विडंबन

क्रांतीताईंची कविता वाचुन आम्ही काही कोडि सोडवण्याचा प्रयत्न केला प्रत्येक याचकाला केली बहाल थाळी नाहीच जाणले की स्वकीये राहिली भुकेली साधे गरीब भय्ये नव्हतेच त्या दिशेला आधार बिहार्‍यांचा माजोरड्या भिकेला तोंडात तोबरा अन् उध्दट देहबोली एकेक संकटाला आमंत्रणे दिली मी मुंबई-मराठीचीही वाट लावली मी नाही एकत्र मराठी, तू घे भाजुन पोळी" मौनात राहण्याने नुकसान फार केले जाणून आपल्यांनी पाठीत वार केले भाषा असुन मराठी, का हिंदी माय बोली या हिंदीप्रेमी लोकांचा स्वार्थ फक्त होता जाता जिथे, तिथे का भांडुन मार खाता ते वाढवीत गेले, नेत्यात तेढ खाली!

फ्राक्चर बंड्याची माफी मागून..ह्या काव्याचे हे स्वैर विडंबन... बंड्या का हवाय तुला पुन्हा खोडरबर.. मागील वेळी हेच कारण सांगुनी नेले ते संपले कसे, लवकर नाही बंडा, मीच तो तुला पुरता ओळखणारा.. का हवाय तुला पुन्हा तोच कॅनवास, त्याच रंगाचा पुन्हा तसाच कोरा अन शुभ्र (!?) एकही रंग नसलेला , काय हवे आहे तुला ( ते नीट न कळलेला), कॅनवासवर ओरखडा नसलेला (!?)) पुन्हा तेच तेच मागतंय बिचारं.. रंग अन कुंचला का नवा हवा.. नव्या चित्राला जुनेही चालतेच.. बंड्या तुला का हवाय नवा कोरा आरसा अगदी नवा... (हो रे बाबा) कुणीच, कधीच (हे मात्र खूपच) कशाला स्वतला तुला न्याहाळाय

क्रांतीतैची माफि मागून- ह्या काव्याचे हे एक स्वैर विडंबन- आज मला सगळे ते हवे-हवेसे वाटते कासवालाही जलद जाणे हवेसे वाटते रिचवले पेले फुल्ल भरुन हे असले एव्हढाले अग बाई, हे काय, हे तर आजच आले वाटते? खोटंच हसत म्हणालो, "धुंदीत मजा असते" पण मीच घेते, का तुला घेणे नकोसे वाटते? सावली माझी म्हणे, "आराम थोडा दे मला, सारखे झिंगणे तुझ्या सारखे नकोसे वाटते!" आण काही तू नवे आता, बाटल्या नको त्या जुन्या तेच-तेच शेंगदाणे नि मांचोरीयन नकोसे वाटते थंडीत घेतात का ती ब्रॅंडी भरपुर व सारखी? औषध जरी असले तरी एकटे पिणे नकोसे वाटते!

पुण्याच्या पेशव्यांच्या बुधवारच्या कवितांवरच्या पुढच्या उतार्‍याची ही प्रेरणा . . लेखनाची सुरूवात नेहेमी निवेदनात्मक असते शेवटास येता येता लेखन हास्यास्पद असते पहिली 'विनोदा'ची खात्री निवेदन संपताच होते पण प्रसिद्धीच्या स्वप्नाने काकांचे* ऊर भरून येते वाचने कमी प्रतिसाद नाही मन सैराभैरा होते टाळ्या वाजवता स्वतःच्या "बघू काय होते?" सुटता संयम काकांचा* शून्यच हाती येते +१ आणि विरोधांची बेरीज मन विदीर्ण करते नवी लिंक नवा धागा जुनीच टेप वाजू वाजू पहाते विरोधासाठी निमित्तमात्र अदिती शनिवारीच लिहीते! . लेखनाची सुरूवात नेहेमी निवेदनात्मक असते शेवटास येत

प्रेरणा : त्या दिवशीच्या विधानसभेतल्या अभुतपुर्व प्रसंगानंतर संकेतस्थळांवर "विचारवंतांच" एकदम पेव फुटलं.

(शांता शेळके, आशा भोसले आणि लता मंगेशकर यांची क्षमा मागून) (कालच्या विधानसभेतील प्रसंगानंतर अबू आझमी असंच काही म्हणत असावेत) मनसेच्या कदमांनी, आणि शिशिर शिंद्यांनी, कानाखाली आवाज ऐसा काढीला... हात नका लावू माझ्या दाढीला... पर्वा केली नाही मी विनंतीची, मतं मोठी माझ्यासाठी हिंदीची.. हिंदीची बाई हिंदीची धावला वसंता पुढे, वांजळेही जोडीला... हात नका लावू माझ्या दाढीला... निलंबन झालं मोठ्या थाटात जी थाटात. चार डबे चार वर्ष यार्डात जी यार्डात. नऊ डबे अजुन बाकी "इंजिनाच्या" गाडीला... हात नका लावू माझ्या दाढीला... मने जिकली मराठी माणसाची, मती गुंग झाली सेना भाजपाची...

पुण्याच्या पेशव्यांचं बुधवारचं सदर पाहून आमची मळमळ अंमळ वाढत जाते. ना इनोचा इलाज चालला ना आलेपाचकाचा! मग ही मळमळ आम्ही अशा प्रकारे बाहेर काढली.

कच्चा माल भग्न खवल्यांचे तळे दाटलेले तुझे अंगही पूर्ण पाणावलेले मनी आठवे आमटीचा वाफारा काटे गिळतांना घशां टोचलेले असे मी मनाच्या खुशीच्या महाली जरी विळीने हात रक्ताळलेले सुखाची करू कामना मी कशाला? सुर्मई-भाताचे मीलन ठरलेले असे डांबिस पूर्ण कृतज्ञ तुझा मला आज हे प्राण तू वाहिलेले ||ओम श्री परमेश्वरस्य प्रथमावतारः नमः || :)