:)

किती हळवे केलेस पियुषा ... धाय मोकुन रडतोय ऑफिस मधे :( :( डोळे पाणावलेस !! - पाणेषा

एकदा टाटा मोटर्स चे काही अधिकारी "नॅनो" बद्दलचा प्रतिसाद पाहण्यासाठी पुण्यात सर्व्हे घेत असतात. फिरत फिरत ते सदाशिव पेठेत तात्यांच्या घरी येतात. अधिकारी : नमस्कार ! आमच्या "नॅनो" बाबतीत आपले काय मत आहे ? तात्या : मला तुमच्या ह्या "न्यानो" गाडीचं नाव अगदी सार्थ वाटतं.. अधिकारी : का बरं ? तात्या : तुमचे सेल्समन म्हणतात " न्या ".. आणि आम्ही म्हणतो " नो " !

टारझन आणि पराच्या 'एक्स्क्लुझिव्ह' प्रतिक्रियांच्या प्रतिक्षेत. - ( इ.१ली तु.फ तला) प्यारे

मल्लिकाकडे एक नवीन नोकर कामाला लागतो, त्याला सकाळी मल्लिका किचन मध्ये दिसते, ती मिक्सर चालवत असते, नोकर : काय म्याडम काय बनवता आहात? मल्लिका : काही नाही रे कपडे धुते आहे.

का? कधी? कशाला? केव्हा? कुठे?

मारवाडी असा जातिवाचक उल्लेख मिपावर पाहून हृदय हेलावले. असो.

एक पोरगं शाळेत जातं. त्याला मास्तर विचारतात मास्तरः काय रे, काल शाळेत का आला नाहीस? पोरगं : काल आमच्या कोंबडीने अंडे घातले. मास्तर (रागावून): त्यात काय विशेष आहे? पोरगं : तुम्ही घालून दाखवा.

आयचा घो, पहिलि फ मधली पोरं - "'एक्स्क्लुझिव्ह' " हा शब्द वापरतात आणि तिसरी ड मधल्या पोरी मारवाडी, पक्षी रजनीकांत व माकडे यांचे विनोद सांगतात हे पाहुन आमच्या अघोर अंधकारमय अज्ञानाची जाणिव झाली. तुमचा विनोद जरा सुधारुन - "एक मारवाडी माणूस आय. सी. यु .मध्ये शेवटचा श्वास घेत होता श्वास घेताना त्याने बायकोला विचारलं तू माझ्याजवळ आहे का ? ती म्हणाली ;- "होय स्वामी " नंतर त्याने आपल्या भावाला आवाज दिला "सोन्या तू माझ्याजवळ आहे का? तो म्हणाल हो दादा मी तुझ्याजवळच आहे .( खरा जोक इथंच आहे) नंतर त्याने आपल्या मुलाला आवाज दिला बिट्टू ......... तू पण माझ्याजवळ आहे का? मुलगा म्हणाला हो पप्पा मी पण तुमच्याजवळ आहे ते ऐकून मारवाडी चिडला आणि म्हणाला " हरामखोरानो तुम्ही सगळे इथे थांबला दुकानावर कोणाला बसवलं ? मुलगा म्हणाला, दुकानावर रजनिकांतचा फोटो लावला आहे. "

पियुषा म्याडम - मन हलके केलेत. टेन्शन खल्लास !!

नवरा व् बायको बागेत बसले असताना एक् बाई येते व् बायकोस म्हणते..याच्या कडुन् आधि पैसे घे नंतर पैसे देताना हा फार् घासाघीस करतो...

सुन= सासु बाई, हे आजुन आले नाहित, खुप वेळ झाला आहे.एखाद्या दुस~या मुलि बरोबर तर गेले नसतिल?? सासु=अग सटवे, तु नेहमी उलटा का विचार करते?अस पण होवु शकते,कि तो एखाद्या ट्रक खाली आला असेल..

धन्यवाद पियुषा ह्या धाग्याबद्दल. कालच आम्हा मित्रा मित्रांच्यात बालवाडीच्या आठवणींना उजाळा देणे चालु होते, आज पुन्हा एकदा तुझ्या लेखनाने त्या आठवणी जाग्या झाल्या.

जंगलात वाघीण तिच्या बछडय़ांसोबत खेळत होती. बछडेही आता वयात येऊ लागले होते. शिकार वगैरे कळू लागली होती. पाण्यासाठी त्यांना गावाच्या जवळच्या भागात राहावे लागायचे. ते बसले होते. तिकडून एक माणूस जाताना बछडय़ांना दिसला. लहान-मोठय़ाला म्हणाला, ''दादा, हा माणूस बेअक्कल आहे. साला आपण इकडे असतो हे माहीत असूनही इकडून जातो आहे.’’ त्यावर मोठा बछडा म्हणाला, ''नालायकच असतात ही माणसं. येऊ दे त्याच्या नरडीचाच घोट घेतो. माणसाची जातच हरामी.’’ त्याचे बोलणे ऐकणारी आई वाघीण म्हणाली, ''अरे, अन्नाला अशी नावं ठेवू नये!’’ ++++++++++++++++++ मुलगी- "आई, तू शाळेत शिकताना लैंगिक शिक्षण हा विषय अभ्यासाला होता का?’’ आई- ''नाही. का ग?’’ मुलगी- ''जाऊ दे, मग तुला त्याबद्दल काही माहितीच नसेल. तुला विचारून काय फायदा?’’ ++++++++++++++++++ डॉक्टर (राजस)- काय रे, तुला न्युमोनियाचा त्रास कधी झाला होता का? राजू- हो, एकदा. डॉक्टर- कधी झाला होता? राजू- त्याचे स्पेलिंग सरांनी विचारले तेव्हा. ++++++++++++++++++++ एक महिला आपल्या लहान मुलाला घेऊन एका समारंभाला गेली. तेथे एका गृहस्थाकडे बोट दाखवून तिचा मुलगा मोठय़ाने आईला म्हणाला. "आई, बघ या माणसाचे नाक किती फेंदरे आहे.’ ओशाळून ती महिला आपल्या मुलास म्हणाली, "बाळा, असे मोठय़ाने सर्वादेखत बोलू नये. अशा गोष्टी घरी गेल्यावर तू मला सांगू शकतोस, म्हणजे कोणीही तुझे बोलणे ऐकणार नाही आणि त्यामुळे ते दुखावणार नाहीत. थोडय़ा वेळाने एका स्थूल बाईकडे पाहून तो मुलगा आईला म्हणाला, "आई, घरी गेल्यावर हिच्याबद्दल आपण बोलणार आहोत मला आठवण कर.’ ++++++++++++++++++++++ शाळेत डॉक्टरांनी विद्यार्थ्यांची उंची, छाती, पोट, कंबर, पाय वगैरे तपासल्यानंतर सर्वाना आपापल्या वर्गात जाण्याकरिता सांगितले. तरीही एक विद्यार्थी तेथेच उभा होता. डॉक्टरांनी त्याला जवळ बोलावून विचारले, "बाळ, तुला काही शंका आहे का?’ त्यावर मुलगा म्हणाला, "आता आम्हाला नवीन कपडे कधी शिवून देणार? ते सांगितलेच नाही.’ +++++++++++++++++++++++ माणिकराव शिंप्याच्या दुकानात शिरून म्हणाले, "ही माझी फूल पँट पाहा. तू सांगत होतास कपडा कमी पडेल म्हणून. त्या गल्लीतल्या शिंप्याने माझी फूल पँट शिवलीच, शिवाय त्याच्या तीन वर्षांच्या मुलाला सदराही शिवला.’’ शिंपी म्हणाला, "माझा मुलगा १२ वर्षांचा आहे.’’ ++++++++++++++++++++++++++ एकदा एक शक्तिशाली महाराज मुंबईत दाखल झाले. त्यांच्यासमोर कुणाच्याही मनात पाप आले की तो भस्म होतो, असा बोलबाला होता. दर्शनाच्या पहिल्याच दिवशी दोघे भस्म झाले. त्याच रांगेत करिना कपूरही होती. तिचा नंबर आला. ती नमस्कार करायला वाकली आणि महाराज भस्म झाले! +++++++++++++++++++++++++++ शामराव : बंडू कठोर श्रमास पर्याय नाही. प्रसिद्ध शास्त्रज्ञ एडिसन लहानपणी रात्री छोटय़ा दिवटीवर अभ्यास करायचा. वॅट म्युनिसिपालिटीच्या दिव्यावर अभ्यास करायचा लिंकन केरोसिनच्या दिव्यावर अभ्यास करायचा. नाही तर तू रात्रीचे १० नाही वाजले की ढाराढोर. काही बोध घे यांच्यापासून. बंडू- बाबा ते ठीक आहे. पण मला एक सांगा, हे सगळे दिवसा काय गोटय़ा खेळायचे? +++++++++++++++++++++++++++++ प्राणीसंग्रहालय पाहिल्यानंतर, त्या महिलेने तिथल्या मार्गदर्शकाला विचारले, ‘‘पण या बदकातली नर आणि मादी तुम्ही कसे ओळखता?’’ "आम्ही ओळखायची काय जरुरी आहे?’’ तो मार्गदर्शक म्हणाला, "त्या दोघांनी एकमेकांना ओळखलं की झालं!’’ +++++++++++++++++++++++

हाहाहाहा.......................... मला फुसकुली,खसखस, बत्तीशी खो-खो ,खळखळाट सगळ काही एकदमच आल .

माझी १ मैत्रिण US वरून सुट्टीला आली होती. मग १ दिवस चिक्कू आणायला फळवाल्याकडे गेली आणि bargain करण्याच्या गडबडीत तिने त्याला विचारले, "एका डझनात किती चिकू देणार?" चिकूवाला तिच्याकडे पहातच राहिला :-) त्याला असा प्रश्न बहुदा पहिल्यांदाच कुणी विचारला असेल.

एक टोपी बेचनेवाला पेड के नीचे आराम कर रहा था ,के अचानक कुछ बंदर उसकी टोपिया उठाकर ले गये, और अपने सर पर पेहन ली टोपी वाले ने देखा ,अब क्या करे? उस्से अचानक अपने दादा कि सुनाई कहाणी याद आयी, तो उसने अपनी टोपी उठाकर नीचे फेक दि ये देखकर एक मंकी नीचे उतरा. टोपी उठाई और उसके कान के नीचे बजा कार बोला , "साले तुझे क्या लागता हे बे , ये कहाणी हमारे दाद्दू ने हमे नाही सुनाई ?" हे जरा वेगळं वाटलं , कारण बहूतेक वेळा अशा बोध कथांमधला बोध विसरला जातो आणि कथा शिल्लक राहते ... मी ऐकलेला एक विनोद ... एका प्रसिद्ध शहरातील (बहूदा पुणे ) महिला मंडळाची सहल अमेरिकेतील नायगरा बघायला येते .. त्या धबधब्याचे सौन्दर्य , विशालता इ. बघून सगळ्या भाराऊन जातात.. त्यांचा गाईड त्यांना नायगरा विषयी माहीती देत असतो , सगळे वर्णन करून तो म्ह्णतो तुम्ही सगळ्या ५ मि शांत राहिलात तर पाणि खाली पडताना जो घनगंभीर आवाज होतो तो सुद्धा तुम्ही ऐकू शकाल ....

वरील सारे विनोद वाचुन .. हसुन हसुन पोट दुखयला लागले आहे! मज्जा आली! अजुन एक जोकः कॉलेजमध्ये सायकोलॉजीचा तास चालू होता. सरांनी प्रयोग दाखवण्यासाठी एका उंदिराच्या एका बाजूला केक आणि दुसऱ्या बाजुला उंदरीण ठेवली. उंदीर लगेच केककडे धावला...सरांनी केकच्या ऐवजी भाकरी ठेवली...उंदीर पुन्हा भाकरीकडे धावला... सरांनी अनेक पदार्थ बदलून बघितले...उंदीर प्रत्येकवेळी पदार्थाकडेच धावला. सर : बघा, यावरून हे सिद्ध होतं की, काहीही झालं तरी या जगात भुकेपेक्षा महत्त्वाचं काहीही नाही. बंड्या : पण सर...एवढे पदार्थ बदललेत तर एकदा ती उंदरीणही बदलून बघायची होतीत ना. ********************************************************** गब्बर : कितने आदमी थे? सांबा : दो सरकार! गब्बर : मला गणित नाही येत.. २ म्हणजे किती? सांबा : १ नंतर २ येतो. गब्बर : मग २च्या आधी काय येतं? सांबा : २च्या आधी १ येतो. गब्बर : मग दोघं एकत्र का नाही येत? सांबा : नाही..१ नंतर २ येतो, कारण १ पेक्षा २ मोठा आहे. गब्बर : १ पेक्षा २ किती मोठा आहे? सांबा : काय रे? गोळी मारायची तर मार एकदाची! तुम्हारा नमक खाया है, च्यवनप्राश नहीं!!

