एक अनोखी प्रेमकथा. प्रकार: अदभुतिका ( फॅंटसी)

"शूक.. शूक.." गल्लीतून आवाज आला. आपण तशी डेरींग कधी केली नाय. पण या झ्याट जिंदगीत बाकी ठेवलंय तरी काय. आपण या घोळक्याला उभा कोलतो. पोरसवदा उभारलेली एकटी दिसली. मग तिच्यासमोर जाऊन खिशात हात घालून उभारलो. सालं आपलं काळीजसुद्धा किती बेभरवसा धडाकतं. "बैठना है?" असं तिनं विचारलं. सरळसोट. मनानं ती किती नागडी आहे हे एका झटक्यात समजलं. "कितना?" सौदा हा असाच होत असावा. आता जरा धीर आला होता. "सौ रुपय.." तू मागितलं आणि मी दिलं. एवढं सोप्प वाटलं का हे? "पचास दूंगा.." "चलेगा.." पापणीही न लवता तिनं धडक उत्तर दिलं. "फुल ओपन चाहीये.." तिला नक्की मी काय म्हणतोय ते समजलं नसावं.

गुरूनाथच्या अंतीम आठवणी. सोनचाफ्याच्या फुलाचं झाड पडलेलं पाहिल्यानंतर त्या दिवसापासून गुरूनाथ फारच विक्षीप्त वागू लागला. सकाळी सोनचाफ्याची फुलं सुम्याच्या फोटो समोर ठेवता येत नाहीत म्हणून खट्टू व्हायचा.कधी कधी तो दिवसातून दोन तीन वेळा आंघोळ करायचा.सकाळी जेवला असताना जेवलोच नाही म्हणून मदतनीसाकडून परत जेवणाचं ताट मागवायचा.त्याने जेवल्याची आठवण करून दिली तर त्याच्याशी वाद घालायचा.फार्मसीत कामावर जाण्यासाठी म्हणून सकाळीच जाण्याची तयारी करायचा.

" प्रकट व्हा, अभिव्यक्त व्हा !! " ट्विटर हे एक जागतिक व्यासपीठ आहे.ह्या व्यासपीठावर रोज करोडो लोक आपले मत आपल्या भाषेत नोंदवत असतात.एकेकाळी फक्त इंग्रजी भाषेचा बोलबाला असणारे ट्विटर आज जगातील प्रत्येक लिपी असणारी भाषा सामावून घेत आहे.मग अशा ह्या ट्विटरवर मराठीचे अस्तित्व किती आहे ? असा तुम्हाला प्रश्न पडेल.सध्या मराठीचे ट्विटरविश्व जरी उगमावस्थेत असले तरी त्याचे भविष्य उज्जवल आहे.

गिफ्ट ऑफ व्हॅलेंटाईन “गेस व्हाट, मी तुझ्याकरता काय गिफ्ट आणलं असेल?” त्याने तिच्या दोन्ही खांद्यावर हात टेकवत विचारलं. “अम्…टेडी बीअर?” “नोप. गिफ्ट तुझ्या कामात पडेल असं आहे” ”Management Ethics चं textbook?” “असं abstract गिफ्ट देतं का कुणी बावळट. Think something romatic .” “चंद्र तारे तर नाही आणले न तोडून?” ती खांदे उडवत हसली. ती अशी हसली की जाम सेक्सी दिसायची. “असं म्हटलं तरी चालेल. कारण हे गिफ्ट तुला चंद्र तारकांची सफर घडवणार आज..” “मला नाही कळत असं कोड्यात बोललेलं…सरळ सांग बरं काय आणलस.” त्याने हळूच उजव्या खिशात हात घातला आणि अलगद बाहेर काढला. त्याची मूठ बंद होती.

