विडंबन

प्राजूताईच्या सुंदर कवितेचे विडंबन तितकेच च्यालेंजिंग म्हणूनच ते आव्हान घ्यायला आवडते.
खरे म्हणजे हे विडंबन नव्हे -

अवघड सुत्रे, यम्म थ्रीतील
सांगती हे प्रोफेसर काळे
इंटीग्रेशन अन कॅल्कुलस
जाती डोक्यावर सगळे

एक्झामच्या गं बिकट दिवसा
अभ्यासाचे वाजले दिवाळे
बेंचवरच आता लिहून ठेवीन
येत नसे ते जे सगळे

जात पस्तिशी पुढे मजला
प्रवेश तिसऱ्या वर्षात मिळे
आई म्हणते, ’छान हो बाळा’
बाबांना मात्र कळते सगळे

बद्द वाजलेले नाणे माझे मग
खणखणीत वाजे गं साजणे
राहिले दोनच वर्षे आता गं
होतील क्लियर विषय सगळे

गिरीश भाउंचं वार्धक्य पाहुन मिपावर काहिजणांना अचानक आलेल्या वार्धक्याबद्दल वाईट वाटलं

तरी ते लवक परत तरुण व्हावेत ही संत तात्याबा चरणी प्रार्थना ;)

असो..

************************
************************

नडलो तुला पिळुन, राजरोस मनुष्या
हे तुला विडंबन, आता सोस मनुष्या

बुधवारचा अन् शनिवारचा उतारा झाला
टंकलेस शब्द किती भरघोस मनुष्या

वाचक टवाळ 'बनले', झिंगुन नाचले
घातला प्रतिसादांचा ऐसा हैदोस मनुष्या

टेकले सगळ्यांनी हात, अन निर्ढावलेही
सह्या विडंबयचास, आता नुसतेच +१ मनुष्या

जयश्रीताईंचा असला कचकचीत हाफवॉली पडल्यावर आमच्यातल्या विडंबकाने काय करावं असं अपेक्षित आहे? ;)

ग्लेन्फिडिच बरसे सखा डॉलर पाऊस
माज लेऊन हिरवा, येतो डॉलर पाऊस

तिची प्रतिक्षा ग्लासात अन सख्याही फितूर
गालागालात तोबरा, पिंकेपिंकेआड धूर

पापड्-फर्साण चखणा तिथे पुरवतो सखा
खुळावली मैफल माज घेऊन अनोखा

मिरविते नवी नोट रंग कंच हो हिरवा
पिंकसरीत भिजूनी लाल रंग गाली नवा

नोटा उडती बाहेरी आटे खिसा धाकधुक
दोस्त हलके उठती, घेती कलटी नाजुक

प्रेरणा जयवीताईंची सुंदर कविता हिरवा साज.

गुणगुणतो चावतो पकवतो, घुसला घरात डास
धडकी भरवतो मनात, तोचि एक डास

प्रतीक्षा कसली करीशी, आहे जालिम इलाज
हाती घेतली रॅकेट, मारायाची भारी खाज

धडपडायचे मम डोहाळे, लपे तो निगरगट्ट
मारायचे आज त्याला, लावा ऑल-आउट

मिरवते द्रव आतले, बाटली ती भगवी
वीज गेली, आली परी दैवगती आडवी

शांत बसता दिला तयाला, एक फटका जोरकस
हाय लागले "आई गं", नेम माझा हिणकस

शोषिले रक्त माझे हळूच डाव साधून
झोपावे आता तरी, गोधडी ही पांघरून

जयवी ताईंची सुंदर कविता हिरवा साज वाचुन परत एकदा आज विडंबनाची कंड सुटली
डिस्केमिअरः (२६/११/२००९) सारखच्

असो...

मधूनच घाऊक बरसतो कसा मालक
टवाळी थांबवतो आणिबाणिचा प्रशासक

पुपे कविता पाडती अन टिंग्या ही चतुर
संपादकही खोडकर, उडवण्यास आतूर

पेशवाईचे नगारे नित्य बुधवारी फाटे
बडवुनी ही भुई, साप म्हणोनी धोपटे

जिरवतो जुना कंड, हा घालुन विरजण
टंकणारी ती माकडे टुल्ल शिवास पिउन

प्रेरणा अन माफी- मुळकविंची!

कामांना घरातल्या पटापट उरकत जा ना
बैलोबा नुसता; म्हणे नवऱ्याचा दर्जा द्या ना..!!

सवलती मला दे की, चालते भुणभूण रोज ती
तीच ती कारणे अन त्याच त्या फुसक्या गर्जना..

निस्तरतांना थकते मी चुका तुझ्या पुन्हा पुन्हा
करते का हे सहन मी हेच मला समजेना..

काय रे ते निर्वाणाचे बोललास काय नेमके
होणार नाही दुःख मला, तुला बाहेर काढतांना...

बोच दुखरी आहे तरी मनाला माझ्याही
ठोंब्या असला तरी नवराच माझा आहेसना..

एऽऽ, दुपारी थोडीशी विश्रांती तू घेशील ना
कामाला त्या नंतरच्या ताकद तर हवीना..

ऋषिकेशची (२६/११/२००९) वाचुन आणि इतर काही प्रगल्भ संस्थळावरचे मराठीद्वेषी विचार वाचुन थोडिशी विडंबनाची कंड सुटली....
डिस्क्लेमिअरः ओषधोपचार सुचवु नये (स्वयंघोषित डॉ. ना फाट्यावर मारण्यात येईल)

असो...

प्रगल्भ विचारवंतांनी वास्तव थंड केले
म्हणे मराठी माणसाने राष्ट्रद्रोही बंड केले

पाहुनी द्वेष जेव्हा वळल्या मुठी जनांच्या
मवाली डुकरे म्हणोनी प्रगल्भता सिध्द केले

जेव्हा उभे राहिले पाठीमागे मराठी जन
एका दगडामुळे मूळ प्रश्नांस थंड केले

कच्चा माल

"स्त्रीसौंदर्य, रुचकर खाणंपिणं, आणि संगीत बजावणं या तिन्ही वाबतीत भारतासारखी महासत्ता कोणाकडेच नाही रे!!!!"

व्वा!! क्या बात है!!! वरील तेजस्वी वाक्य वाचून अगदी बाळ गंगाधरांची आठवण झाली ...
आणि खालील ओळी सुचल्या....
:)
(चालः पिकल्या पानाचा, देठ की हो हिरवा...)
.
.
.
दरबार जुना ह्यो,
आय डी तेव्हढं नवंऽऽ....
मध्यानरातीला सोत्ता,
मालक दावत्यात दिवं...

अनंगरंगी, सिंडी खेळत्ये,
नंदन लाजून हळवाऽऽऽ

डिस्क्लेमर: आमच्यात मुहूर्ताची वाट पहात नाहीत, त्यामुळे उगा बुधवार, शनिवार का करत बसा? टाकलं आजच हे विडंबन!

प्रेरणा

दिवस होता काळाकुट्ट आणि रात्रही वैर्‍याची
लेख होता गलितगात्र, टायनीयुआरेलही बावचळलेली

आला प्रतिकूल प्रतिसाद अशाच वेळी
ज्याची होती मनात भीती ठासलेली

"डोक्याचं भिरभिरं करून गेला जगभरचा प्रवास
धाग्याच खफ करू इथे आजच खास!"

अशाच एका धाग्यावर मस्ती होती केली
धागा झाला साफ आणि खोडी मात्र राहिलेली