211 वाचकांनो. धन्यवाद.

211 वाचकांनो. धन्यवाद.

* * * * * * *...* * *

कर्मांच्या चिखलात बरबटलेल्या जीवनात, आत्मस्वरूपाच्या जाणीवेचे कमळ ...हे सुंदर.. सर्वच आवडलं!!

एक चांगला लेख केवळ व्हाॅट्सॲप कापीपेस्टमुळे वाचनिय न होता वाया गेलाय. बरेच वेळा एखाद्या प्रसंगाचा सल मनाच्या तळघरात दडून बसलेला असतो. काही विशिष्ट प्रसंगांमध्ये मात्र ही अश्वत्थाम्याची जखम परत भळभळून वाहू लागते.. कारण गत क्षणांचं "निर्माल्य" करण्याचं कसब, सगळ्यांमध्ये नसतं..!! मग विवेक बाजूला पडतो, आपली वैचारिक घसरगुंडी सुरू होते, जी आपलं वर्तमान आणि भविष्य या दोघांना दूषित करते किंवा बिघडवू शकते..!! मस्त! - (आत्म्याच्या सापेक्षतेने पाहण्याचा प्रयत्न करणारा) सोकाजी

👍 *मनुष्य जन्म* म्हणजे, आत्म्याच्या सापेक्षतेने पाहता, त्याच्या चिरकाल चालणाऱ्या प्रवासातला *"दोन घडीचा डाव* होता.… हे सत्य कळून चुकते.....!!!!

*दोन *घडीच्या *डावात*

पुढच्या वेळेस, लेखामध्ये.. चांदण्यांचा खच पडणार नाही.. याची दक्षता घेण्यासाठी आटोकाट प्रयत्न निश्चितच करेन..!! सर्व वाचकांना मनापासून धन्यवाद..!

लेख वाचतांना आशाताईंचं चांदण्यात फिरताना माझा धरलास हात सखया रे, आवर ही सावर ही चांदरात सारखं आठवत होते

* * * * * * *...* * *

कर्मांच्या चिखलात बरबटलेल्या जीवनात, आत्मस्वरूपाच्या जाणीवेचे कमळ ...हे सुंदर.. सर्वच आवडलं!!

एक चांगला लेख केवळ व्हाॅट्सॲप कापीपेस्टमुळे वाचनिय न होता वाया गेलाय. बरेच वेळा एखाद्या प्रसंगाचा सल मनाच्या तळघरात दडून बसलेला असतो. काही विशिष्ट प्रसंगांमध्ये मात्र ही अश्वत्थाम्याची जखम परत भळभळून वाहू लागते.. कारण गत क्षणांचं "निर्माल्य" करण्याचं कसब, सगळ्यांमध्ये नसतं..!! मग विवेक बाजूला पडतो, आपली वैचारिक घसरगुंडी सुरू होते, जी आपलं वर्तमान आणि भविष्य या दोघांना दूषित करते किंवा बिघडवू शकते..!! मस्त! - (आत्म्याच्या सापेक्षतेने पाहण्याचा प्रयत्न करणारा) सोकाजी

👍 *मनुष्य जन्म* म्हणजे, आत्म्याच्या सापेक्षतेने पाहता, त्याच्या चिरकाल चालणाऱ्या प्रवासातला *"दोन घडीचा डाव* होता.… हे सत्य कळून चुकते.....!!!!

*दोन *घडीच्या *डावात*

पुढच्या वेळेस, लेखामध्ये.. चांदण्यांचा खच पडणार नाही.. याची दक्षता घेण्यासाठी आटोकाट प्रयत्न निश्चितच करेन..!! सर्व वाचकांना मनापासून धन्यवाद..!

लेख वाचतांना आशाताईंचं चांदण्यात फिरताना माझा धरलास हात सखया रे, आवर ही सावर ही चांदरात सारखं आठवत होते

कादंबरी विकत घेण्यासाठी ऑनलाईन दुवा मिळेल काय? एखाद-दुसरी प्रत घ्यावी म्हणतोय. दुवा द्या...दुवा घ्या

वाचणे आले.

ओळख आवडली. वाचावे म्हणतो.

ओळख आवडली

असे वेगळ्या विषयावर लेख वाचले की बरं वाटत

कादंबरी विकत घेण्यासाठी ऑनलाईन दुवा मिळेल काय? एखाद-दुसरी प्रत घ्यावी म्हणतोय. दुवा द्या...दुवा घ्या

वाचणे आले.

ओळख आवडली. वाचावे म्हणतो.

