विडंबन

प्राजूची सुरेख कविता 'छंद दे' वाचली आणि आमची संक्रांत आलीच! ;)

गर्दकाळा वीग भारी, छान थोडा रुंद दे
जीवघेणी ही निराशा, लपवण्याला गोंद दे..

ध्येय नाही फ़ार मोठे जीवनाचे माझिया
केस टकला उगवलेले, पाहण्या आनंद दे..

तेल नुसते भिजवणारे तळपणार्‍या डोसक्या
चार थेंबानी खुलावे, आगळे 'महाभृंग' दे..

बधिर झाल्या भावना मी लोकलज्जा का धरू?
खवट नजरा झेलण्याला, या शिरी वेखंड दे..

रोज जोडूनी तुटावी ही अशी नाडी नको
केस सारे बांधणारा मज इलॅस्टिकऽबंद दे ..

आम्हीच निवडून दिलेले नेते आमच्याच पैशांवर स्थूल होतात आणि मग आमचेच प्रश्न "स्थूल्"मानाने सोडवतात (?????) तेंव्हा ओठी
येणारी ही वीराणी ..... अश्या नेत्याला उद्देशून म्हटलेली("नटरंग" फेम गुरू ठाकुर यांचे क्षमा मागून !).....

खेळ मांडला.....

तुझ्या पायरीशी कुनी सान पोचत न्हाई,
साद फक्त पैशांची तुझ्या कानी जाई
तरी तुझा सुटना ह्यो भोग अनाठाई
अंधारल्या राती चाले अशी तुझी घाई

ववाळून टाकलेला मवाली तू बापा
वनवा घराचा पेटला.....
खेळ मांडला.....खेळ मांडला.....खेळ मांडला , भाड्या.....खेळ मांडला.....

संदीप खरेची 'नास्तिक' ही कविता बरेच दिवस मनात ठाण मांडून होती, आणि आज अचानक अनेक दिवसांनी .......

एक खरा खुरा विडंबक जेव्हा कवींच्या टांकसाळीबाहेर थांबतो
तेव्हा खरं तर साहित्यात भरच पडत असते
की कोणीतरी आपल्यापुरता सट्ट्याशी का होईना,
पण प्रामाणिकपणे चिकटून राहिल्याच्या पुण्याईची !

एक खरा खुरा विडंबक जेव्हा कवींच्या टांकसाळीबाहेर थांबतो
तेव्हा होते निर्माण गरज
कवींनी आपले काव्य पाडणे थांबवून टांकसाळीबाहेर येण्याची !

3

3

क्रांतीताईंची सुरेख कविता ती आणि रंग्याची (ती) वाचुन आम्हाला आमची झालेली फजि'ती' आठवली

ती समीप माझ्या येते, खुणवुन जाते
ती चक्क, गुलाबी रुमाल टाकुन जाते

ती शिकवुन जाते अर्थ नवे नजरांना
जागवते हृदयी भलत्या अन स्वप्नांना
मग स्वारी अमुची तिच्या मागुन जाते

ती गालांवर ओठांनी काढत रेषा
तनमनी जागवी अशी अनामिक भाषा
अन स्वारी अमुची पुरी मोहरुन जाते

या गालांवरती पडले काहीबाही
ते मणा सारखे मला भासते काही
ती खडबडून मज जागे करुन जाते

क्रांतीताईंची सुरेख कविता 'ती' वाचली आणि ही लगेच डोळ्यांसमोर तरळलीच! ;)

ती समीप माझ्या येते, खेटुन जाते
मी स्तब्ध, बावरा लगेच निसटुन जाते

ती लेउन जाते 'अर्थपूर्ण' कपड्यांना
जागवते हृदयी भलभलत्या स्वप्नांना
ती तिच्या बॉससह गर्दित मिसळुन जाते

ती ओष्ठशलाका रेखुन अलगद रेषा
मस्कारा लावुन नेत्रपल्लवी भाषा
ती टाटा म्हणुनी बोटे हलवुन जाते

मी तिच्याचसाठी शब्द जुळवतो काही
ती समोर येता मुळी बोलवत नाही
ती सहजच राखी हाती बांधुन जाते

अभ्यंकर गुर्जींचा कच्चा आणी पक्का माल वाचुन थोडासा टाइमपास करावासा वाटला

पूर्वीगत पण आता कोणी हिणवत नाही
पूर्वीगत पण त्याचे काही वाटत नाही B)

खरेच का पण आपण कंपुत सामिल झालो
अजून का लेखास प्रतिसाद मिळत नाही :?

बंद टाकली करून बरिच सारी खाती
मालकसुध्दा हल्ली येथे दिसत नाही :H

बोललाच तर हल्ली आता वरवर बोलतो
पायामध्ये चपला डायलॉग का बोलत नाही ;)

काय मिळाले इतक्या ह्या डोकेफोडीनंतर
हिशोब याचा अजून काही लागत नाही ~X(

आमची प्रेरणा अनिरुद्ध अभ्यंकर यांची कविता पूर्वीगत पण आता काही लिहिवत नाही

पूर्वीगत पण आता काही करवत नाही
पूर्वीगत अन आता काही झेपत नाही

भेटलो तर हल्ली आम्ही चोरून भेटतो
गळ्यात आम्ही गळे घालुनी हिंडत नाही

बंद घेतली करून आधी खिडक्या दारे
जरासुद्धा मज जोखिम हल्ली घेवत नाही

खरेच मग आम्ही इतके निर्धास्त जाहलो
खरेच हा आवाज कुणाला पोचत नाही

खूप शोधतो बाप तिचा मज गावामधुनी
चुकून सुद्धा घरी स्वतःच्या शोधत नाही

हाच फायदा इतक्या साऱ्या तडजोडींचा
तिच्या कधी बापास सुगावा लागत नाही

प्रस्तावना:

Behind every successful man there is a woman.
Behind every unsuccessful man there are her parents.

दुष्ट सासरा नावाचा दुष्टग्रह ज्यांच्या पत्रिकेत लग्नस्थळी ठाण मांडून बसला आहे, अशा तमाम जावयांच्या दु:खाला ही कविता नक्राश्रूपूर्ण नयनांनी समर्पित........

गोरी गोरी पान फुलासारखी छान
सासर्‍या तुला एक तिरडी आण.

सासर्‍याला उचलायला दारुड्यांची टोळी
कशीबशी रचलेली लाकडांची मोळी
मसणात बैस आता मांडुनिया ठाण
सासर्‍या तुला एक तिरडी आण..