मस्तच..

मस्त जोक्स आहेत. मजा आली.

SWOT BOOK filled by Santa. 1.Strength:My wife,Jeeto. 2.Weakness:Banta's wife, Preeto. 3.Oppurtunity: When Banta is on tour. 4.Threat: When I am on tour

एकदम मस्त आवडले विशेषकरुन खाली जोक मला नविन होते खुप आवडले :

१. शाळेत डॉक्टरांनी विद्यार्थ्यांची उंची, छाती, पोट, कंबर, पाय वगैरे तपासल्यानंतर सर्वाना आपापल्या वर्गात जाण्याकरिता सांगितले. तरीही एक विद्यार्थी तेथेच उभा होता. डॉक्टरांनी त्याला जवळ बोलावून विचारले, "बाळ, तुला काही शंका आहे का?’ त्यावर मुलगा म्हणाला, "आता आम्हाला नवीन कपडे कधी शिवून देणार? ते सांगितलेच नाही.’

२. कॉलेजमध्ये सायकोलॉजीचा तास चालू होता. सरांनी प्रयोग दाखवण्यासाठी एका उंदिराच्या एका बाजूला केक आणि दुसऱ्या बाजुला उंदरीण ठेवली. उंदीर लगेच केककडे धावला...सरांनी केकच्या ऐवजी भाकरी ठेवली...उंदीर पुन्हा भाकरीकडे धावला... सरांनी अनेक पदार्थ बदलून बघितले...उंदीर प्रत्येकवेळी पदार्थाकडेच धावला. सर : बघा, यावरून हे सिद्ध होतं की, काहीही झालं तरी या जगात भुकेपेक्षा महत्त्वाचं काहीही नाही. बंड्या : पण सर...एवढे पदार्थ बदललेत तर एकदा ती उंदरीणही बदलून बघायची होतीत ना.

मस्त विनोद...:) बाकी मला बंडू आणि त्याचे मास्तर लयं भारी वाटतात... ;)

:)

किती हळवे केलेस पियुषा ... धाय मोकुन रडतोय ऑफिस मधे :( :( डोळे पाणावलेस !! - पाणेषा

एकदा टाटा मोटर्स चे काही अधिकारी "नॅनो" बद्दलचा प्रतिसाद पाहण्यासाठी पुण्यात सर्व्हे घेत असतात. फिरत फिरत ते सदाशिव पेठेत तात्यांच्या घरी येतात. अधिकारी : नमस्कार ! आमच्या "नॅनो" बाबतीत आपले काय मत आहे ? तात्या : मला तुमच्या ह्या "न्यानो" गाडीचं नाव अगदी सार्थ वाटतं.. अधिकारी : का बरं ? तात्या : तुमचे सेल्समन म्हणतात " न्या ".. आणि आम्ही म्हणतो " नो " !

टारझन आणि पराच्या 'एक्स्क्लुझिव्ह' प्रतिक्रियांच्या प्रतिक्षेत. - ( इ.१ली तु.फ तला) प्यारे

मल्लिकाकडे एक नवीन नोकर कामाला लागतो, त्याला सकाळी मल्लिका किचन मध्ये दिसते, ती मिक्सर चालवत असते, नोकर : काय म्याडम काय बनवता आहात? मल्लिका : काही नाही रे कपडे धुते आहे.

का? कधी? कशाला? केव्हा? कुठे?

मारवाडी असा जातिवाचक उल्लेख मिपावर पाहून हृदय हेलावले. असो.

एक पोरगं शाळेत जातं. त्याला मास्तर विचारतात मास्तरः काय रे, काल शाळेत का आला नाहीस? पोरगं : काल आमच्या कोंबडीने अंडे घातले. मास्तर (रागावून): त्यात काय विशेष आहे? पोरगं : तुम्ही घालून दाखवा.

आयचा घो, पहिलि फ मधली पोरं - "'एक्स्क्लुझिव्ह' " हा शब्द वापरतात आणि तिसरी ड मधल्या पोरी मारवाडी, पक्षी रजनीकांत व माकडे यांचे विनोद सांगतात हे पाहुन आमच्या अघोर अंधकारमय अज्ञानाची जाणिव झाली. तुमचा विनोद जरा सुधारुन - "एक मारवाडी माणूस आय. सी. यु .मध्ये शेवटचा श्वास घेत होता श्वास घेताना त्याने बायकोला विचारलं तू माझ्याजवळ आहे का ? ती म्हणाली ;- "होय स्वामी " नंतर त्याने आपल्या भावाला आवाज दिला "सोन्या तू माझ्याजवळ आहे का? तो म्हणाल हो दादा मी तुझ्याजवळच आहे .( खरा जोक इथंच आहे) नंतर त्याने आपल्या मुलाला आवाज दिला बिट्टू ......... तू पण माझ्याजवळ आहे का? मुलगा म्हणाला हो पप्पा मी पण तुमच्याजवळ आहे ते ऐकून मारवाडी चिडला आणि म्हणाला " हरामखोरानो तुम्ही सगळे इथे थांबला दुकानावर कोणाला बसवलं ? मुलगा म्हणाला, दुकानावर रजनिकांतचा फोटो लावला आहे. "

पियुषा म्याडम - मन हलके केलेत. टेन्शन खल्लास !!

नवरा व् बायको बागेत बसले असताना एक् बाई येते व् बायकोस म्हणते..याच्या कडुन् आधि पैसे घे नंतर पैसे देताना हा फार् घासाघीस करतो...

सुन= सासु बाई, हे आजुन आले नाहित, खुप वेळ झाला आहे.एखाद्या दुस~या मुलि बरोबर तर गेले नसतिल?? सासु=अग सटवे, तु नेहमी उलटा का विचार करते?अस पण होवु शकते,कि तो एखाद्या ट्रक खाली आला असेल..

धन्यवाद पियुषा ह्या धाग्याबद्दल. कालच आम्हा मित्रा मित्रांच्यात बालवाडीच्या आठवणींना उजाळा देणे चालु होते, आज पुन्हा एकदा तुझ्या लेखनाने त्या आठवणी जाग्या झाल्या.

जंगलात वाघीण तिच्या बछडय़ांसोबत खेळत होती. बछडेही आता वयात येऊ लागले होते. शिकार वगैरे कळू लागली होती. पाण्यासाठी त्यांना गावाच्या जवळच्या भागात राहावे लागायचे. ते बसले होते. तिकडून एक माणूस जाताना बछडय़ांना दिसला. लहान-मोठय़ाला म्हणाला, ''दादा, हा माणूस बेअक्कल आहे. साला आपण इकडे असतो हे माहीत असूनही इकडून जातो आहे.’’ त्यावर मोठा बछडा म्हणाला, ''नालायकच असतात ही माणसं. येऊ दे त्याच्या नरडीचाच घोट घेतो. माणसाची जातच हरामी.’’ त्याचे बोलणे ऐकणारी आई वाघीण म्हणाली, ''अरे, अन्नाला अशी नावं ठेवू नये!’’ ++++++++++++++++++ मुलगी- "आई, तू शाळेत शिकताना लैंगिक शिक्षण हा विषय अभ्यासाला होता का?’’ आई- ''नाही. का ग?’’ मुलगी- ''जाऊ दे, मग तुला त्याबद्दल काही माहितीच नसेल. तुला विचारून काय फायदा?’’ ++++++++++++++++++ डॉक्टर (राजस)- काय रे, तुला न्युमोनियाचा त्रास कधी झाला होता का? राजू- हो, एकदा. डॉक्टर- कधी झाला होता? राजू- त्याचे स्पेलिंग सरांनी विचारले तेव्हा. ++++++++++++++++++++ एक महिला आपल्या लहान मुलाला घेऊन एका समारंभाला गेली. तेथे एका गृहस्थाकडे बोट दाखवून तिचा मुलगा मोठय़ाने आईला म्हणाला. "आई, बघ या माणसाचे नाक किती फेंदरे आहे.’ ओशाळून ती महिला आपल्या मुलास म्हणाली, "बाळा, असे मोठय़ाने सर्वादेखत बोलू नये. अशा गोष्टी घरी गेल्यावर तू मला सांगू शकतोस, म्हणजे कोणीही तुझे बोलणे ऐकणार नाही आणि त्यामुळे ते दुखावणार नाहीत. थोडय़ा वेळाने एका स्थूल बाईकडे पाहून तो मुलगा आईला म्हणाला, "आई, घरी गेल्यावर हिच्याबद्दल आपण बोलणार आहोत मला आठवण कर.’ ++++++++++++++++++++++ शाळेत डॉक्टरांनी विद्यार्थ्यांची उंची, छाती, पोट, कंबर, पाय वगैरे तपासल्यानंतर सर्वाना आपापल्या वर्गात जाण्याकरिता सांगितले. तरीही एक विद्यार्थी तेथेच उभा होता. डॉक्टरांनी त्याला जवळ बोलावून विचारले, "बाळ, तुला काही शंका आहे का?’ त्यावर मुलगा म्हणाला, "आता आम्हाला नवीन कपडे कधी शिवून देणार? ते सांगितलेच नाही.’ +++++++++++++++++++++++ माणिकराव शिंप्याच्या दुकानात शिरून म्हणाले, "ही माझी फूल पँट पाहा. तू सांगत होतास कपडा कमी पडेल म्हणून. त्या गल्लीतल्या शिंप्याने माझी फूल पँट शिवलीच, शिवाय त्याच्या तीन वर्षांच्या मुलाला सदराही शिवला.’’ शिंपी म्हणाला, "माझा मुलगा १२ वर्षांचा आहे.’’ ++++++++++++++++++++++++++ एकदा एक शक्तिशाली महाराज मुंबईत दाखल झाले. त्यांच्यासमोर कुणाच्याही मनात पाप आले की तो भस्म होतो, असा बोलबाला होता. दर्शनाच्या पहिल्याच दिवशी दोघे भस्म झाले. त्याच रांगेत करिना कपूरही होती. तिचा नंबर आला. ती नमस्कार करायला वाकली आणि महाराज भस्म झाले! +++++++++++++++++++++++++++ शामराव : बंडू कठोर श्रमास पर्याय नाही. प्रसिद्ध शास्त्रज्ञ एडिसन लहानपणी रात्री छोटय़ा दिवटीवर अभ्यास करायचा. वॅट म्युनिसिपालिटीच्या दिव्यावर अभ्यास करायचा लिंकन केरोसिनच्या दिव्यावर अभ्यास करायचा. नाही तर तू रात्रीचे १० नाही वाजले की ढाराढोर. काही बोध घे यांच्यापासून. बंडू- बाबा ते ठीक आहे. पण मला एक सांगा, हे सगळे दिवसा काय गोटय़ा खेळायचे? +++++++++++++++++++++++++++++ प्राणीसंग्रहालय पाहिल्यानंतर, त्या महिलेने तिथल्या मार्गदर्शकाला विचारले, ‘‘पण या बदकातली नर आणि मादी तुम्ही कसे ओळखता?’’ "आम्ही ओळखायची काय जरुरी आहे?’’ तो मार्गदर्शक म्हणाला, "त्या दोघांनी एकमेकांना ओळखलं की झालं!’’ +++++++++++++++++++++++

हाहाहाहा.......................... मला फुसकुली,खसखस, बत्तीशी खो-खो ,खळखळाट सगळ काही एकदमच आल .