ओळख आवडली

असे वेगळ्या विषयावर लेख वाचले की बरं वाटत

Nehamee pramanech jabardast ! Preranadayi. vichar khup bhari ahet. Pudhil utsukata wadhaliy. Lavakar taka Pudhil bhaag.

छान

तुमच्या मेंदूत एक किडा सोडलाय….वाटतयं ना झक मारलं आणि वाचलं….

हे मात्र खरे आहे!

भारी लिहिलंय!

कल्पना खूपच भारी आहे कथेमागची. सर्व बंध तोडून जगा सांगणाऱ्या व्यक्तीनेच बंधात अडकून आत्महत्या केली, तर त्या त्याच्या चाहत्यांच्या मनात काय विचार येणार ?

Nehamee pramanech jabardast ! Preranadayi. vichar khup bhari ahet. Pudhil utsukata wadhaliy. Lavakar taka Pudhil bhaag.

छान

तुमच्या मेंदूत एक किडा सोडलाय….वाटतयं ना झक मारलं आणि वाचलं….

हे मात्र खरे आहे!

भारी लिहिलंय!

कल्पना खूपच भारी आहे कथेमागची. सर्व बंध तोडून जगा सांगणाऱ्या व्यक्तीनेच बंधात अडकून आत्महत्या केली, तर त्या त्याच्या चाहत्यांच्या मनात काय विचार येणार ?

फटकळ माणूसही गावातच राहतो.

आणि अनेकदा तो बरोबर असतो. धन्यवाद.

जगाच्या कोणत्याही कानाकोपर्‍यात एकटा मनुष्य राहणं म्हणूनच अशक्य घटना वाटते. Cast away सिनेमात अनेक महिने राहताना दाखवलाय की!

सिनिमात असतं तसं. धन्यवाद सर

फटकळ माणूसही गावातच राहतो.

आणि अनेकदा तो बरोबर असतो. धन्यवाद.

जगाच्या कोणत्याही कानाकोपर्‍यात एकटा मनुष्य राहणं म्हणूनच अशक्य घटना वाटते. Cast away सिनेमात अनेक महिने राहताना दाखवलाय की!

सिनिमात असतं तसं. धन्यवाद सर

आहा हा. गगनबावड्याच्या घाटात एकदा संध्याकाळी उतरत असताना अचानक पायर्‍या पायर्‍या रचाव्यात तसे संह्याद्रीच्या राम्गा दिसल्या. अक्षरश: अवाक झालो. गाडी थांबवून अर्धा तास पहात राहिलो. त्या वेळेस आणि नंतरही बराच वेळ कोणीच बोलत नव्हते

धन्यवाद! असंच एकदम स्तब्ध व्हायला होतं

असे काही शब्द मला खुणावत असतात. पण कविता काही एका शब्दावरून सुचत नसते. मग कधी योगायोगाने तो शब्द एखाद्या कवितेत बसत असला की अशी नशा येते की त्या नशेतून मला बाहेर यावसं वाटत नाही. असाच हा 'लबरेज' शब्द. बरेच दिवस खुणावत होता पण माझ्या कवितेला काही तो भेटत नव्हता. एक दिवस मग एका कवितेने त्याला हात धरून आणले आणि एका ओळीत बसवले. तोही पठ्ठ्या अगदी खूप जुन्या ओळखीतला असल्यासारखा बसलाच. संपूर्ण कविता नाही पण एक लहानसा भाग देतो त्या कवितेचा. कदाचित तुमच्या लेखातल्यासारखा तो दिसत नसेल पण आहे चपखल. कदाचित तुम्हाला आवडेलही. आशिक तो हूं मगर, हूं इन्सानही फितरत से लबरेज हूं कोई नुक्स ना कहीं निकल जाए, डरता हूं अपनी तसवीर ना तोडो रहने दो, मेरे तसव्वुर मे जिस तरह हो उसी तरह रहो सं - दी - प

आहा हा. गगनबावड्याच्या घाटात एकदा संध्याकाळी उतरत असताना अचानक पायर्‍या पायर्‍या रचाव्यात तसे संह्याद्रीच्या राम्गा दिसल्या. अक्षरश: अवाक झालो. गाडी थांबवून अर्धा तास पहात राहिलो. त्या वेळेस आणि नंतरही बराच वेळ कोणीच बोलत नव्हते