त्या चक्रीवादळाच्या आठवणी ते पावसाळ्याचे दिवस होते.कोकणातला पाऊस म्हणजे त्याबद्दल न विचारलेलं बरं.एकदा कोसळायला लागला मग एक दोन दिवसात उतार यायचं नाव नाही.ह्यावेळीही असंच झालं.त्यात चक्री वादळाचा संभव आहे असा हवामान खात्याने अंदाज दिला होता.काळ्या कुट्ट ढगानी आकाश पूर्णपणे झाकलं गेलं होतं.दुपारी बारा वाजता रात्रीचे बारा वाजले की काय असं भासत होतं.पाऊस धरून होत्ता पण कोसळत नव्हता.म्हणतात ना वादळापूर्वीची शांतता तसं अगदी शब्दश: वाटत होतं. गुरूनाथचं मन चलबीचल होत होतं.कोकणातली वादळं त्याने अनुभवली होती.सर्व साधरणपणे बांधलेल्या घरांची छप्परंच उडून जातात.गुरूनाथच्या आळीतली घरं मंगळोरी कौलाची होती

सूर्याकडून तांबूस सोनेरी किरणं उसनी घेऊन उल्हासित झालेली पहाट श्री.दिक्षीत यांच्या दारावर हळुवार थाप मारू लागली होती परंतु उशिराच्या जागरणामुळे असेल किंवा रात्रीच्या पार दुसऱ्या प्रहरी लागलेल्या झोप यांमुळे असेल श्री.दिक्षीत तिच्या गोड हाकेला प्रत्युत्तर देत नव्हते. आपल्या सोनेरी रूपावर भाळून स्वागताला येणाऱ्या दिक्षीत यांची तिला अगदी सवयच होऊन गेलेली होती. परंतु आज ते बाहेर येत नाहीसं पाहून तिला अचंबा वाटला. थोडावेळ वाट पाहून थकलेली पहाट मोत्यासारख्या शुभ्ररुपात त्यांच्या दरवाजात अवतरली. अगदीच नाईलाज झाला तसे श्री. दिक्षीतानी दरवाजा उघडला.......

स्टीव्ह बकनरच्या लीला १९९२ च्या नोव्हेंबर महिना... अझरुद्दीनचा भारतीय संघ दक्षिण आफ्रीकेच्या दौर्‍यावर आला होता. दर्बानची पहिली टेस्ट ड्रॉ झाली होती. या टेस्टमध्ये आपल्या पहिल्याच इनिंग्जमध्ये प्रवीण आमरेने सेंच्युरी ठोकली होती, पण ही टेस्ट सर्वात जास्तं लक्षात राहीली ती एका वेगळ्या कारणाने. टेस्ट क्रिकेटच्या इतिहासात टीव्ही रिप्ले पाहून निर्णय देणार्‍या थर्ड अंपायचा या टेस्टमध्ये सर्वप्रथम वापर करण्यात आला. दक्षिण आफ्रीकेत थर्ड अंपायरच्या निर्णयासाठी आजच्याप्रमाणेच लाल आणि हिरव्या रंगाची लाईट सिस्टीम त्यावेळीही अस्तित्वात होती, परंतु आजच्या बरोबर उलट लाईट्सचा वापर होत असे.

अमेरिका व कॅनडाच्या सरहद्दीवरील एखादी रेड इंडियन वस्ती. रात्रीची वेळ, काठ्यांच्या तंबूंची कापडे मंद हवेत हलताएत... शेकोटीसमोर मुले व त्यांचे मिशोमिस (आजोबा) बसले आहेत. मुलांना गोष्ट सांगेन हे आधीच कबूल केले आहे. आकाशात तारे, चांदण्या चमचम करत आहेत व खाली शेकोटीवर ज्वाळांचा खेळ... मिशोमिस सुरु करतो... ऐका रे मुलांनोऽऽऽ चार शिकारी भाऊ होते.

टेस्ट मॅच आणि तसं पाहयला गेलं तर फर्स्ट क्लासची कोणतीही मॅच जिंकण्यासाठी अत्यावश्यक असलेल्या गोष्टी कोणत्या? या प्रश्नाचं उत्तर खरंतर अगदी साधं आहे ते म्हणजे भरपूर रन्स करणारे बॅट्समन, २० विकेट्स घेऊ शकणारे बॉलर्स, बर्‍यापैकी विकेटकीपर आणि फिल्डर्स... आणि महत्वाचं म्हणजे नशिब! कोणत्याही टेस्ट मॅचमध्ये बहुतकरुन महत्वाची ठरते ती पहिली इनिंग्ज. पहिल्या इनिंग्जमध्ये बॅटींग करणारा संघ किती रन्स करतो किंवा बॉलिंग करणारा संघ त्यांना किती रन्समध्ये रोखण्यात यशस्वी होतो यावर अनेकदा मॅचचं पारडं झुकतं.