माझी १ मैत्रिण US वरून सुट्टीला आली होती. मग १ दिवस चिक्कू आणायला फळवाल्याकडे गेली आणि bargain करण्याच्या गडबडीत तिने त्याला विचारले, "एका डझनात किती चिकू देणार?" चिकूवाला तिच्याकडे पहातच राहिला :-) त्याला असा प्रश्न बहुदा पहिल्यांदाच कुणी विचारला असेल.

एक टोपी बेचनेवाला पेड के नीचे आराम कर रहा था ,के अचानक कुछ बंदर उसकी टोपिया उठाकर ले गये, और अपने सर पर पेहन ली टोपी वाले ने देखा ,अब क्या करे? उस्से अचानक अपने दादा कि सुनाई कहाणी याद आयी, तो उसने अपनी टोपी उठाकर नीचे फेक दि ये देखकर एक मंकी नीचे उतरा. टोपी उठाई और उसके कान के नीचे बजा कार बोला , "साले तुझे क्या लागता हे बे , ये कहाणी हमारे दाद्दू ने हमे नाही सुनाई ?" हे जरा वेगळं वाटलं , कारण बहूतेक वेळा अशा बोध कथांमधला बोध विसरला जातो आणि कथा शिल्लक राहते ... मी ऐकलेला एक विनोद ... एका प्रसिद्ध शहरातील (बहूदा पुणे ) महिला मंडळाची सहल अमेरिकेतील नायगरा बघायला येते .. त्या धबधब्याचे सौन्दर्य , विशालता इ. बघून सगळ्या भाराऊन जातात.. त्यांचा गाईड त्यांना नायगरा विषयी माहीती देत असतो , सगळे वर्णन करून तो म्ह्णतो तुम्ही सगळ्या ५ मि शांत राहिलात तर पाणि खाली पडताना जो घनगंभीर आवाज होतो तो सुद्धा तुम्ही ऐकू शकाल ....

वरील सारे विनोद वाचुन .. हसुन हसुन पोट दुखयला लागले आहे! मज्जा आली! अजुन एक जोकः कॉलेजमध्ये सायकोलॉजीचा तास चालू होता. सरांनी प्रयोग दाखवण्यासाठी एका उंदिराच्या एका बाजूला केक आणि दुसऱ्या बाजुला उंदरीण ठेवली. उंदीर लगेच केककडे धावला...सरांनी केकच्या ऐवजी भाकरी ठेवली...उंदीर पुन्हा भाकरीकडे धावला... सरांनी अनेक पदार्थ बदलून बघितले...उंदीर प्रत्येकवेळी पदार्थाकडेच धावला. सर : बघा, यावरून हे सिद्ध होतं की, काहीही झालं तरी या जगात भुकेपेक्षा महत्त्वाचं काहीही नाही. बंड्या : पण सर...एवढे पदार्थ बदललेत तर एकदा ती उंदरीणही बदलून बघायची होतीत ना. ********************************************************** गब्बर : कितने आदमी थे? सांबा : दो सरकार! गब्बर : मला गणित नाही येत.. २ म्हणजे किती? सांबा : १ नंतर २ येतो. गब्बर : मग २च्या आधी काय येतं? सांबा : २च्या आधी १ येतो. गब्बर : मग दोघं एकत्र का नाही येत? सांबा : नाही..१ नंतर २ येतो, कारण १ पेक्षा २ मोठा आहे. गब्बर : १ पेक्षा २ किती मोठा आहे? सांबा : काय रे? गोळी मारायची तर मार एकदाची! तुम्हारा नमक खाया है, च्यवनप्राश नहीं!!

मस्तच..

मस्त जोक्स आहेत. मजा आली.

SWOT BOOK filled by Santa. 1.Strength:My wife,Jeeto. 2.Weakness:Banta's wife, Preeto. 3.Oppurtunity: When Banta is on tour. 4.Threat: When I am on tour

एकदम मस्त आवडले विशेषकरुन खाली जोक मला नविन होते खुप आवडले :

१. शाळेत डॉक्टरांनी विद्यार्थ्यांची उंची, छाती, पोट, कंबर, पाय वगैरे तपासल्यानंतर सर्वाना आपापल्या वर्गात जाण्याकरिता सांगितले. तरीही एक विद्यार्थी तेथेच उभा होता. डॉक्टरांनी त्याला जवळ बोलावून विचारले, "बाळ, तुला काही शंका आहे का?’ त्यावर मुलगा म्हणाला, "आता आम्हाला नवीन कपडे कधी शिवून देणार? ते सांगितलेच नाही.’

२. कॉलेजमध्ये सायकोलॉजीचा तास चालू होता. सरांनी प्रयोग दाखवण्यासाठी एका उंदिराच्या एका बाजूला केक आणि दुसऱ्या बाजुला उंदरीण ठेवली. उंदीर लगेच केककडे धावला...सरांनी केकच्या ऐवजी भाकरी ठेवली...उंदीर पुन्हा भाकरीकडे धावला... सरांनी अनेक पदार्थ बदलून बघितले...उंदीर प्रत्येकवेळी पदार्थाकडेच धावला. सर : बघा, यावरून हे सिद्ध होतं की, काहीही झालं तरी या जगात भुकेपेक्षा महत्त्वाचं काहीही नाही. बंड्या : पण सर...एवढे पदार्थ बदललेत तर एकदा ती उंदरीणही बदलून बघायची होतीत ना.

मस्त विनोद...:) बाकी मला बंडू आणि त्याचे मास्तर लयं भारी वाटतात... ;)

हाहाहा मजा आली शिवीचा प्रसंग फारच आवडला. _____________________ >> "एक काम कमी करायचं म्हटलं, तर एक कम फुकटचं वाढवून ठेवते हे पोट्टं" असं म्हणत तिथंच दोन ठेऊन दिल्या >> =)) =)) तुमच्या आईची त्यावेळची मनस्थिती समजू शकते. लहान मुलं खरच काम कमी करण्यापेक्षा दुप्पट करून ठेवतात :-D खूप हसले.

ह्या लेखात विनोदी काय आहे ते मला समजाउन सांगणार का शुची ताई?

शुचितै, धन्यु... आता दादांना समजवा बरं. त्येंचा "टी. बाळु" वाला इनोद मिपाच्याच डोक्यावरुन गेला वाटतं.. ;-) (दाबा, कृ. ह. घेणे.. बाकी फरक काय पडतो म्हणा.)

चांगले लिहिले आहे.

मस्त लिहिलं आहे!

चिगो, छान अतिशय आवडले, आज एवढ्या वर्षानंतर तरी त्या मारामागची आईची भावना कळाली ह्यानंच त्या माउलीच्या काळजात तुम्हाला मार देताना उठलेल्या ओरखड्यावर थोडा तरी थंडावा पडला असेल. हर्षद.

अस्मादिकांनीही मातुश्रींकडून चौदावं रत्न अगणित वेळा मिळवलं आहे. ते दिवस नजरेसमोर तरळून गेले. नवोदयचाही उदय मिपावर लागलीच येऊद्या.

एकदा मी लहानपणी (४थी/५वी) कुणालातरी आई-बहीणीवरून खूप शिव्या दिल्या होत्या. त्यानंतर वडीलांच्या ओळखीचे एकजण घरी तक्रार घेवून आले होते, त्यावेळचा प्रसंग : तो माणूस घरी आला, आणि एकदम गंभीर चेहेरा करून बसला. वडीलांनी विचारले, तरीही बोलेनाच, एकदम सुन्न. (वातावरण निर्मीती....) तो : अहो, तुमचा मुलगा..... वडील : माझा मुलगा, काय झालं त्याला? तो : नाही पण.... आता वडीलही गंभीर..... तो : अहो तुमचा मुलगा.... केवढ्या घाणेरड्या घाणेरड्या शिव्या देतो.............. आता अशी तक्रार आल्यानंतर कोणतेही पालक मुलाला फैलावर घेतील, सुनावतील, रागावतील.... पण आमच्या पूर्वसंकल्पनांना धक्के न देतील तर काय... वडील : बरं मग??? तो माणूस ब्लँक... एकदम गपगार, त्याला वाटले की आमचे वडील रुद्रावतार धारण करतील, कारण मी लहानशी चूक जरी केली तर वडील काठी/कुंचा/वाळलेला उस/ स्वःताचा हात यापैकी जे लवकर हाताला येइल ;), त्याने सडकून काढायचे. (मारायची आयुधं ठेवायचा एक कोपरा असायचा. एकदा त्यांच्या हाती हे काहीही लागू नये, म्हणून आम्ही या वस्तू गायब केल्या. त्यावरूनही डबल मार खाल्ला.... अरे, फारच अवांतर झाले. हाँ, तर तो माणूस) तो : अहो मी ऐकलं... तुमच्या मुलाने त्याला केवढ्या घाणेरड्या शिव्या दिल्या... ब्राम्हण असूनसुद्धा अश्या शिव्या देतो म्हणजे..... वडील : बरं मग? त्याला जश्या शिव्या देता येतात, तशी रामरक्षासुद्धा पाठ आहे. हल्लीच्या जमान्यात अस्खलित शिव्यासुद्धा देता येणे फार आवश्यक आहे. तो माणूस एवढा हिरमुसला, की विचारता सोय नाही..... -सूर्यपुत्र.

व्वा...एकदम अंगणातून स्वयंपाकघरातच आणून चिगोनी आईची खर्‍या अर्थाची शिकवणी समजावून सांगितली आहे. निखारा "धडा" देण्यासाठी तर दिला होताच, पण त्यानंतर त्याच माऊलीने ती धग शांत होण्यासाठी काय केले असणार, हे तुम्ही जरी लिहिले नसले तरी मी ते जाणू शकतोय. कारण पाण्यात सूर मारायचे शिकताना कपाळ फोडून घेऊन घरी आल्यावर तिच्या शिव्या आणि पाठीत बुक्क्या जशा खाल्ल्या तसेच त्याच आईने दुसर्‍या दिवशी परत सायकल स्वतःच रस्त्यावर आणून माझ्या हातात दिली होती आणि चांगले पोहणे आणि सूर मारणे शिकेपर्यन्त 'जखमा ह्या होणारच' अशी शिकवण, अर्थात मायेने, दिल्याचे आठवते. पुढे आयुष्यात कित्येक प्रसंगी सकारण (आणि अकारणही) 'पडण्या'चे डझनावारी प्रसंग आले तरी 'जखमा होणारच' ही तिची शिकवण काही विसरली गेली नाही. शिव्यावरून एक आठवले....जी.ए.कुलकर्णी यांच्या कथेतील एक स्त्री पात्र शिव्या कशा पद्धतीने देत असे याचे खास जीए शैलीतील वाक्य....."तिच्या शिव्याही अशा काही टोपपदराच्या असत की, शिव्या द्यायला सुरुवात केली असता तिच्या तोंडासमोर जर दगडी पाटा धरला तर त्याला छानपैकी टाके पडत...!" मस्तच लेख, चिगो. इन्द्रा

एक काम कमी करायचं म्हटलं, तर एक कम फुकटचं वाढवून ठेवते हे पोट्टं>> हा गुण बर्‍याच पोट्ट्यांमध्ये अनेक वर्षे टिकून राहतो!

मी लहानपणी शाळेतुन घरी आल्यावर बॅगेतुन डबा काढुन ठेवत नसे. मग दुसर्‍या सकाळी सकाळी डबा भरताना आईला आधी तो धुवावा लागायचा. एकदा आईला इतका राग आला की तोच डबा मला फेकुन मारला. त्या दिवसापासुन शाळाच काय अगदी ऑफिसातुन आल्यावरही डबा आठवणीने काढुन ठेवतो. हीच गोष्ट हस्ताक्षराची. केरसुणी ने मार खाल्लाय अक्षर चांगलं नाही म्हणुन.. लहानपणी एकदा सोड्याचं (छोटे झिंगे) कालवण केलं होतं. मी रस्सा खाउन सोडे तसेच ठेवले आणी त्यात हात धुतला आणी ते पाहुन आईने मला एवढा मजबुत धुतला की आजतागायत जेवण झाल्यावर ताटात काहीही टाकायला हात धजावत नाहीत. पण त्याचमुळे आज शरीराला चांगल्या सवयी लागल्या आहेत... छडी लागे छमछम चा मंत्र आम्हाला लागु पडला खरा, पण आजकाल जिथे शाळेत मुलांना आधी ९११ डायल करायला शिकवलं जातं तिथे कितपत चालेल याबद्दल शंकाच आहे.

