पदवीधर झाल्यावर मॊठ्या हौसॆनॆ विपणन विषयात व्यवस्थापनशास्त्राची पदवी घॆतली. आता लठठ पगाराची नॊकरी चालुन यॆईल या भ्रमात हॊता. पण काही अर्ज नकारघंटा घॆऊन तर कधी याचंच पटलं नाही म्हणून, शॆवटी बॆकारीचा शिक्काच माथी आला. एका पहाटॆ ‘खॆड्याकडॆ चला’ असं कुणीतरी कानात मंत्रून गॆलं.
बहरलॆली फुलशॆती बघुन मन तृप्त हॊतं खरं, पण आपलॆ हॆ काळॆ, दणकट हात या पलिकडॆ काहीच करु शकत नाहीत.
"हा पाहिलास फोटो? पेपरात छापला होता म्हणे.. आजी आणि तिची मैत्रीण."
"आणि हे मागे काय ग आई? "
" भूकंप झाला होता ना त्यावेळी...”
"मग?"
"तुझी आजी हिमतीची. तिच्या घरचं कोणीच वाचलं नाही. या मैत्रिणीच्या आईला विचारलं तिने, तुमच्या बरोबर राहू का, म्हणून. त्यांचं घर तरी कुठे वाचलं होतं? कष्ट उपसले आणि निभावलं कसं तरी. गावची शाळाही कोसळली होती, पण दोघी दूरच्या शाळेत चालत जात.”
"आणि हा फोटो?
निळकंठबुवा बिदरकर ..संगीत क्षेत्रातील एक गुरुतुल्य व्यक्तीमत्व . बुवांचे नाव घेताच अनेक जाणकार गायक, वादक , रसिक श्रोते कानाची पाळी पकडत .
एक निर्माता आपल्या शास्त्रीय संगीतावरील चित्रपटामध्ये बुवांनी गावे यासाठी इच्छुक होता . पण चित्रपटसंगीतातील बंधनांमुळे बुवा राजी नव्हते .
अखेरीस आर्थीक गरजांमुळे ते तयार झाले .
तो संदेश सर्वात आधी नासाच्या उपग्रहांनी पकडला.
“आम्ही येतोय.” फक्त दोनच शब्द होते संदेशात.
“आपण शांततेच्या मार्गाने बोलणी करू.” संयुक्त राष्ट्रसंघ
“सर्व देशांनी आपापले क्षेपणास्त्र अवकाशाच्या दिशेने वळवावेत.” अमेरिका
“जगाचा अंत जवळ आलाय.” व्हॅटिकन
“ते आपले मित्र असावेत.” भारत
“ही भारताची चाल.” पाकिस्तान
काही दिवसांनी परत एक संदेश मिळाला-
“लढायला तयार रहा.”
यावेळचा संदेश पृथ्वीच्या अगदी जवळून आलेला.
जगभरातलं सैन्य अन शस्त्रास्त्रं खडबडून
"चल ना वं बिगी बिगी..उशीर होऊ राह्यला शाळेले"
"मले त याचंच नव्हतं..भेव लागते मले..दोन-चार त पोट्ट्या असतेत तिथं.."
"येतीन अजून पाय तू"
"कोन म्हन्ते?"
"माय सांगे..लय इनंत्या केल्यावर हे जागा देल्ली सरपंचानं..देत नौता सरपंच..पोरीले कायले शाळा पाहिजे म्हने?"
"मंग?"
मास्तरीन बायनी पिछा नाय सोडला..मंग द्याच लागली त्याले...
ती आमच्यातली नव्हती पण अल्पावधीतच मी तिचा झालो होतो.आमच्यातील नाते तिच्या पोटी नवा आकार घेत होते.
मायभूमीहून तीला निरोप आला कि तिची माय आजारी आहे. माईला नि मायभूमीतील अनेक सैनिकांना तिच्या कुशल हातांची गरज होती.
३० जानेवारी - विमानतळावर भरलेल्या मनाने सोडलेला हात;काहीतरी चुकतंय असे सतत सांगत होता.
ती नि मी हेच माझे विश्व होते, पण जग बदलत होते ! एका अध्यादेशाने तिचे परतीचे दोर कापले गेले होते. साथ सुटली होती.
'आज महीना होऊन गेला आमच्या भेटीला'. तिचा फोनही बंद आहे. तिच्या मर्जी शिवाय तिच्या घरी जायचे नाही अशी ताकीद आहे.
काय करावे कळत नाहीये ? मी मात्र रोज ठरल्यावेळी ईथे येतो, समुद्रकिनारी तासन तास तिची वाट बघतो.
आज अचानक ती आली! बराच वेळ काहीच बोलत न्हवती. मी फक्त तिच्याकडे बघत होतो.
मन एकदम गत आठवणीत गेल.
ही वाळू अशीच वर्षभर इकडे तिकडे हलत असते. हा प्रवाहच तिचा प्राण असतो. ती कधीच थांबत नाही. कुठेच! पाण्यात असो किंवा हवेत, ती आपली वहातच असते. सामान्य जीव वाळूत तग धरु शकत नाही. आणि हे जंतूंनाही लागू आहे...
मिसळपाव