विडंबन

जयवी ताईंची सुंदर कविता हिरवा साज वाचुन परत एकदा आज विडंबनाची कंड सुटली डिस्केमिअरः (२६/११/२००९) सारखच् असो... मधूनच घाऊक बरसतो कसा मालक टवाळी थांबवतो आणिबाणिचा प्रशासक पुपे कविता पाडती अन टिंग्या ही चतुर संपादकही खोडकर, उडवण्यास आतूर पेशवाईचे नगारे नित्य बुधवारी फाटे बडवुनी ही भुई, साप म्हणोनी धोपटे जिरवतो जुना कंड, हा घालुन विरजण टंकणारी ती माकडे टुल्ल शिवास पिउन ३_१४ संक्षिप्त ताईजी बसे दुर्बीण रोखून पाडे उतारा विडंबन शनिवार पाहून टीळा लावियला भाली, टार्‍या माळ घालून टंके प्रतिसाद सरळ म्हणे आलो

प्रेरणा अन माफी- मुळकविंची! कामांना घरातल्या पटापट उरकत जा ना बैलोबा नुसता; म्हणे नवऱ्याचा दर्जा द्या ना..!! सवलती मला दे की, चालते भुणभूण रोज ती तीच ती कारणे अन त्याच त्या फुसक्या गर्जना.. निस्तरतांना थकते मी चुका तुझ्या पुन्हा पुन्हा करते का हे सहन मी हेच मला समजेना.. काय रे ते निर्वाणाचे बोललास काय नेमके होणार नाही दुःख मला, तुला बाहेर काढतांना... बोच दुखरी आहे तरी मनाला माझ्याही ठोंब्या असला तरी नवराच माझा आहेसना.. एऽऽ, दुपारी थोडीशी विश्रांती तू घेशील ना कामाला त्या नंतरच्या ताकद तर हवीना.. सुटकेची ती स्वप्ने पाहतोसच तू कशाला व्यर्थ आहेत ती बरे, गाठ माझ्याशी आहेना..!

ऋषिकेशची (२६/११/२००९) वाचुन आणि इतर काही प्रगल्भ संस्थळावरचे मराठीद्वेषी विचार वाचुन थोडिशी विडंबनाची कंड सुटली.... डिस्क्लेमिअरः ओषधोपचार सुचवु नये (स्वयंघोषित डॉ.

कच्चा माल "स्त्रीसौंदर्य, रुचकर खाणंपिणं, आणि संगीत बजावणं या तिन्ही वाबतीत भारतासारखी महासत्ता कोणाकडेच नाही रे!!!!" व्वा!! क्या बात है!!!

मुळ कवीची माफी मागून हे विडंबन सादर! आयडी नाही मिळाला तर लॉगिन होणारच कसे? प्रतिसाद नाही मिळाला तर वेळ जाणारच कसे? होईलच मिपा पूर्ण दंग्याशिवाय कसे? मग कंपू आपले अपूर्णच रंगाविना जसे संपादन- स्वोज्वळपणाचे हे सोंग त्यांना कळले नसेल नाही फुटणार ना रे बिंग आयपी ट्रॅकर लावला तर नसेल?.

भाई भी बन गया भावूक आणि उसको लग्या की कविता लिखे. नेहमी प्रमाणे मुळ कवियित्रीची माफी मागून- हरेक बंदेको मैने थमा दिया घोडा तब्बीच महेसूस किया मैने चैन थोडा फिल्लीममे देका होयंगाच तुमने ऐसा झमेला बचपनसे मैने छोडा घर सीदा आया मुंबैला न थी पैरोमे चप्पल, जेबभी था फटेला गल्लीके भाईने मेरेकू बुलाया तभी मैने भी सोचा नही एक मिनटभी भाई बोला, "आजसे तेरा नाम हतौडी!" भाईने बहोत मारा, वैसाच जीना भी सिकाया बडा हुवा जैसे, सुपारी लेके लोगोंको टपकाया पताही न चला मै सैतान कब बन गया क्यों मुझे मेरा रास्ता यहातक लाया? न मैने सोचा था, अपनेआप हो गया न कोई मंजिल थी, फिर भी चलता गया!

तर आमचा हा संभवितपणा (आमचा यावर अजिबात जीव नाही!) व्यक्त करण्यासाठी आम्ही या कुबड्या वापरल्या. लेखणी दाबून आपुली खरडी उडवत जाऊया, विचार दाबूनी लेखन 'तिकडे' आपण पाडीत जाऊया॥ सोडूनी मूळ स्वभाव आणिक परीटघडीचे लिहूया, एकच मुद्दा अनेक लेख प्रतिसादे वरती काढूया॥ कवितांगण सोडून आता फॉक्स न्यूज वाचूया दिसेल त्याला सहमती देवोनी इनो थोडे चाखूया॥ शांत राहूनी अंमळ थोडे नवे मार्ग शोधूया, हिंसा-शस्त्रे नाय कामाची उपहास थोडा लिहू या॥ थकलो तरी प्रयत्न व्यर्थ उपडा घडा पाहू या, मौजेस मित्रा अंत ना रे, सदर आपण चालवू या॥

आमची प्रेरणा क्रान्तिताईंची सुरेख कविता कोडी ओळख करून देतो अमुची तुम्हास थोडी काढू नका कधी ही अमुची चुकून खोडी साधे, सरळ कधी ही जमते न बोलण्याला उद्धार खानदानी तोंडी नि लावण्याला भाष्या सदैव असते तोंडात शालजोडी बोलून संकटाला आमंत्रणे कशाला चिखलात दगड आधी अन् मारणे कशाला मग बोलता अता का "पळण्या भुईच थोडी!" उघडून तोंड तुमचे नुकसान फार झाले आम्ही म्हणून तुमच्या पाठीत वार केले आता कळेल तुम्हा मौना मधील गोडी तुमच्या फुल्या फुल्यांचे अर्थ काय होते? जावे जिथे, तिथे का लफड्यात पाय होते? घालू नका अम्हाला असली भिकार कोडी! "केश्या" मुळात तू