मार-गाथा आवडली! (आमच्या एका "पलायनवादी" मित्राची आठवण आली!)

आणि "आई हीच मुलाची पहिली शिक्षक" हे आमच्या मातेने भलतंच मनावर घेतल्याने तिने आम्हाला बदडण्याच्या कर्तव्यात अजिबात कसूर केली नाही.

हेच चित्र आमच्या घरात होते. झाडू आणि लाटणे हि आमच्या मातोश्रींची आवडती हत्यारे =))

हे कैच्च नै! कढई भिरभिरत येऊन हेल्मेटसारखी डोक्यात पडलीए का कोणाच्या? :D टेबलफ्यान डाव्या हातात घेऊन उजव्या हातात त्याची वायर दांडपट्ट्यासारखी फिरताना पाठीवर उमटलीए का कोणाच्या? आणि ओरडलं तर 'हा फॅन पाठीत घालेन' अशी धमकी मिळालीये का? शाळा सुटल्यावर अन्याय करतो म्हणून मास्तरला कुदलल्यावर घरी गेलं की आपल्याआधीच ही बातमी घरी पोहचुन हवा टैट झालीए आणि दारात आपलं पाऊल पडल्यापडल्या समोर बंदुकीची नळी दिसलीये का? मार खायचा म्हणजे कसा....चिल्लरमध्ये मजा नाय राव....होलसेलमध्ये बुकलुन घेतलंय राव अंगच्या (अव)गुणांपायी!

' पण आईनी दिलेल्या ह्या मारानेच आयुष्याला वळण लागण्यास मदत झाली हे ही तितकंच खरं..' वा क्या बात है अमोल

हाहाहा मजा आली शिवीचा प्रसंग फारच आवडला. _____________________ >> "एक काम कमी करायचं म्हटलं, तर एक कम फुकटचं वाढवून ठेवते हे पोट्टं" असं म्हणत तिथंच दोन ठेऊन दिल्या >> =)) =)) तुमच्या आईची त्यावेळची मनस्थिती समजू शकते. लहान मुलं खरच काम कमी करण्यापेक्षा दुप्पट करून ठेवतात :-D खूप हसले.

ह्या लेखात विनोदी काय आहे ते मला समजाउन सांगणार का शुची ताई?

शुचितै, धन्यु... आता दादांना समजवा बरं. त्येंचा "टी. बाळु" वाला इनोद मिपाच्याच डोक्यावरुन गेला वाटतं.. ;-) (दाबा, कृ. ह. घेणे.. बाकी फरक काय पडतो म्हणा.)

चांगले लिहिले आहे.

मस्त लिहिलं आहे!

चिगो, छान अतिशय आवडले, आज एवढ्या वर्षानंतर तरी त्या मारामागची आईची भावना कळाली ह्यानंच त्या माउलीच्या काळजात तुम्हाला मार देताना उठलेल्या ओरखड्यावर थोडा तरी थंडावा पडला असेल. हर्षद.

अस्मादिकांनीही मातुश्रींकडून चौदावं रत्न अगणित वेळा मिळवलं आहे. ते दिवस नजरेसमोर तरळून गेले. नवोदयचाही उदय मिपावर लागलीच येऊद्या.

एकदा मी लहानपणी (४थी/५वी) कुणालातरी आई-बहीणीवरून खूप शिव्या दिल्या होत्या. त्यानंतर वडीलांच्या ओळखीचे एकजण घरी तक्रार घेवून आले होते, त्यावेळचा प्रसंग : तो माणूस घरी आला, आणि एकदम गंभीर चेहेरा करून बसला. वडीलांनी विचारले, तरीही बोलेनाच, एकदम सुन्न. (वातावरण निर्मीती....) तो : अहो, तुमचा मुलगा..... वडील : माझा मुलगा, काय झालं त्याला? तो : नाही पण.... आता वडीलही गंभीर..... तो : अहो तुमचा मुलगा.... केवढ्या घाणेरड्या घाणेरड्या शिव्या देतो.............. आता अशी तक्रार आल्यानंतर कोणतेही पालक मुलाला फैलावर घेतील, सुनावतील, रागावतील.... पण आमच्या पूर्वसंकल्पनांना धक्के न देतील तर काय... वडील : बरं मग??? तो माणूस ब्लँक... एकदम गपगार, त्याला वाटले की आमचे वडील रुद्रावतार धारण करतील, कारण मी लहानशी चूक जरी केली तर वडील काठी/कुंचा/वाळलेला उस/ स्वःताचा हात यापैकी जे लवकर हाताला येइल ;), त्याने सडकून काढायचे. (मारायची आयुधं ठेवायचा एक कोपरा असायचा. एकदा त्यांच्या हाती हे काहीही लागू नये, म्हणून आम्ही या वस्तू गायब केल्या. त्यावरूनही डबल मार खाल्ला.... अरे, फारच अवांतर झाले. हाँ, तर तो माणूस) तो : अहो मी ऐकलं... तुमच्या मुलाने त्याला केवढ्या घाणेरड्या शिव्या दिल्या... ब्राम्हण असूनसुद्धा अश्या शिव्या देतो म्हणजे..... वडील : बरं मग? त्याला जश्या शिव्या देता येतात, तशी रामरक्षासुद्धा पाठ आहे. हल्लीच्या जमान्यात अस्खलित शिव्यासुद्धा देता येणे फार आवश्यक आहे. तो माणूस एवढा हिरमुसला, की विचारता सोय नाही..... -सूर्यपुत्र.

व्वा...एकदम अंगणातून स्वयंपाकघरातच आणून चिगोनी आईची खर्‍या अर्थाची शिकवणी समजावून सांगितली आहे. निखारा "धडा" देण्यासाठी तर दिला होताच, पण त्यानंतर त्याच माऊलीने ती धग शांत होण्यासाठी काय केले असणार, हे तुम्ही जरी लिहिले नसले तरी मी ते जाणू शकतोय. कारण पाण्यात सूर मारायचे शिकताना कपाळ फोडून घेऊन घरी आल्यावर तिच्या शिव्या आणि पाठीत बुक्क्या जशा खाल्ल्या तसेच त्याच आईने दुसर्‍या दिवशी परत सायकल स्वतःच रस्त्यावर आणून माझ्या हातात दिली होती आणि चांगले पोहणे आणि सूर मारणे शिकेपर्यन्त 'जखमा ह्या होणारच' अशी शिकवण, अर्थात मायेने, दिल्याचे आठवते. पुढे आयुष्यात कित्येक प्रसंगी सकारण (आणि अकारणही) 'पडण्या'चे डझनावारी प्रसंग आले तरी 'जखमा होणारच' ही तिची शिकवण काही विसरली गेली नाही. शिव्यावरून एक आठवले....जी.ए.कुलकर्णी यांच्या कथेतील एक स्त्री पात्र शिव्या कशा पद्धतीने देत असे याचे खास जीए शैलीतील वाक्य....."तिच्या शिव्याही अशा काही टोपपदराच्या असत की, शिव्या द्यायला सुरुवात केली असता तिच्या तोंडासमोर जर दगडी पाटा धरला तर त्याला छानपैकी टाके पडत...!" मस्तच लेख, चिगो. इन्द्रा

एक काम कमी करायचं म्हटलं, तर एक कम फुकटचं वाढवून ठेवते हे पोट्टं>> हा गुण बर्‍याच पोट्ट्यांमध्ये अनेक वर्षे टिकून राहतो!

मी लहानपणी शाळेतुन घरी आल्यावर बॅगेतुन डबा काढुन ठेवत नसे. मग दुसर्‍या सकाळी सकाळी डबा भरताना आईला आधी तो धुवावा लागायचा. एकदा आईला इतका राग आला की तोच डबा मला फेकुन मारला. त्या दिवसापासुन शाळाच काय अगदी ऑफिसातुन आल्यावरही डबा आठवणीने काढुन ठेवतो. हीच गोष्ट हस्ताक्षराची. केरसुणी ने मार खाल्लाय अक्षर चांगलं नाही म्हणुन.. लहानपणी एकदा सोड्याचं (छोटे झिंगे) कालवण केलं होतं. मी रस्सा खाउन सोडे तसेच ठेवले आणी त्यात हात धुतला आणी ते पाहुन आईने मला एवढा मजबुत धुतला की आजतागायत जेवण झाल्यावर ताटात काहीही टाकायला हात धजावत नाहीत. पण त्याचमुळे आज शरीराला चांगल्या सवयी लागल्या आहेत... छडी लागे छमछम चा मंत्र आम्हाला लागु पडला खरा, पण आजकाल जिथे शाळेत मुलांना आधी ९११ डायल करायला शिकवलं जातं तिथे कितपत चालेल याबद्दल शंकाच आहे.

मार-गाथा आवडली! (आमच्या एका "पलायनवादी" मित्राची आठवण आली!)

आणि "आई हीच मुलाची पहिली शिक्षक" हे आमच्या मातेने भलतंच मनावर घेतल्याने तिने आम्हाला बदडण्याच्या कर्तव्यात अजिबात कसूर केली नाही.

हेच चित्र आमच्या घरात होते. झाडू आणि लाटणे हि आमच्या मातोश्रींची आवडती हत्यारे =))

हे कैच्च नै! कढई भिरभिरत येऊन हेल्मेटसारखी डोक्यात पडलीए का कोणाच्या? :D टेबलफ्यान डाव्या हातात घेऊन उजव्या हातात त्याची वायर दांडपट्ट्यासारखी फिरताना पाठीवर उमटलीए का कोणाच्या? आणि ओरडलं तर 'हा फॅन पाठीत घालेन' अशी धमकी मिळालीये का? शाळा सुटल्यावर अन्याय करतो म्हणून मास्तरला कुदलल्यावर घरी गेलं की आपल्याआधीच ही बातमी घरी पोहचुन हवा टैट झालीए आणि दारात आपलं पाऊल पडल्यापडल्या समोर बंदुकीची नळी दिसलीये का? मार खायचा म्हणजे कसा....चिल्लरमध्ये मजा नाय राव....होलसेलमध्ये बुकलुन घेतलंय राव अंगच्या (अव)गुणांपायी!

' पण आईनी दिलेल्या ह्या मारानेच आयुष्याला वळण लागण्यास मदत झाली हे ही तितकंच खरं..' वा क्या बात है अमोल

किमान आभाळ कोसळले आहे असा दंगा नक्की होणार तर!! :-)

या निमित्ताने चीनसारख्या देशांमधे पण भविष्य वगैरे सांगितले जाते याची माहिती मिळाली. हे वर्ष सशाचे असेल तर मागचे वर्ष कोणाचे होते? एकंदर असे किती प्रकार आहेत ? त्या त्या वर्षांचे साधारण भविष्य काय असते? गेल्या काही वर्षांमधे याचा कितपत पडताळा आला यावर एखादा मस्त लेख लिहा अशी मी विनंती करतो. मिपावरचे सशासारखे काळीज असलेल्यांना प्रदिप यांचे आवाहन किती उद्युक्त करते हे येणारा काळच ठरवेल ! :) बाकी, एक ओळी धाग्यावरुन सहाओळी धाग्यावर आल्याबद्दल प्रदिप यांचे अभिनंदन ;)

Gung Hay Fat Choy! - (नववर्षाच्या) हार्दिक शुभेच्छा आणि अभिनंदन. अर्थात वर प्रदीप ह्यांनी म्हटल्याप्रमाणे ह्या वर्षात Gung-ho अ‍ॅटिट्यूडपेक्षा बहुतेक सावध दृष्टिकोन दिसावा.

मिपापुरते सांगायचे झाल्यास ह्यावर्षी ज्यांना स्वतःच्या एका आय. डी. ने लिखाण करण्यास, चर्चेत भाग घेण्यास, प्रतिसाद देण्यास भीति वाटते, असे सशासारखे काळीज असलेले काही सभासद, आता बिळातून बाहेर येऊन मुक्त संचार करू लागतील! या, सशांनो या!

