विडंबन

मुळ कवीची माफी मागून हे विडंबन सादर!

आयडी नाही मिळाला तर
लॉगिन होणारच कसे?
प्रतिसाद नाही मिळाला तर
वेळ जाणारच कसे?
होईलच मिपा पूर्ण
दंग्याशिवाय कसे?
मग कंपू आपले अपूर्णच
रंगाविना जसे संपादन-
स्वोज्वळपणाचे हे सोंग
त्यांना कळले नसेल
नाही फुटणार ना रे बिंग
आयपी ट्रॅकर लावला तर नसेल?.

भाई भी बन गया भावूक आणि उसको लग्या की कविता लिखे.
नेहमी प्रमाणे मुळ कवियित्रीची माफी मागून-

हरेक बंदेको मैने थमा दिया घोडा
तब्बीच महेसूस किया मैने चैन थोडा

फिल्लीममे देका होयंगाच तुमने ऐसा झमेला
बचपनसे मैने छोडा घर सीदा आया मुंबैला
न थी पैरोमे चप्पल, जेबभी था फटेला

गल्लीके भाईने मेरेकू बुलाया तभी
मैने भी सोचा नही एक मिनटभी
भाई बोला, "आजसे तेरा नाम हतौडी!"

भाईने बहोत मारा, वैसाच जीना भी सिकाया
बडा हुवा जैसे, सुपारी लेके लोगोंको टपकाया
पताही न चला मै सैतान कब बन गया

तर आमचा हा संभवितपणा (आमचा यावर अजिबात जीव नाही!) व्यक्त करण्यासाठी आम्ही या कुबड्या वापरल्या.

लेखणी दाबून आपुली खरडी उडवत जाऊया,
विचार दाबूनी लेखन 'तिकडे' आपण पाडीत जाऊया॥

सोडूनी मूळ स्वभाव आणिक परीटघडीचे लिहूया,
एकच मुद्दा अनेक लेख प्रतिसादे वरती काढूया॥

कवितांगण सोडून आता फॉक्स न्यूज वाचूया
दिसेल त्याला सहमती देवोनी इनो थोडे चाखूया॥

शांत राहूनी अंमळ थोडे नवे मार्ग शोधूया,
हिंसा-शस्त्रे नाय कामाची उपहास थोडा लिहू या॥

आमची प्रेरणा क्रान्तिताईंची सुरेख कविता कोडी

ओळख करून देतो अमुची तुम्हास थोडी
काढू नका कधी ही अमुची चुकून खोडी

साधे, सरळ कधी ही जमते न बोलण्याला
उद्धार खानदानी तोंडी नि लावण्याला
भाष्या सदैव असते तोंडात शालजोडी

बोलून संकटाला आमंत्रणे कशाला
चिखलात दगड आधी अन् मारणे कशाला
मग बोलता अता का "पळण्या भुईच थोडी!"

उघडून तोंड तुमचे नुकसान फार झाले
आम्ही म्हणून तुमच्या पाठीत वार केले
आता कळेल तुम्हा मौना मधील गोडी

क्रांतीताईंची कविता वाचुन आम्ही काही कोडि सोडवण्याचा प्रयत्न केला

प्रत्येक याचकाला केली बहाल थाळी
नाहीच जाणले की स्वकीये राहिली भुकेली

साधे गरीब भय्ये नव्हतेच त्या दिशेला
आधार बिहार्‍यांचा माजोरड्या भिकेला
तोंडात तोबरा अन् उध्दट देहबोली

एकेक संकटाला आमंत्रणे दिली मी
मुंबई-मराठीचीही वाट लावली मी
नाही एकत्र मराठी, तू घे भाजुन पोळी"

मौनात राहण्याने नुकसान फार केले
जाणून आपल्यांनी पाठीत वार केले
भाषा असुन मराठी, का हिंदी माय बोली

फ्राक्चर बंड्याची माफी मागून..ह्या काव्याचे हे स्वैर विडंबन...

बंड्या का हवाय तुला पुन्हा खोडरबर..
मागील वेळी हेच कारण सांगुनी नेले ते संपले कसे, लवकर
नाही बंडा, मीच तो तुला पुरता ओळखणारा..

का हवाय तुला पुन्हा तोच कॅनवास,
त्याच रंगाचा पुन्हा तसाच कोरा अन शुभ्र (!?)
एकही रंग नसलेला ,
काय हवे आहे तुला ( ते नीट न कळलेला),
कॅनवासवर ओरखडा नसलेला (!?))
पुन्हा तेच तेच मागतंय बिचारं..
रंग अन कुंचला का नवा हवा..
नव्या चित्राला जुनेही चालतेच..

क्रांतीतैची माफि मागून- ह्या काव्याचे हे एक स्वैर विडंबन-

आज मला सगळे ते हवे-हवेसे वाटते
कासवालाही जलद जाणे हवेसे वाटते

रिचवले पेले फुल्ल भरुन हे असले एव्हढाले
अग बाई, हे काय, हे तर आजच आले वाटते?

खोटंच हसत म्हणालो, "धुंदीत मजा असते"
पण मीच घेते, का तुला घेणे नकोसे वाटते?

सावली माझी म्हणे, "आराम थोडा दे मला,
सारखे झिंगणे तुझ्या सारखे नकोसे वाटते!"

आण काही तू नवे आता, बाटल्या नको त्या जुन्या
तेच-तेच शेंगदाणे नि मांचोरीयन नकोसे वाटते

पुण्याच्या पेशव्यांच्या बुधवारच्या कवितांवरच्या पुढच्या उतार्‍याची ही प्रेरणा
.
.
लेखनाची सुरूवात नेहेमी निवेदनात्मक असते
शेवटास येता येता लेखन हास्यास्पद असते
पहिली 'विनोदा'ची खात्री निवेदन संपताच होते
पण प्रसिद्धीच्या स्वप्नाने काकांचे* ऊर भरून येते
वाचने कमी प्रतिसाद नाही मन सैराभैरा होते
टाळ्या वाजवता स्वतःच्या "बघू काय होते?"
सुटता संयम काकांचा* शून्यच हाती येते
+१ आणि विरोधांची बेरीज मन विदीर्ण करते
नवी लिंक नवा धागा जुनीच टेप वाजू वाजू पहाते

प्रेरणा : त्या दिवशीच्या विधानसभेतल्या अभुतपुर्व प्रसंगानंतर संकेतस्थळांवर "विचारवंतांच" एकदम पेव फुटलं. त्यांनी करदात्यांचे वैफल्य, सामान्य माणसाचे जिवन, राडेबाजी ह्या मुद्द्यांचा आधारे आपल्या राखीव कुरणात बेसलेस विधाने आणि आगापिछा नसलेले आरोप घेऊन बराच उतमात घालता.
शेवटी आमच्या पराला "शोध विचारवंताचा" नामक मोहीम राबवावी लागली.