फार छान राघव सर. मनातलं लिहिलंय अगदी. तेव्हा जशी मज लाभली होतीस तू तितकी मनस्वी आजही आहेस का..?

स्वप्नातल्या कळ्यांनो, उमलू नकाच केव्हा गोडी अपुर्णतेची लावील वेड जीवा

मागू नको सख्या जे माझे न राहिलेले ते एक स्वप्न होते स्वप्नात पाहिलेले -विंदा पण सुरेश भट मात्र हवेतले विमान जमीनीवर आणतात. घासते घरोघर भांडी स्वप्नांची राजकुमारी वणवण तो पोटासाठी हा राजपुत्र अलबेला! वपु मात्र धीर देतात..... रचना आवडली.

रोम्यांटिक कविता आवडली, आणि 'स्वप्नजा' वरून जवळ जवळ एक शतकापूर्वीची, खालील कविता आठवली : सहज तुझी हालचाल मंत्रें जणुं मोहिते -धृ. सहज चालणेंहि तुझें, सहज बोलणेंहि तुझें, सहज पाहणेंहि तुझे मोहनि मज घालितें. १ संसृतिचा घोर भार बघतां तूं एकवार विलया सखि, जाय पार, देहभान लोपतें. २ देवी, वनदेवि म्हणूं, स्वप्न, भास काय म्हणूं ? प्रतिभा कीं भैरवि म्हणूं मति माझी कुंठते. ३ एकवार बघ हासुन डळमळेल सिंहासन ! तळमळतिल मनिं सुरगण ! हास्यास्तव खास ते ४ ही अपूर्व शक्ति सगुण झाडितसे मम अंगण, हें माझें भाग्य बघुन जळफळतिल देव ते - सहज तुझी हालचाल मंत्रें जणुं मोहिते. (कवी - भा. रा. तांबे. जाति - अरुण. राग - भैरवी. ठिकाण - लष्कर-ग्वाल्हेर. दिनांक - ३ एप्रिल १९२७)

फार छान !