--- यावरून रन रॅबिट रन मधल्या काही ओळी आठवल्या :) Run rabbit - run rabbit - Run! Run! Run! Run rabbit - run rabbit - Run! Run! Run! Bang! Bang! Bang! Bang! Goes the farmer's gun. Run, rabbit, run, rabbit, run. Run rabbit - run rabbit - Run! Run! Run! Don't give the farmer his fun! Fun! Fun! He'll get by Without his rabbit pie So run rabbit - run rabbit - Run! Run! Run!

हे सशाचं म्हणजे २०१२ ड्रॅगनचं. :) का माहीत नाही पण - आपल्या राशींमध्ये देखील लागोपाठच्या राशींमध्ये कमालीचा विरोधाभास दिसून येतो. तसाच चायनीज राशींतही असावा.

अरे व्वा ! मला ससा खुप आवडतो. चला तर हे वर्ष माझ्या आवडत्या सशुल्याच्या नावाने.

आमच्या इथे टर्कीश हाटेलात छानशी रॅबीट डिश मिळते, आज खाउन नववर्ष साजरं करावं म्हणतो. सशांना शुभेच्छा. ;-)

सशा रे सशा दिसतोस कसा? ,ससा हा ससा आणि कापूस जसा ...,कोणास ठऊक कसा पण शाळेत गेला ससा ... यासारखे सशाचे गाणे म्हणुन हा दिवस साजरा करेल. खसखस आणि बत्तीशी हहाअहा

हे वर्ष सशाचे आहे. म्हणजे या वर्षी चिक्कार पोरं जन्माला येणार तर!!! सशांचा तो देखील एक विशेष आहे ना?:) नवविवाहित मिपाकरांना शुभेच्छा!!! ;)

यावरून आमचा हा अनुभव आठवला.

हा हा हा ... प्रदिप यांनी हळुवार चिमटे काढलेत .. :) आता स्वःता ला वडिल वडिल सॉरी .. बाप बाप समजणारे सशे घावतील .. आम्हाला सश्याचं मटण खुप आवडते . आमच्या कंपनीच्या आवारात गार्डण मधे एका कंपाउंड मधे खुपसे ससे ठेवले आहेत. कंपाउंड पाशी गेलं की काही तरी खायला मिळेल या आशे ने ते पळत येतात. :) येत्या विकांताचा मेनु फिक्स करण्यासाठी मी एक बॅग घेऊन जाणार आहे. ससा जवळ आला की डयरेक्ट बॅग मधे :) कसे ? ( ससा प्रेमी ) टारझन

किमान आभाळ कोसळले आहे असा दंगा नक्की होणार तर!! :-)

या निमित्ताने चीनसारख्या देशांमधे पण भविष्य वगैरे सांगितले जाते याची माहिती मिळाली. हे वर्ष सशाचे असेल तर मागचे वर्ष कोणाचे होते? एकंदर असे किती प्रकार आहेत ? त्या त्या वर्षांचे साधारण भविष्य काय असते? गेल्या काही वर्षांमधे याचा कितपत पडताळा आला यावर एखादा मस्त लेख लिहा अशी मी विनंती करतो. मिपावरचे सशासारखे काळीज असलेल्यांना प्रदिप यांचे आवाहन किती उद्युक्त करते हे येणारा काळच ठरवेल ! :) बाकी, एक ओळी धाग्यावरुन सहाओळी धाग्यावर आल्याबद्दल प्रदिप यांचे अभिनंदन ;)

Gung Hay Fat Choy! - (नववर्षाच्या) हार्दिक शुभेच्छा आणि अभिनंदन. अर्थात वर प्रदीप ह्यांनी म्हटल्याप्रमाणे ह्या वर्षात Gung-ho अ‍ॅटिट्यूडपेक्षा बहुतेक सावध दृष्टिकोन दिसावा.

मिपापुरते सांगायचे झाल्यास ह्यावर्षी ज्यांना स्वतःच्या एका आय. डी. ने लिखाण करण्यास, चर्चेत भाग घेण्यास, प्रतिसाद देण्यास भीति वाटते, असे सशासारखे काळीज असलेले काही सभासद, आता बिळातून बाहेर येऊन मुक्त संचार करू लागतील! या, सशांनो या!

--- यावरून रन रॅबिट रन मधल्या काही ओळी आठवल्या :) Run rabbit - run rabbit - Run! Run! Run! Run rabbit - run rabbit - Run! Run! Run! Bang! Bang! Bang! Bang! Goes the farmer's gun. Run, rabbit, run, rabbit, run. Run rabbit - run rabbit - Run! Run! Run! Don't give the farmer his fun! Fun! Fun! He'll get by Without his rabbit pie So run rabbit - run rabbit - Run! Run! Run!

हे सशाचं म्हणजे २०१२ ड्रॅगनचं. :) का माहीत नाही पण - आपल्या राशींमध्ये देखील लागोपाठच्या राशींमध्ये कमालीचा विरोधाभास दिसून येतो. तसाच चायनीज राशींतही असावा.

अरे व्वा ! मला ससा खुप आवडतो. चला तर हे वर्ष माझ्या आवडत्या सशुल्याच्या नावाने.

आमच्या इथे टर्कीश हाटेलात छानशी रॅबीट डिश मिळते, आज खाउन नववर्ष साजरं करावं म्हणतो. सशांना शुभेच्छा. ;-)

सशा रे सशा दिसतोस कसा? ,ससा हा ससा आणि कापूस जसा ...,कोणास ठऊक कसा पण शाळेत गेला ससा ... यासारखे सशाचे गाणे म्हणुन हा दिवस साजरा करेल. खसखस आणि बत्तीशी हहाअहा

हे वर्ष सशाचे आहे. म्हणजे या वर्षी चिक्कार पोरं जन्माला येणार तर!!! सशांचा तो देखील एक विशेष आहे ना?:) नवविवाहित मिपाकरांना शुभेच्छा!!! ;)

यावरून आमचा हा अनुभव आठवला.

हा हा हा ... प्रदिप यांनी हळुवार चिमटे काढलेत .. :) आता स्वःता ला वडिल वडिल सॉरी .. बाप बाप समजणारे सशे घावतील .. आम्हाला सश्याचं मटण खुप आवडते . आमच्या कंपनीच्या आवारात गार्डण मधे एका कंपाउंड मधे खुपसे ससे ठेवले आहेत. कंपाउंड पाशी गेलं की काही तरी खायला मिळेल या आशे ने ते पळत येतात. :) येत्या विकांताचा मेनु फिक्स करण्यासाठी मी एक बॅग घेऊन जाणार आहे. ससा जवळ आला की डयरेक्ट बॅग मधे :) कसे ? ( ससा प्रेमी ) टारझन

:)

शालजोडीतुन कसलं हाणलय खेटरानं. (आदर्श लेटलतीफ) अर्धवटराव

.................आपली लोक बघा कुठ फिरायला गेले नाहीत ना युध्द करायला. उगीच बाकीच्या लोकांचा इतिहास कशाला वाढवून ठेवा..................... :-):-):-):-):-)

लेख जरा लवकरंच टाकलाय नव्हं. असो, शालजोड्या पसंत आहेत.

हा... अगदि पाचच मिनिटात सव्वीस्तर प्रतीक्रीया देतो..

>> बहुदा हे लिहिताना तो पुण्यात असावा.>> खी: खी:

बाबा अभि, वेळ न पाळणं हा माझा आणि बायकोच्या (माझ्या) भांड्णाचा ९५% मुद्दा असतो. घड्याळ हे फक्त त्यातील सेल बदलण्यासाठी घरात आणलेले आहे असा काही लोकांचा समज असतो. बाकी जे शालजोडीतुन मारले आहेत ना ते लई जबरा आहेत. हर्षद.

लेख खरेच छान लिहिलाय अगदि बरोबर निरीक्षन नोंदवलीत मला तर कुठेही वेळेवर जाउन लोकांची वाट बघायची इतकि सवय लागलिये कि बस्स्स आता त्यांचे उशिरा येने पन एन्जॉय करते माझी १ मैत्रिन आहे ती तर मल संडेला २ वाजता येनार मह्न्ते आनि येते ४.४० नन्तर आनि सगळा प्लअ‍ॅन चा बोर्या वाजवते आता अशा लोकाना मात्र मी मनावर घेने सोडलेय

११ व्या शतकात पुणे अस्तित्वात होते आणि तिथे राहून अल बरुनी ह्या थोर इसमाने काही लेखन देखील केले हे वाचुन डोळे पाणावले.

घड्याळाचे काय घेऊन बसलात्....आमच्याकडे तर कॅलेन्डरही न पाळणारे लोक आहेत. काय करता ?

आभिजीत... ह्या आधीचे लिखाण- सप्टेंबर २०१०! देर आये दुरुस्त आये. असेच (पण लवकर लवकर) लिहीत रहा.

एकदम मस्त..माझे काही उशीर करणारे मित्र/नातेवाईक आहेत..त्यांना पाठवतो हा लेख.. बर्‍याच वेळेला या लोकांच्या उशिर करण्याच्या सवयीमुळे संताप संताप होतो. त्यात राग अशा गोष्टीचा येतो की लोकं असे म्हणतात.. " ११ चा कार्यक्रम आहेना ...म्हणजे १२ पर्यंत लोकं येतील..मग लगेच सुरू करू..". किंवा " ११ चा कार्यक्रम आहेना ...म्हणजे १२ पर्यंत जाऊया..." सध्या मी परदेशात आहे. येथील बरेचसे भारतीय हमखास उशीर करणारे आहेत. त्यांना त्याची लाज ही वाटत नाही. ज्या कार्यक्रमास परदेशी आणि भारतीय लोंकांना बोलावले असेल तेथे फक्त परदेशी लोंक आणि काही तुरळक प्रमाणात भारतीय बरोबर वेळेला हजर असतात. कार्यक्रम सुरू होऊन १ तास झाला तरी आपले लोक येतच असतात. फार राग येतो.. एकदोनदा तर असे झाले होते की कोणीमला कोठेतरी भेटायला बोलावले होते. ठरल्यावेळेला मी तेथे हजर आणि ते महाशय मात्र घरातच...फोन केला तर..."अरे तू पोचलास काय..इतक्या लवकर?" हे पुन्हावर .. अरे भा*खाऊ तुच तर वेळ ठरवली होतीस ना? मी एकदोन वेळेला अशा लेट लतिफ लोकांना हिसका दाखवला आहे. त्यांनी समजा ११ वा. कोठे भेटायचे ठरवले आणि जर ते १५ मि. उशिरापर्यंत आले नाहीत तर सरळ मी त्यांना डावलून माझा ठरलेला कार्यक्रम सुरू केला किंवा सरळ त्याठिकाणाहून निघून गेलो होतो. नंतर त्यांच्यात थोड्याफार सुधारणा दिसल्या होत्या. आणखी एक गोष्ट..कोठेही पिकनिकला अशा उशीर करण्यार्‍या लोंकाबरोबर गेलो की ही लेट लतिफ लोकं डो़क्याचा पार भुगा करतात. उठणार उशिरा, आरामात (घरी असल्यासारखे) आवरणार..अशा लोकांमुळे माझे देशात आणि परदेशात बरेचसे स्पॉट पहायचे राहून गेलेत..

Reaching early has a major disadvantage... there is no one to welcome you! हे कुण्यातरी मोठ्या माणसाने म्हटलेलं नि आमच्या स्वानुभवातून पटलेलं. आमचे सारे दोस्तच असले. एक प्रातिनिधिक संध्याकाळः पहिला फोन येतो. 'किती वाजता भेटायचे?' -मित्रवर्य 'मी मोकळाच आहे, तू सांगशील तेव्हा येतो.'-आम्ही. 'मी ही मोकळाच आहे, तू सांग.' -मित्रवर्य. 'ठीक आहे पाचला भेटू." -आम्ही. 'नको, साडेपाच ठीक आहे' -मित्रवर्य (च्यामारी मग आधीच सांगायला काय झाले होते.) सव्वापाच पाच-वीसला दुसरा फोन 'पावणेसहा होतील रे'. तोवर आम्ही निघायच्या तयारीत, जागच्याजागी चडफडतो. आम्ही बरोबर पावणेसहाला पोचतो. सहा पर्यंत महाराज गायब. आम्हीच फोन करतो. 'कुठे आहेस रे xxx'. आता वर उल्लेख केलेल्या असंख्य कारणांपैकी रँडमली एक-दोन कारणे ऐकून घेतो. मग सुमारे सव्वा-सहा साडे-सहा पर्यंत महाराज पोचतात, ते ही आमचे भाग्य थोर असेल तर. साडेपाच ते सहा पर्यंत इथे घालवून साडेसहाला काही आणखी काही करू असा प्लान केला असेल तर गेला बोंबलत. जय हो! एवढे असून आम्ही अजून शहाणे होत नाही. साडेपाच ठरले तर साडेसहाला पोचायचे असते हे अजून टाळक्यात शिरत नाही. काय करणार, म्हणतात ना जित्याची खोड... (त्रस्त) बैठाराम

मला इथे यायला जरा उशीर झाला वाटतं! काय करणार, कीबोर्ड झोपला होता ना! आणखी एक फायदा विसरला बरं का! पिच्चरात पोलीस उशीरा येतात म्हणूनच हीरोला हिरोगिरी करायला मिळते नाय का?

