विडंबन

(शांता शेळके, आशा भोसले आणि लता मंगेशकर यांची क्षमा मागून)

(कालच्या विधानसभेतील प्रसंगानंतर अबू आझमी असंच काही म्हणत असावेत)

मनसेच्या कदमांनी,
आणि शिशिर शिंद्यांनी,
कानाखाली आवाज ऐसा काढीला...
हात नका लावू माझ्या दाढीला...

पर्वा केली नाही मी विनंतीची,
मतं मोठी माझ्यासाठी हिंदीची.. हिंदीची बाई हिंदीची
धावला वसंता पुढे, वांजळेही जोडीला...
हात नका लावू माझ्या दाढीला...

निलंबन झालं मोठ्या थाटात जी थाटात.
चार डबे चार वर्ष यार्डात जी यार्डात.
नऊ डबे अजुन बाकी "इंजिनाच्या" गाडीला...
हात नका लावू माझ्या दाढीला...

पुण्याच्या पेशव्यांचं बुधवारचं सदर पाहून आमची मळमळ अंमळ वाढत जाते. ना इनोचा इलाज चालला ना आलेपाचकाचा! मग ही मळमळ आम्ही अशा प्रकारे बाहेर काढली. प्रेरणा अशीच एक कविता(?) आमचे मित्रवर्य खोबारसेठ यांना समर्पित केलेली.

शोधतोय
मी माझ्या
एका फेवरीट कल्पनेला

इथेच
या मिपावर
साक्षात्कार झाला मला

रोज
या बोर्डावर
प्रतिसाद व्यनीतून कळवायची

प्रशंसा
स्वतःचीच अन
मज्जा मज्जा यायची

अचानक
एके दिवशी
प्रतिसाद ओघ आटला

आता
वाचने शेकडो
पण प्रतिसाद थांबला

कच्चा माल

भग्न खवल्यांचे तळे दाटलेले
तुझे अंगही पूर्ण पाणावलेले

मनी आठवे आमटीचा वाफारा
काटे गिळतांना घशां टोचलेले

असे मी मनाच्या खुशीच्या महाली
जरी विळीने हात रक्ताळलेले

सुखाची करू कामना मी कशाला?
सुर्मई-भाताचे मीलन ठरलेले

असे डांबिस पूर्ण कृतज्ञ तुझा
मला आज हे प्राण तू वाहिलेले

||ओम श्री परमेश्वरस्य प्रथमावतारः नमः ||
:)

तू नेलास, तर आज पाऊचही नाही
बोटास चुन्याचे दर्शनही नाही

हुडकत होतो चघळायला जरा मी
ठेवणीतली पुडीही वळचणीत नाही

वेड्या तोंडा तलफ असे चिमटिची
चावायला काडी जवळ एकही नाही

खास पुडी अजूनही बॅगेत आहे
पण आंत,नेहेमीची चुनापुडी नाही

सांग नेता पाऊच काय करु मी?
"चिमटीविना जगण्याची अजून खाज नाही"

चिमटीची मागणी केल्यावर दिलेला पाऊचच मित्राने नेल्यानंतरची अवस्था.

सुवर्णमयींची माफी मागुन हे दु:ख विडंबन

स्वतःला कवी समजुन
काहीजण प्रयत्न करतात
ढापले म्हणु नये म्हणून
शब्द बदलतात
समोर जे जे दिसेल
त्यावर
कविता करतात
भुक्कड माणसे!

पण वाचकांना
अर्थ लागतोच असं नाही
अथवा
डोके बंद करुन
लिहित असतो कवी!
इथेच सगळी गोची आहे

फुलांनी नटलेला वसंत
अल्लड हसणारी
लहान मुले
प्रेम, प्रेमभंग, मन, आभाळ, श्रावण, पाउस अन्
वर्षानोवर्षे चालणारे
फुटकळ विषय

श्रावण मोडकांची माफी मागून- [मिपावर विडंबन अधिकृत साहित्य प्रकार आहे म्हणून हे धाडस; कृपया राग नसावा]

बेलगाम, फुर्रर्रर्र गेला,
बेभान, प्रसन्न पवार!

पेठांच्या गल्लीबोळात,
गर्दीच्या शनिवारातही

उताराच्या भुसारीत,
चढाच्या कात्रजातही

ठरलेल्या वेळेत,
जायची घाई नसुनही

परवाच घेतलेल्या गाडीत,
पुरती प्रॅक्टीस नसुनही

वन्य प्राणीमात्रात,
बांबूच्या दाट वनातही

त्या गोंगाटाच्या रात्री,
गणेश उत्सवातही

ब्रेक नसलेल्या गाडीत,
प्रसन्न बसतो फुकाचा

कोण त्याचा मुक्तिदाता
माहित असल्यास तुम्ही सांगणार!

श्रावण मोडकांची मुक्तिदाता वाचुन हे काही तरी मोडकं तोडकं ;)

प्र-भाव, तर्र, बोळा
देशी, विदेशी, वारुणी!

बालांच्या कल्लोळात,
इंद्रियांच्या अविष्कारातही

उच्चाराच्या अपेक्षेत,
उद्गाराच्या प्रतीक्षेतही

तराठलेल्या डोळ्यांत,
जडावलेल्या पापण्यांतही

विरलेल्या विस्मृतीत,
दाटलेल्या आठवणींतही

सुन्न एकटेपणात,
समुहांच्या दाट गर्दीतही,

सकाळी दुपारी,
संध्याकाळी रात्रीही

भरलेल्या मद्यालयात,
आभास अन् अस्तित्त्वाचा
आसक्त मुक्तिपावक
टुल्लतराठ बेवडा

प्रसन्ना जीके यांची गुलमोहोर वाचुन सुचलं :&

काय सांगु ती स्वाइन फ्लु ची साथ
ऑगस्टपासुनच आहे त्याच्या हातात मात
शाळेत जाताना रस्त्या रस्त्यावर त्याचे अधिष्ठान
हिरव्या पांढर्‍या मास्कमधुन हळुच डोकावते नाक अन् कान

ताप येता हुरहुर लागतसे जीवा
सर्दीपडश्या मागे स्वाईन नसेल ना हा घोर जीवा
सर्दीच्या सोबतीने श्वास फुलतसे बडा
कुंद वारे वाहताना समोर व्हेन्टीलेटर खडा

कौतुक शिरोडकरांची बलुतं वाचुन एक हि & ही प्रयत्न टारझन रावांस अर्पण ;)

तसा अनेकांनी प्रयत्न केला
त्याच्या बालिशपणाला आवर घालण्याचा,
फसलेल्या स्थळांचा पराक्रम करणार्‍या
दादाला सरळ करण्याचा,
षडरिपूंनी चढवलेल्या कल्पनांना
विडंबनरुपी विरजण घालण्याचा,
पण किडे वळवळणारा आणि हो उद्योग
जन्मसिद्ध अधिकार्‍यासारखाच...

या प्रवृत्तीचे मूळ शोधण्यासाठी
ग्रंथसंपदा चाळण्याची गरज नाही....

दहावीला असंख्य कल्पना पुजुनच
जन्माला आलाय तो...

गटण्यासारखाच...

म्हणून तर ....