विडंबन — मराठी विडंबन काव्य व लेखनाचा संग्रह. प्रसिद्ध कविता व गीतांवरील खुमासदार विडंबने येथे वाचा व हसा.
आभास कविता
कि पास कविता
*त्यास कविता
मिळालेली |
हे शिडशीडीत
ना फटफटीत
ना धडधडीत
साध्य कसे ?
अर्थ गर्भ पोरी
खिसा कशी जाळी
गूढ कधी काळी
घे जाणोनी |
शब्दांचा कंटाळा
अर्थांचा घोटाळा
नि*धाचा पाचोळा
फार झाला |
तो श्वास, नि: श्वास
लसणाचा वास
सार बाजू त्यांस
आज तूही |
मागणी प्रमाणे
प्रेम प्रसवावे
मूढ प्रेमीस रे
कोणी सांगा |
चलनात नाणे
मद्य आणि खाणे
'बार' ' बार' करणे
एक सत्य |
आमची प्रेरणा
संस्थळ सुप्रसिद्ध,
ना वैचारिक हव्यास,
दोन बायांच हास्य,
आणि शत्रू मात्र फार
हाणामार्‍या भरपूर,
लोकशाहीचा मात्र भास,
ना अपेक्षा सभ्यपणाची,
बोर्डावर चपलांची रास
इकडून हाकलून सोडून पुन्हा
जुन्याच आयडीचा फार्स
ही एवढीच मांडवली दगडू, आंडू,राव
पुरेशी आहे परतायला
रचना: २९/१०/२००९
(प्राजू यांना अपेक्षित असलेल्या प्रियकराची सद्यस्थिती)
घरात अपुल्या भरून उरल्या
मद्यराणीचा सुवास तू
वेगवेगळ्या गचाळ गंधाची
उभी ठाकलेली रास तू
क्षणैक जागेवरी न थांबे
लडखडणारा त्रास तू
मित्रांच्या कुबड्या करुनी
तरंगणारा भकास तू
अखंड रिचवणारा... झरझर
घोट संस्कृतीचा दास तू
चाखण्यावरती पोसलेली
तुंदीलतनू आरास तू
डोळे मिटूनी तुला पहावे..
ग्लास तू ..... ग्लासात तू
तुझ्याविना ते कसे जगावे
मद्यकर्त्याचा श्वास तू
पेगवेड्या त्या जनांना
लागलेला ध्यास तू..
बाटलीतील उत्कटतेचा
झिंगला उल्हास तू
किराण्या घराण्याची सुरुवात देहूकर बुवांनी साधारणतः सतराव्या शतकात पुणे प्रांती केली. परंतु हे घराणे फार काळ टिकाव धरू शकले नाही. त्यांच्या विरोधी घराण्यांनी बुवांच्या हिशोबाच्या चोपड्या इंद्रायणी नदीत बुडवल्या. त्यातील काही चोपड्या नंतर बाहेर काढण्यात आल्या असल्या तरी हे घराणे नामशेषच होत गेले.
बुवांपश्चात त्यांच्या घराण्याची खासियत शेजारील गुर्जर प्रांतातील शा घराण्याने उचलली. त्यानंतर जवळपास तीन शतके ह्या शा घराण्याने आपला दबदबा ह्या प्रांती कायम राखला. अगदी परवा परवा पर्यंत त्यांचा प्रभाव खेडोपाडच्या लोकांवर होता.
(क्रांतीजीं क्षमा करतील या अपेक्षेत)
त्याला माझे आरवणे रुचलेच नसावे
त्याना माझे बंड कधी पचलेच नसावे
शब्दांचे ते घाव बोलके, उद्धटवाणी,
नाते भावातील तिथे रुजलेच नसावे
बडव्याने विठठला भजावे, असली माया,
वेडे गण.. त्यांना दैवत पटलेच नसावे !
त्याच्या पाट्या कशा कोरड्या? बहुधा त्यांनी
सेनानींचे सल्ले पण रटलेच नसावे
वर्षांचे साथी सगळे अवचित फुटलेले,
आदेशावर पुन्हा कुणी फिरलेच नसावे
येता जाता भाजप त्यांना डिवचत होता,
त्याचे 'जीना' भाटांना कळलेच नसावे !
क्रांती ताईंची सुंदर गझल बहुधा वाचुन लिहण्याचा मोह आवरला नाही
:(
त्यांना त्याचे मोहरणे रुचलेच नसावे
त्यांचे त्याचे बंध कधी जुळलेच नसावे
बंधाचे हे नाव ठाकरे, गोजिरवाणे,
भावा- र्थाचे बीज इथे रुजलेच नसावे
भावांनी तोडली, जपावी, असली नाती,
नेते मन त्यांचे, महाभारतच बघावे !
त्याच्या वाटा नाही ताडल्या बहुधा त्यांनी
वादळाचे आमंत्रण दिसलेच नसावे
मैलाच्या दगडांमधले अंतर मिटलेले,
या लाटेवर पुन्हा कुणी फुललेच असावे
मिपाच्या नवे लेखन यादीत डोकवता
'शामो' स्वतःशीच म्हणाला,
"(गणित),दहाजणीत!,अगणीत>,((गणित)),(झिरो), झणझणीत,[गणित!] ,सणसणीत>>>>,[वळीत] -
विडंबन झाली का पूर्ण?"
गणित सुटेनासं झालं तेव्हा,
अंधुक फुटलेला एक हुंदका
आणि सहज एक विचार डोकावला...
***
खेद लपवून वाचताना
यादीवर पाहिलं त्यांन
तेव्हा 'विडंबनां'ची त्याला
एक संख्या दिसली...
दिसणं, आणि असणं
या जालाचा नियम
उमजेपर्यंत तो हरला...
मुळ कवितेचे प्रतिसाद
मोजले तेव्हा
त्याच्याकडंच पाहात
ती संख्या म्हणाली,
"येव्हडीतर विडंबने झालीत!"
ही प्रेरणा!
किचकट गणित सोडवताना
ती स्वतःशीच म्हणाली,
"बेरीज, वजाबाकी, वर्ग, लॉग्ज -
शून्य, पूर्णांक का अपूर्णांक?"
गणित सुटेनासं झालं तेव्हा
घरून आलेली हाळी ऐकून
पुस्तकं टाकून स्टुडीओत पळाली
*******************
कपडे आवरून ठेवताना
मॅगझिनकडे पाहिलं तिनं
तेव्हा शून्यातही तिला
एक आव्हान दिसलं
मॉडेल्स आणि हिरॉईन्स
या दोन्हीतले फरक
समजून ती कष्टली
पावर योगा रोज करत
शून्यावर आली तेव्हा
तिच्याकडेच पहात
तो म्हणाला
"राणी कशी गोंडस हवी!"
मिसळपाव