सर्वांनाच असे अनुभव आले हे ऐकून आम्ही धन्य झालो .. India Shining !!!!!

:)

शालजोडीतुन कसलं हाणलय खेटरानं. (आदर्श लेटलतीफ) अर्धवटराव

.................आपली लोक बघा कुठ फिरायला गेले नाहीत ना युध्द करायला. उगीच बाकीच्या लोकांचा इतिहास कशाला वाढवून ठेवा..................... :-):-):-):-):-)

लेख जरा लवकरंच टाकलाय नव्हं. असो, शालजोड्या पसंत आहेत.

हा... अगदि पाचच मिनिटात सव्वीस्तर प्रतीक्रीया देतो..

>> बहुदा हे लिहिताना तो पुण्यात असावा.>> खी: खी:

बाबा अभि, वेळ न पाळणं हा माझा आणि बायकोच्या (माझ्या) भांड्णाचा ९५% मुद्दा असतो. घड्याळ हे फक्त त्यातील सेल बदलण्यासाठी घरात आणलेले आहे असा काही लोकांचा समज असतो. बाकी जे शालजोडीतुन मारले आहेत ना ते लई जबरा आहेत. हर्षद.

लेख खरेच छान लिहिलाय अगदि बरोबर निरीक्षन नोंदवलीत मला तर कुठेही वेळेवर जाउन लोकांची वाट बघायची इतकि सवय लागलिये कि बस्स्स आता त्यांचे उशिरा येने पन एन्जॉय करते माझी १ मैत्रिन आहे ती तर मल संडेला २ वाजता येनार मह्न्ते आनि येते ४.४० नन्तर आनि सगळा प्लअ‍ॅन चा बोर्या वाजवते आता अशा लोकाना मात्र मी मनावर घेने सोडलेय

११ व्या शतकात पुणे अस्तित्वात होते आणि तिथे राहून अल बरुनी ह्या थोर इसमाने काही लेखन देखील केले हे वाचुन डोळे पाणावले.

घड्याळाचे काय घेऊन बसलात्....आमच्याकडे तर कॅलेन्डरही न पाळणारे लोक आहेत. काय करता ?

आभिजीत... ह्या आधीचे लिखाण- सप्टेंबर २०१०! देर आये दुरुस्त आये. असेच (पण लवकर लवकर) लिहीत रहा.

एकदम मस्त..माझे काही उशीर करणारे मित्र/नातेवाईक आहेत..त्यांना पाठवतो हा लेख.. बर्‍याच वेळेला या लोकांच्या उशिर करण्याच्या सवयीमुळे संताप संताप होतो. त्यात राग अशा गोष्टीचा येतो की लोकं असे म्हणतात.. " ११ चा कार्यक्रम आहेना ...म्हणजे १२ पर्यंत लोकं येतील..मग लगेच सुरू करू..". किंवा " ११ चा कार्यक्रम आहेना ...म्हणजे १२ पर्यंत जाऊया..." सध्या मी परदेशात आहे. येथील बरेचसे भारतीय हमखास उशीर करणारे आहेत. त्यांना त्याची लाज ही वाटत नाही. ज्या कार्यक्रमास परदेशी आणि भारतीय लोंकांना बोलावले असेल तेथे फक्त परदेशी लोंक आणि काही तुरळक प्रमाणात भारतीय बरोबर वेळेला हजर असतात. कार्यक्रम सुरू होऊन १ तास झाला तरी आपले लोक येतच असतात. फार राग येतो.. एकदोनदा तर असे झाले होते की कोणीमला कोठेतरी भेटायला बोलावले होते. ठरल्यावेळेला मी तेथे हजर आणि ते महाशय मात्र घरातच...फोन केला तर..."अरे तू पोचलास काय..इतक्या लवकर?" हे पुन्हावर .. अरे भा*खाऊ तुच तर वेळ ठरवली होतीस ना? मी एकदोन वेळेला अशा लेट लतिफ लोकांना हिसका दाखवला आहे. त्यांनी समजा ११ वा. कोठे भेटायचे ठरवले आणि जर ते १५ मि. उशिरापर्यंत आले नाहीत तर सरळ मी त्यांना डावलून माझा ठरलेला कार्यक्रम सुरू केला किंवा सरळ त्याठिकाणाहून निघून गेलो होतो. नंतर त्यांच्यात थोड्याफार सुधारणा दिसल्या होत्या. आणखी एक गोष्ट..कोठेही पिकनिकला अशा उशीर करण्यार्‍या लोंकाबरोबर गेलो की ही लेट लतिफ लोकं डो़क्याचा पार भुगा करतात. उठणार उशिरा, आरामात (घरी असल्यासारखे) आवरणार..अशा लोकांमुळे माझे देशात आणि परदेशात बरेचसे स्पॉट पहायचे राहून गेलेत..

Reaching early has a major disadvantage... there is no one to welcome you! हे कुण्यातरी मोठ्या माणसाने म्हटलेलं नि आमच्या स्वानुभवातून पटलेलं. आमचे सारे दोस्तच असले. एक प्रातिनिधिक संध्याकाळः पहिला फोन येतो. 'किती वाजता भेटायचे?' -मित्रवर्य 'मी मोकळाच आहे, तू सांगशील तेव्हा येतो.'-आम्ही. 'मी ही मोकळाच आहे, तू सांग.' -मित्रवर्य. 'ठीक आहे पाचला भेटू." -आम्ही. 'नको, साडेपाच ठीक आहे' -मित्रवर्य (च्यामारी मग आधीच सांगायला काय झाले होते.) सव्वापाच पाच-वीसला दुसरा फोन 'पावणेसहा होतील रे'. तोवर आम्ही निघायच्या तयारीत, जागच्याजागी चडफडतो. आम्ही बरोबर पावणेसहाला पोचतो. सहा पर्यंत महाराज गायब. आम्हीच फोन करतो. 'कुठे आहेस रे xxx'. आता वर उल्लेख केलेल्या असंख्य कारणांपैकी रँडमली एक-दोन कारणे ऐकून घेतो. मग सुमारे सव्वा-सहा साडे-सहा पर्यंत महाराज पोचतात, ते ही आमचे भाग्य थोर असेल तर. साडेपाच ते सहा पर्यंत इथे घालवून साडेसहाला काही आणखी काही करू असा प्लान केला असेल तर गेला बोंबलत. जय हो! एवढे असून आम्ही अजून शहाणे होत नाही. साडेपाच ठरले तर साडेसहाला पोचायचे असते हे अजून टाळक्यात शिरत नाही. काय करणार, म्हणतात ना जित्याची खोड... (त्रस्त) बैठाराम

मला इथे यायला जरा उशीर झाला वाटतं! काय करणार, कीबोर्ड झोपला होता ना! आणखी एक फायदा विसरला बरं का! पिच्चरात पोलीस उशीरा येतात म्हणूनच हीरोला हिरोगिरी करायला मिळते नाय का?

सर्वांनाच असे अनुभव आले हे ऐकून आम्ही धन्य झालो .. India Shining !!!!!

आमचा खानावळवाला दर आठवड्याला असे काहीतरी प्रयोग करत असतो, त्याने एकदा डोस्यांबरोबर दाळ पालक दिलं होतं खायला, वय वर्षे ७ साली बाबांचा पानात टाक्ण्यावरुन खाल्लेला मार या एकाच गोष्टीमुळे तो डोसा व दाळ पालक खाउ शकलो, नाहीतर हे खानावळवाले अशक्य असतात. आमच्याकडे डायेट मेन्यु मध्ये पण भात असतो कसलातरी कर्नाटकी पद्धतीने केलेला. हर्षद.

पहिल्याच लेखनाचं स्वागत! छान लिहीलंय. लिहीत राहा..

च्यायला हे हापिसातले खानावळवाले असाच अत्याचार करत असतात.. मॅनेजरला बोलूनपण काही उपयोग होत नाही.. :( - (हापिसातल्या खानावळीला कंटाळलेला) पिंगू

एकदा मी.. कोल्हापूरात (बरीच वर्षे झाली या गोष्टीला) पिझ्झा ऑर्डर केला होता. राजारामपुरीतले ते हॉटेल तेव्हा कॉलेज मंडळींमध्ये चांगले फेमस होते. तिथे पाव्-भाजी, डोश्यांचे प्रकार, चाट प्रकार, शिवाय बर्गर आणि पिझा असे प्रकार असायचे. तेव्हा पिझा हट.. अजून इतके फेमस झाले नव्हते. त्या हॉटेलात आम्ही पिझ्झा ऑर्डर केला आणि जो प्रकार आला.. तो म्हणजे.. खट्टकन आवाज करून मोडणार्‍या ब्रेडच्या प्रकारावर ढीगभर चीज घालून दिलेला.. प्रकार होता. तो खाताना एखादं जाड मारी चं चीज घातलेलं बिस्कीट खातो आहोत का असंच वाटत होतं. संपवला कसाबसा.!! :)

ए़का इडालि दोस। होटेल मधे चक्क सिझ्लर्स मागितले आणि बेसनात बुडवुन तळलेले २ टोमाटो , २ वांगि आणी २ ढ्ब्बु मिर्चि समोर आले. (ईत्के टटाईप कराय्ला १/२ तास लागला...!!!)

मी एकदा पंजाबी हॉटेलमधुन फ्राईड राईस मागवला होता. तो एथासांग अख्ख्या सुक्या लाल मिर्चिच्या तडक्यासहीत आला होता!

आमचा खानावळवाला दर आठवड्याला असे काहीतरी प्रयोग करत असतो, त्याने एकदा डोस्यांबरोबर दाळ पालक दिलं होतं खायला, वय वर्षे ७ साली बाबांचा पानात टाक्ण्यावरुन खाल्लेला मार या एकाच गोष्टीमुळे तो डोसा व दाळ पालक खाउ शकलो, नाहीतर हे खानावळवाले अशक्य असतात. आमच्याकडे डायेट मेन्यु मध्ये पण भात असतो कसलातरी कर्नाटकी पद्धतीने केलेला. हर्षद.

पहिल्याच लेखनाचं स्वागत! छान लिहीलंय. लिहीत राहा..

च्यायला हे हापिसातले खानावळवाले असाच अत्याचार करत असतात.. मॅनेजरला बोलूनपण काही उपयोग होत नाही.. :( - (हापिसातल्या खानावळीला कंटाळलेला) पिंगू

एकदा मी.. कोल्हापूरात (बरीच वर्षे झाली या गोष्टीला) पिझ्झा ऑर्डर केला होता. राजारामपुरीतले ते हॉटेल तेव्हा कॉलेज मंडळींमध्ये चांगले फेमस होते. तिथे पाव्-भाजी, डोश्यांचे प्रकार, चाट प्रकार, शिवाय बर्गर आणि पिझा असे प्रकार असायचे. तेव्हा पिझा हट.. अजून इतके फेमस झाले नव्हते. त्या हॉटेलात आम्ही पिझ्झा ऑर्डर केला आणि जो प्रकार आला.. तो म्हणजे.. खट्टकन आवाज करून मोडणार्‍या ब्रेडच्या प्रकारावर ढीगभर चीज घालून दिलेला.. प्रकार होता. तो खाताना एखादं जाड मारी चं चीज घातलेलं बिस्कीट खातो आहोत का असंच वाटत होतं. संपवला कसाबसा.!! :)

ए़का इडालि दोस। होटेल मधे चक्क सिझ्लर्स मागितले आणि बेसनात बुडवुन तळलेले २ टोमाटो , २ वांगि आणी २ ढ्ब्बु मिर्चि समोर आले. (ईत्के टटाईप कराय्ला १/२ तास लागला...!!!)

