विडंबन

तू नेलास, तर आज पाऊचही नाही बोटास चुन्याचे दर्शनही नाही हुडकत होतो चघळायला जरा मी ठेवणीतली पुडीही वळचणीत नाही वेड्या तोंडा तलफ असे चिमटिची चावायला काडी जवळ एकही नाही खास पुडी अजूनही बॅगेत आहे पण आंत,नेहेमीची चुनापुडी नाही सांग नेता पाऊच काय करु मी? "चिमटीविना जगण्याची अजून खाज नाही" चिमटीची मागणी केल्यावर दिलेला पाऊचच मित्राने नेल्यानंतरची अवस्था.

सुवर्णमयींची माफी मागुन हे दु:ख विडंबन स्वतःला कवी समजुन काहीजण प्रयत्न करतात ढापले म्हणु नये म्हणून शब्द बदलतात समोर जे जे दिसेल त्यावर कविता करतात भुक्कड माणसे! पण वाचकांना अर्थ लागतोच असं नाही अथवा डोके बंद करुन लिहित असतो कवी! इथेच सगळी गोची आहे फुलांनी नटलेला वसंत अल्लड हसणारी लहान मुले प्रेम, प्रेमभंग, मन, आभाळ, श्रावण, पाउस अन् वर्षानोवर्षे चालणारे फुटकळ विषय सगळे जेव्हा लोकांसमोर येते तेव्हा काव्य झालेले असते सजलेले, सजवलेले , व्रुत्ताच्या चौकटीत असते मोहवणारे असते खर आहे- विषय साधे असतात, कवी चलाख असतो!

श्रावण मोडकांची माफी मागून- [मिपावर विडंबन अधिकृत साहित्य प्रकार आहे म्हणून हे धाडस; कृपया राग नसावा] बेलगाम, फुर्रर्रर्र गेला, बेभान, प्रसन्न पवार! पेठांच्या गल्लीबोळात, गर्दीच्या शनिवारातही उताराच्या भुसारीत, चढाच्या कात्रजातही ठरलेल्या वेळेत, जायची घाई नसुनही परवाच घेतलेल्या गाडीत, पुरती प्रॅक्टीस नसुनही वन्य प्राणीमात्रात, बांबूच्या दाट वनातही त्या गोंगाटाच्या रात्री, गणेश उत्सवातही ब्रेक नसलेल्या गाडीत, प्रसन्न बसतो फुकाचा कोण त्याचा मुक्तिदाता माहित असल्यास तुम्ही सांगणार!

श्रावण मोडकांची मुक्तिदाता वाचुन हे काही तरी मोडकं तोडकं ;) प्र-भाव, तर्र, बोळा देशी, विदेशी, वारुणी! बालांच्या कल्लोळात, इंद्रियांच्या अविष्कारातही उच्चाराच्या अपेक्षेत, उद्गाराच्या प्रतीक्षेतही तराठलेल्या डोळ्यांत, जडावलेल्या पापण्यांतही विरलेल्या विस्मृतीत, दाटलेल्या आठवणींतही सुन्न एकटेपणात, समुहांच्या दाट गर्दीतही, सकाळी दुपारी, संध्याकाळी रात्रीही भरलेल्या मद्यालयात, आभास अन् अस्तित्त्वाचा आसक्त मुक्तिपावक टुल्लतराठ बेवडा

प्रसन्ना जीके यांची गुलमोहोर वाचुन सुचलं :& काय सांगु ती स्वाइन फ्लु ची साथ ऑगस्टपासुनच आहे त्याच्या हातात मात शाळेत जाताना रस्त्या रस्त्यावर त्याचे अधिष्ठान हिरव्या पांढर्‍या मास्कमधुन हळुच डोकावते नाक अन् कान ताप येता हुरहुर लागतसे जीवा सर्दीपडश्या मागे स्वाईन नसेल ना हा घोर जीवा सर्दीच्या सोबतीने श्वास फुलतसे बडा कुंद वारे वाहताना समोर व्हेन्टीलेटर खडा हिरव्या कापडांच्या भीतीने थिजले माझे मन इथे तरी स्वाइन नसावा आस मनी धरुन पुर्ण व्हावी याचना असे वाट्तसे मनोमनी काय दुर्भाग्य माझे सापडला स्वाइन रिपोर्टमधुनी जातानाही स्वाईनला सांगा साथ