मी एकदा पंजाबी हॉटेलमधुन फ्राईड राईस मागवला होता. तो एथासांग अख्ख्या सुक्या लाल मिर्चिच्या तडक्यासहीत आला होता!

छान गोष्ट....... तुझ्या भोंग्याचा काही उपायोग झाला का............ कि तो अणखीनच जस्त कर्कश वाजू लागला.........

माझ्या भोंग्याचा नक्कीच उपयोग झाला आणि आईने त्यालाच एवढ्या शुल्लक कारणासाठी रडतो म्हणून रागावले .

मस्त लिहलय, आवल शे

>>>>"हाई पोर ना गैरीच बेक्कार शे ,देख त तो पोरगा कितला रडी राहीना ते" हया वाक्याचा एक्झक्ट अर्थ काय ते कळेल का? म्हण्जे तसा सन्दर्भ कळलाय.... आणि हो भाषा कोण्ती ते पण सान्गा....

तुमच्या भावाच्या जागी असतो तर मी सुद्धा हेच केलं असतं....

मस्त लेखन ! आवडले !!

लेख वाचुन वा.ई.ट. वाटले. ..आनी हो, औ दुस्रो भाशा नई बोलानु, मर्‍हाठी मंदीच बोलानु. कळीका ?..

कच्ची कैरी , छान लेख. अजुन येऊ द्या. >>>>"हाई पोर ना गैरीच बेक्कार शे ,देख त तो पोरगा कितला रडी राहीना ते" @ वडापाव, हि खान्देशातिल अहिरानि भाषा आहे.

ककै, छान लिहिले आहेस येउ द्या अजुन पन निवडक किस्से

वा छान किस्सा सांगितलास ककै, आणि मसाला न लावता सांगितलास हे जास्त चांगलं केलंस. उगाचच शब्दांचं बंबाळ नाही. हर्षद.

गैऱ्ही भारी गोट सांगी बरका . अरे हि अहिराणी भाषा आहे आमची मायबोली

मस्त लिहिले आहे .. पुढील भाग नक्कीच असेच छान होतील .... "हाई पोर ना गैरीच बेक्कार शे ,देख त तो पोरगा कितला रडी राहीना ते" ह्या भाषेत ही विषेश लय वाटला. बहुतेक वर्‍हाडी - ऐरानी-खानदेशी अश्या पैकी भाषा आहे ही असे वाटते .. मस्त वाटते ऐकायला .. लिहित रहा.. वाचत आहे.

@ कच्ची कैरी : लेख छान आहे , अहिराणी भाषेची काही माहिती जर माहितीजाळावर असल्यास कळवावे . jaydip.kulkarni@gmail.com खरंच आहे बालपणीचा काळ सुखाचा ..........

छान किस्सा

कच्ची कैरी -अनुभव छान शब्दात सांगितला आहे. शब्दांशी खेळता खेळता ती आपली होऊ लागतात. आपल्याला हवी तशी वाकवता येऊ लागतात लवकरच आपण तरबेज व्हाल. पण आपले गाव कोठले .मी खूप वर्ष मालेगावला काढली.म्हणून ....? आपल्या संवादात ती भाषा दिसली .. जाणवली .असो लिहित रहा. खूप शुभेच्छा ..!!

हा असा दुजाभाव बरा नव्हे हे कितीवेळा आईवडिलांना सांगून कळत नाही.. बाकी कैरीताय तुझे किस्से मात्र मस्त... - (बिग ब्रदर) पिंगू

मस्त आमचा पप्पु आनि तुमचा हि दोघे सार्खेच :)

अरेच्या....ही तर आमच्या बहिणाबाई चौधरींची भाषा ! चोक्कस. जळगांव (विशेषतः पाचोरा तालुक्यात) आणि नंदुरबार परिसरात दोन मित्रांकडे गेलो असता सातत्याने कानावर पडणारी लाडकी 'अहिराणी' बोली. छान वाटला बहीणभावाच्या आगळ्यावेगळ्या प्रेमाचा अनुभव...! याच भाषेचे अनेकविध कंगोरे तुमच्या पुढील लेखातून यावेत ही शुभेच्छा. दुपारची वेळ झाली आहे....तेव्हा तुनी काय रांधेल शे, कैरी? इन्द्रा

छान लिहिले आहेस कैरे !!!

छान आठवणी.

किस्सा छान लिहिला आहे, स्वाती

हाहा. लहानपणीच्या आठवणी मजेशीर असतात. पुढील लेखनासाठी शुभेच्छा.

छान गोष्ट....... तुझ्या भोंग्याचा काही उपायोग झाला का............ कि तो अणखीनच जस्त कर्कश वाजू लागला.........

माझ्या भोंग्याचा नक्कीच उपयोग झाला आणि आईने त्यालाच एवढ्या शुल्लक कारणासाठी रडतो म्हणून रागावले .

मस्त लिहलय, आवल शे

>>>>"हाई पोर ना गैरीच बेक्कार शे ,देख त तो पोरगा कितला रडी राहीना ते" हया वाक्याचा एक्झक्ट अर्थ काय ते कळेल का? म्हण्जे तसा सन्दर्भ कळलाय.... आणि हो भाषा कोण्ती ते पण सान्गा....

तुमच्या भावाच्या जागी असतो तर मी सुद्धा हेच केलं असतं....

मस्त लेखन ! आवडले !!

लेख वाचुन वा.ई.ट. वाटले. ..आनी हो, औ दुस्रो भाशा नई बोलानु, मर्‍हाठी मंदीच बोलानु. कळीका ?..

कच्ची कैरी , छान लेख. अजुन येऊ द्या. >>>>"हाई पोर ना गैरीच बेक्कार शे ,देख त तो पोरगा कितला रडी राहीना ते" @ वडापाव, हि खान्देशातिल अहिरानि भाषा आहे.

ककै, छान लिहिले आहेस येउ द्या अजुन पन निवडक किस्से

वा छान किस्सा सांगितलास ककै, आणि मसाला न लावता सांगितलास हे जास्त चांगलं केलंस. उगाचच शब्दांचं बंबाळ नाही. हर्षद.

गैऱ्ही भारी गोट सांगी बरका . अरे हि अहिराणी भाषा आहे आमची मायबोली

मस्त लिहिले आहे .. पुढील भाग नक्कीच असेच छान होतील .... "हाई पोर ना गैरीच बेक्कार शे ,देख त तो पोरगा कितला रडी राहीना ते" ह्या भाषेत ही विषेश लय वाटला. बहुतेक वर्‍हाडी - ऐरानी-खानदेशी अश्या पैकी भाषा आहे ही असे वाटते .. मस्त वाटते ऐकायला .. लिहित रहा.. वाचत आहे.

@ कच्ची कैरी : लेख छान आहे , अहिराणी भाषेची काही माहिती जर माहितीजाळावर असल्यास कळवावे . jaydip.kulkarni@gmail.com खरंच आहे बालपणीचा काळ सुखाचा ..........

छान किस्सा

कच्ची कैरी -अनुभव छान शब्दात सांगितला आहे. शब्दांशी खेळता खेळता ती आपली होऊ लागतात. आपल्याला हवी तशी वाकवता येऊ लागतात लवकरच आपण तरबेज व्हाल. पण आपले गाव कोठले .मी खूप वर्ष मालेगावला काढली.म्हणून ....? आपल्या संवादात ती भाषा दिसली .. जाणवली .असो लिहित रहा. खूप शुभेच्छा ..!!

हा असा दुजाभाव बरा नव्हे हे कितीवेळा आईवडिलांना सांगून कळत नाही.. बाकी कैरीताय तुझे किस्से मात्र मस्त... - (बिग ब्रदर) पिंगू

मस्त आमचा पप्पु आनि तुमचा हि दोघे सार्खेच :)

अरेच्या....ही तर आमच्या बहिणाबाई चौधरींची भाषा ! चोक्कस. जळगांव (विशेषतः पाचोरा तालुक्यात) आणि नंदुरबार परिसरात दोन मित्रांकडे गेलो असता सातत्याने कानावर पडणारी लाडकी 'अहिराणी' बोली. छान वाटला बहीणभावाच्या आगळ्यावेगळ्या प्रेमाचा अनुभव...! याच भाषेचे अनेकविध कंगोरे तुमच्या पुढील लेखातून यावेत ही शुभेच्छा. दुपारची वेळ झाली आहे....तेव्हा तुनी काय रांधेल शे, कैरी? इन्द्रा

छान लिहिले आहेस कैरे !!!

छान आठवणी.

किस्सा छान लिहिला आहे, स्वाती

हाहा. लहानपणीच्या आठवणी मजेशीर असतात. पुढील लेखनासाठी शुभेच्छा.

भावड्या

ह्या भावड्याचं डोकं म्हनायचं का इंटेलचा प्रोसेसर? आँ? :D

मस्त

अल्टी, प्रत्येकात एक भावड्या असतो बरंका !

विनोद पानचट असले तरी रंगवुन सांगायची पद्धत चांगली आहे.

छान लिहिले आहे ... आवडले .. असे खुप सारे प्रकार आठवुन मजा आली. मस्त होते ते दिवस ... --- सगळ्यात मजा जेंव्हा मामाच्या गावाला ( लोणी भापकर) ला गेलो तेंव्हा मुंबई सोडुन एक जन मामाकडेच शिकायला आला होता. तेंव्हा वर्गात शब्द सांगा असला प्रकार पेपर मध्ये चालायचा तर मुंबईच्या पिंट्याने असे लिहिले होते की (इयत्ता ३ री) प्रश्न : कोंबडा - कोंबडी बैल - ? पिंट्याचे उत्तर होते बैलीन --- वस्तीवरची मुले भरपुर चिडवत होती त्याला .. --------------------- सातवेत असताना मैत्र नावाचा मराठी पुस्तकात धडा होता ( बहुतेक २२ वा असेन तो) तेथे संपुर्ण पाणावर ज च्या जागेवर झ करुन आम्ही वर्षभर आठवण काढुन काढुन हात असु तो प्रकार खरेच जबर्र्या होता. कोणाला तो प्रकार कींवा तो धडा आठवत असेन तर नक्कीच सांगेन .. हसुन हसुन पुरेवाट नुसती

हा लेख वाचुन मला माझ्या भावाच्या बालपणाची आठवण झाली तोही असेच काहीतरी पांचट उत्तरे देत असे तसेच पांचट प्रश्नही विचारत असे.एकदा त्याने माझ्या वडीलांना प्रश्न विचारला होता -अण्णा प्रेम कसं करतात हो?त्याचे अजुन बरेच किस्से आहेत ते सांगण्यासाठी मला मोठ्ठाच लेख लिहावा लागेल.

मस्त, मनोरंजन झाले. ह ह पु वा. माझ्या बाबांचा स्वत:चा किस्सा आहे. आत्या बाबांपेक्षा वयाने बरीच मोठी असल्याने ती बाबांचा अभ्यास घेत असे. इतिहासाच्या प्रश्नपत्रिकेत प्रश्न होता. औरंगजेबाने शिवाजीमहाराजांना कसे वागवले? विस्ताराने उत्तर लिहा, गुण १५. बाबांना उत्तर लिहिण्यासाठी शब्द आठवेनात म्हणून त्यांनी वा ई ट. एवढेच लिहिले. घरी आल्यावर आत्याने चांगली हजेरी घेतली. "अरे निदान औरंगजेबाने शिवाजीमहाराजांना वाईट वागवले." असे पूर्ण वाक्य तरी लिहायचेस रे. ती अजिजीनं म्हणत होती.

भूगोलाच्या पेपरात प्रश्न होता .गाळलेले शब्द भरा. चीनची भिंत --- पासून बनवली आहे. एकाने बांबुपासुन लिहिले होते.

भावड्याची पुढची प्रगती वाचण्यास उत्सुक्त...........

भीडस्त तुम्ही मास्तर आहेत का हो? बाकी लेख जम्याच येकदम...

आमच सन्ज्या पन असलच बेन.. रात्री झाडाखाली का झोपु नये..? शास्त्रीय कारणे द्या. सन्ज्या:" रातच्याला आपन घोरतू...तवा त्वान्ड कवा कवा उघड रात...झाडावर कावळ असत्यात...ती कवाबी हागू शकत्यात...म्हणताना....!" वर्ग तर वेडा झालाच...सन्ज्याची पण लाल केली शिन्दे गुर्जीनी...!

ह ह पु वा! ऑफिसातले लोक वाकुन वाकुन पाहत आहेत, इतक्या फिदीफिदी कोण हसतय ते! भावड्या एकदम जबरी!

खुर्चीतून पडायची वेळ आलेली माझ्यावर.... अप्रतिम आहे हा भावड्या

पूर्वसूचना: हा किस्सा माझ्या शाळेत न शिकलेल्यांना विनोदी वाटेलच असे नाही. तिसरीच्या एका पेपरात प्रश्न आला की क्रांतिकारी संघटनेच्या अध्यक्षांचं नाव काय. माझ्या भावाच्या वर्गातल्या एका पोराने 'बच्चुभाई लाठी' असेच उत्तर लिहिले होते... त्या शाळेच्या मॅनेजमेंटच्या अध्यक्षांचं नाव होतं बच्चुभाई लाठी!!

भावड्या

ह्या भावड्याचं डोकं म्हनायचं का इंटेलचा प्रोसेसर? आँ? :D

मस्त

अल्टी, प्रत्येकात एक भावड्या असतो बरंका !

विनोद पानचट असले तरी रंगवुन सांगायची पद्धत चांगली आहे.

छान लिहिले आहे ... आवडले .. असे खुप सारे प्रकार आठवुन मजा आली. मस्त होते ते दिवस ... --- सगळ्यात मजा जेंव्हा मामाच्या गावाला ( लोणी भापकर) ला गेलो तेंव्हा मुंबई सोडुन एक जन मामाकडेच शिकायला आला होता. तेंव्हा वर्गात शब्द सांगा असला प्रकार पेपर मध्ये चालायचा तर मुंबईच्या पिंट्याने असे लिहिले होते की (इयत्ता ३ री) प्रश्न : कोंबडा - कोंबडी बैल - ? पिंट्याचे उत्तर होते बैलीन --- वस्तीवरची मुले भरपुर चिडवत होती त्याला .. --------------------- सातवेत असताना मैत्र नावाचा मराठी पुस्तकात धडा होता ( बहुतेक २२ वा असेन तो) तेथे संपुर्ण पाणावर ज च्या जागेवर झ करुन आम्ही वर्षभर आठवण काढुन काढुन हात असु तो प्रकार खरेच जबर्र्या होता. कोणाला तो प्रकार कींवा तो धडा आठवत असेन तर नक्कीच सांगेन .. हसुन हसुन पुरेवाट नुसती

हा लेख वाचुन मला माझ्या भावाच्या बालपणाची आठवण झाली तोही असेच काहीतरी पांचट उत्तरे देत असे तसेच पांचट प्रश्नही विचारत असे.एकदा त्याने माझ्या वडीलांना प्रश्न विचारला होता -अण्णा प्रेम कसं करतात हो?त्याचे अजुन बरेच किस्से आहेत ते सांगण्यासाठी मला मोठ्ठाच लेख लिहावा लागेल.

मस्त, मनोरंजन झाले. ह ह पु वा. माझ्या बाबांचा स्वत:चा किस्सा आहे. आत्या बाबांपेक्षा वयाने बरीच मोठी असल्याने ती बाबांचा अभ्यास घेत असे. इतिहासाच्या प्रश्नपत्रिकेत प्रश्न होता. औरंगजेबाने शिवाजीमहाराजांना कसे वागवले? विस्ताराने उत्तर लिहा, गुण १५. बाबांना उत्तर लिहिण्यासाठी शब्द आठवेनात म्हणून त्यांनी वा ई ट. एवढेच लिहिले. घरी आल्यावर आत्याने चांगली हजेरी घेतली. "अरे निदान औरंगजेबाने शिवाजीमहाराजांना वाईट वागवले." असे पूर्ण वाक्य तरी लिहायचेस रे. ती अजिजीनं म्हणत होती.

भूगोलाच्या पेपरात प्रश्न होता .गाळलेले शब्द भरा. चीनची भिंत --- पासून बनवली आहे. एकाने बांबुपासुन लिहिले होते.

भावड्याची पुढची प्रगती वाचण्यास उत्सुक्त...........

भीडस्त तुम्ही मास्तर आहेत का हो? बाकी लेख जम्याच येकदम...

आमच सन्ज्या पन असलच बेन.. रात्री झाडाखाली का झोपु नये..? शास्त्रीय कारणे द्या. सन्ज्या:" रातच्याला आपन घोरतू...तवा त्वान्ड कवा कवा उघड रात...झाडावर कावळ असत्यात...ती कवाबी हागू शकत्यात...म्हणताना....!" वर्ग तर वेडा झालाच...सन्ज्याची पण लाल केली शिन्दे गुर्जीनी...!

ह ह पु वा! ऑफिसातले लोक वाकुन वाकुन पाहत आहेत, इतक्या फिदीफिदी कोण हसतय ते! भावड्या एकदम जबरी!

खुर्चीतून पडायची वेळ आलेली माझ्यावर.... अप्रतिम आहे हा भावड्या

पूर्वसूचना: हा किस्सा माझ्या शाळेत न शिकलेल्यांना विनोदी वाटेलच असे नाही. तिसरीच्या एका पेपरात प्रश्न आला की क्रांतिकारी संघटनेच्या अध्यक्षांचं नाव काय. माझ्या भावाच्या वर्गातल्या एका पोराने 'बच्चुभाई लाठी' असेच उत्तर लिहिले होते... त्या शाळेच्या मॅनेजमेंटच्या अध्यक्षांचं नाव होतं बच्चुभाई लाठी!!

मस्तं रे येशा. चांगली गोष्ट आहे. यावरून कट्यार मधलं "गर्दी पाहीजे पण दर्दी पाहीजे" हे वाक्य आठवलं. :)

झक्कास गोष्ट......

येश्या फारच सुंदर गोष्ट रे....

छान किस्सा. -(कानसेन) गणा

यशवंत, छान गोष्ट मजा आली, डोळ्यासमोर उभं राहिलं चित्र त्या मॅफिलिचं. हे म्हणजे हेराफेरीला जाउन न हसण्यासारखं आहे. हर्षद.

मस्त गोष्ट.

आवडली कथा. आणि रंगवुन सांगण्याची पद्धत देखील.

एकदम छान आनि नवीन गोष्ट सान्गितलीस आवडली

धन्यवाद यशवंत एकनाथ. कथा खूप आधी वाचलेली होती, वाचुन चातुरयाचे कौतुक देखील वाटल होतं. मात्र चांदोबा मध्ये ह्या डोकेबाज कथेची लावलेली वाट पाहून संताप आला होता. Only Some Massages Have Happy Endings ...

आवड्या एकदम....

छान गोष्ट ...आवडली

गोष्ट आवडली. :) शतरंज के खिलाडीमध्ये वाजीद अली शाहची भूमिका अमजदखानने केली होती. तो चित्रपट आणि त्यातली पात्रे डोक्यात इतकी फिट्ट बसली आहेत की वाजीद अली शाहचे नाव निघाले की अमजद डोळ्यांसमोर येतो. ही कथा वाचतानाही. :)

गोष्ट आवडली

खुब ..बहोत खुब... आवड्ली.. अजुन अशा काही कथा असतील तर त्यांचा पत्ता द्या ना...

रजनीशांची प्रवचनं म्हणजे अफलातूनच असतात. त्यांची प्रवचनामध्ये अशी वेगवेगळ्या दंतकथा सांगण्याची पद्धत म्हणजे खरंच लाजवाब!

सुंदर बोध कथा.

मस्त किस्सा!

यशवंतराव मनापासून मान हलवली , गोष्ट वाचल्यावर !!!!

यावरुन खुप वर्शापूर्वि पंडित भिमसेन जोशीं च्या एका मॅफिलीची आथवण झाली. ६८-६९ सालची गोश्ट आहे. रंगभवनला गाण होत. १२.३० वाजता बुवा थांबले आणि म्हणाले ज्यांना शेवटची गाडी पक्डायची आहे त्यांनी निघावं, मी अजुन गाणार आहे. जाणारे गेल्यावर बुवांनी पाहिलं ३०-४० लोकच आहेत. म्हणाले तिकडे लांब कशाला बसतां, स्टेजवरच या. रंगभवनच्या रंगमंचावर बुवा आणि आम्ही ३०-४० भाग्यवान अभोगी, सोहोनी आणि शेवटी "जो भजे हरीको सदा..." पहाटे ५ वाजता बुवांच्या पाया पडुन निघालो तेव्हा पाय जमिनीवर टेकत नव्हते. आता आथवणीनी सुद्धा अंगावर कांटा येतो.

मस्तं रे येशा. चांगली गोष्ट आहे. यावरून कट्यार मधलं "गर्दी पाहीजे पण दर्दी पाहीजे" हे वाक्य आठवलं. :)

झक्कास गोष्ट......

येश्या फारच सुंदर गोष्ट रे....

छान किस्सा. -(कानसेन) गणा

यशवंत, छान गोष्ट मजा आली, डोळ्यासमोर उभं राहिलं चित्र त्या मॅफिलिचं. हे म्हणजे हेराफेरीला जाउन न हसण्यासारखं आहे. हर्षद.

मस्त गोष्ट.

आवडली कथा. आणि रंगवुन सांगण्याची पद्धत देखील.

एकदम छान आनि नवीन गोष्ट सान्गितलीस आवडली

धन्यवाद यशवंत एकनाथ. कथा खूप आधी वाचलेली होती, वाचुन चातुरयाचे कौतुक देखील वाटल होतं. मात्र चांदोबा मध्ये ह्या डोकेबाज कथेची लावलेली वाट पाहून संताप आला होता. Only Some Massages Have Happy Endings ...

आवड्या एकदम....

छान गोष्ट ...आवडली

गोष्ट आवडली. :) शतरंज के खिलाडीमध्ये वाजीद अली शाहची भूमिका अमजदखानने केली होती. तो चित्रपट आणि त्यातली पात्रे डोक्यात इतकी फिट्ट बसली आहेत की वाजीद अली शाहचे नाव निघाले की अमजद डोळ्यांसमोर येतो. ही कथा वाचतानाही. :)

गोष्ट आवडली

खुब ..बहोत खुब... आवड्ली.. अजुन अशा काही कथा असतील तर त्यांचा पत्ता द्या ना...

रजनीशांची प्रवचनं म्हणजे अफलातूनच असतात. त्यांची प्रवचनामध्ये अशी वेगवेगळ्या दंतकथा सांगण्याची पद्धत म्हणजे खरंच लाजवाब!

सुंदर बोध कथा.

मस्त किस्सा!

यशवंतराव मनापासून मान हलवली , गोष्ट वाचल्यावर !!!!

यावरुन खुप वर्शापूर्वि पंडित भिमसेन जोशीं च्या एका मॅफिलीची आथवण झाली. ६८-६९ सालची गोश्ट आहे. रंगभवनला गाण होत. १२.३० वाजता बुवा थांबले आणि म्हणाले ज्यांना शेवटची गाडी पक्डायची आहे त्यांनी निघावं, मी अजुन गाणार आहे. जाणारे गेल्यावर बुवांनी पाहिलं ३०-४० लोकच आहेत. म्हणाले तिकडे लांब कशाला बसतां, स्टेजवरच या. रंगभवनच्या रंगमंचावर बुवा आणि आम्ही ३०-४० भाग्यवान अभोगी, सोहोनी आणि शेवटी "जो भजे हरीको सदा..." पहाटे ५ वाजता बुवांच्या पाया पडुन निघालो तेव्हा पाय जमिनीवर टेकत नव्हते. आता आथवणीनी सुद्धा अंगावर कांटा येतो.