कौतुक शिरोडकरांची बलुतं वाचुन एक हि & ही प्रयत्न टारझन रावांस अर्पण ;) तसा अनेकांनी प्रयत्न केला त्याच्या बालिशपणाला आवर घालण्याचा, फसलेल्या स्थळांचा पराक्रम करणार्‍या दादाला सरळ करण्याचा, षडरिपूंनी चढवलेल्या कल्पनांना विडंबनरुपी विरजण घालण्याचा, पण किडे वळवळणारा आणि हो उद्योग जन्मसिद्ध अधिकार्‍यासारखाच... या प्रवृत्तीचे मूळ शोधण्यासाठी ग्रंथसंपदा चाळण्याची गरज नाही.... दहावीला असंख्य कल्पना पुजुनच जन्माला आलाय तो... गटण्यासारखाच... म्हणून तर .... किडे वळवळणारा आणि हो उद्योग जन्मसिद्ध अधिकार्‍यासारखाच... जसा पहिल्यांदा तसाच आताही.......

आमची प्रेरणा आभास कविता कि पास कविता *त्यास कविता मिळालेली | हे शिडशीडीत ना फटफटीत ना धडधडीत साध्य कसे ? अर्थ गर्भ पोरी खिसा कशी जाळी गूढ कधी काळी घे जाणोनी | शब्दांचा कंटाळा अर्थांचा घोटाळा नि*धाचा पाचोळा फार झाला | तो श्वास, नि: श्वास लसणाचा वास सार बाजू त्यांस आज तूही | मागणी प्रमाणे प्रेम प्रसवावे मूढ प्रेमीस रे कोणी सांगा | चलनात नाणे मद्य आणि खाणे 'बार' ' बार' करणे एक सत्य | पाहिजे तनू जे पाहता स्तब्ध करी नाद लुब्ध समोरच्यास | आम्हा व्यथा फार नको पुन्हा भार जगू क्षण चार एकट्याने | जो घेई अर्जंटं होई डॉक्टरी पेशंट तो इंटेलिजंटं होई

आमची प्रेरणा संस्थळ सुप्रसिद्ध, ना वैचारिक हव्यास, दोन बायांच हास्य, आणि शत्रू मात्र फार हाणामार्‍या भरपूर, लोकशाहीचा मात्र भास, ना अपेक्षा सभ्यपणाची, बोर्डावर चपलांची रास इकडून हाकलून सोडून पुन्हा जुन्याच आयडीचा फार्स ही एवढीच मांडवली दगडू, आंडू,राव पुरेशी आहे परतायला रचना: २९/१०/२००९

(प्राजू यांना अपेक्षित असलेल्या प्रियकराची सद्यस्थिती) घरात अपुल्या भरून उरल्या मद्यराणीचा सुवास तू वेगवेगळ्या गचाळ गंधाची उभी ठाकलेली रास तू क्षणैक जागेवरी न थांबे लडखडणारा त्रास तू मित्रांच्या कुबड्या करुनी तरंगणारा भकास तू अखंड रिचवणारा... झरझर घोट संस्कृतीचा दास तू चाखण्यावरती पोसलेली तुंदीलतनू आरास तू डोळे मिटूनी तुला पहावे.. ग्लास तू ..... ग्लासात तू तुझ्याविना ते कसे जगावे मद्यकर्त्याचा श्वास तू पेगवेड्या त्या जनांना लागलेला ध्यास तू.. बाटलीतील उत्कटतेचा झिंगला उल्हास तू सदा सदाच पीत रहावे न संपणारा प्रवास तू काल बेवडा... आज बेवडा हवाहवासा हव्यास तू..