धन्यवाद! असंच एकदम स्तब्ध व्हायला होतं

असे काही शब्द मला खुणावत असतात. पण कविता काही एका शब्दावरून सुचत नसते. मग कधी योगायोगाने तो शब्द एखाद्या कवितेत बसत असला की अशी नशा येते की त्या नशेतून मला बाहेर यावसं वाटत नाही. असाच हा 'लबरेज' शब्द. बरेच दिवस खुणावत होता पण माझ्या कवितेला काही तो भेटत नव्हता. एक दिवस मग एका कवितेने त्याला हात धरून आणले आणि एका ओळीत बसवले. तोही पठ्ठ्या अगदी खूप जुन्या ओळखीतला असल्यासारखा बसलाच. संपूर्ण कविता नाही पण एक लहानसा भाग देतो त्या कवितेचा. कदाचित तुमच्या लेखातल्यासारखा तो दिसत नसेल पण आहे चपखल. कदाचित तुम्हाला आवडेलही. आशिक तो हूं मगर, हूं इन्सानही फितरत से लबरेज हूं कोई नुक्स ना कहीं निकल जाए, डरता हूं अपनी तसवीर ना तोडो रहने दो, मेरे तसव्वुर मे जिस तरह हो उसी तरह रहो सं - दी - प

किशोरवयात जेव्हा सुशिंचे गारूड होते तेव्हा ही कादंबरी वाचली होती व प्रचंड आवडली होती. पण नंतर शंना नवरेंच्या एका कथासंग्रहात ह्याच विषयावर असलेली एक कथा वाचली होती. तेव्हा गोंधळलो होतो. शंनांची ती कथा अजुन कुणी वाचली आहे का?

सुशिंच्या अनेक भन्नाट कादंबर्‍यांपैकी एक. सहावी सातवीत असताना लायब्ररी मधून घेउन पहिल्यांदा वाचली होती. मग बरेच वेळा वाचली. अत्रे सभागृचामधल्या एका प्रदर्शनात विकत घेतली. बरेच दिवस माझ्या संग्रहात होती. ती वेब सिरीज आली तेव्हा एक मित्र घेउन गेला ती अजून परत दिली नाही. वेबसिरीज तितकीशी आवडली नाही. किंबहूना सगळे भाग पाहिलेच नाहीत. पण कादंबरी मात्र नक्कीच वाचावी अशी आहे, एकदा हातात घेतली की खाली ठेवता येत नाही. पैजारबुवा,

याच कथानकाचा रंगमंचीय अवतार होता. सांगायचे असे की ते नाटक नवी दिल्ली येथे साजरे होणार्‍या बृहन्महाराष्ट्र मंडळाच्या नाट्य स्पर्धेत केले गेले होते. यामधील मुख्य भूमिका, दिग्दर्शन त्यावेळेच्या स्क्वाड्रन लीडर शशिकांत ओक यांनी केले होते. महाराष्ट्र मंडळ जनकपुरी येथून ते स्पर्धेत सहभागी केले गेले होते. पारितोषिक वगैरे मिळाले नाही. पण एक मजेशीर गोष्ट होती त्याची नोंद बृहन्महाराष्ट्र मंडळाच्या स्मरणिकेत केली गेली होती असे मला नंतर एकांकडून कळले तेंव्हा मजा वाटली!

सुजित जाधव , मिपावर स्वागत ! लेख आणि लेखनशैली आवडली ! लिहित रहा, वाचकांना आनंद देत रहा !

मिपावर स्वागत ! छान परिचय

वाचले नाही एकही पुस्तक सुशींचे.

किशोरवयात जेव्हा सुशिंचे गारूड होते तेव्हा ही कादंबरी वाचली होती व प्रचंड आवडली होती. पण नंतर शंना नवरेंच्या एका कथासंग्रहात ह्याच विषयावर असलेली एक कथा वाचली होती. तेव्हा गोंधळलो होतो. शंनांची ती कथा अजुन कुणी वाचली आहे का?

सुशिंच्या अनेक भन्नाट कादंबर्‍यांपैकी एक. सहावी सातवीत असताना लायब्ररी मधून घेउन पहिल्यांदा वाचली होती. मग बरेच वेळा वाचली. अत्रे सभागृचामधल्या एका प्रदर्शनात विकत घेतली. बरेच दिवस माझ्या संग्रहात होती. ती वेब सिरीज आली तेव्हा एक मित्र घेउन गेला ती अजून परत दिली नाही. वेबसिरीज तितकीशी आवडली नाही. किंबहूना सगळे भाग पाहिलेच नाहीत. पण कादंबरी मात्र नक्कीच वाचावी अशी आहे, एकदा हातात घेतली की खाली ठेवता येत नाही. पैजारबुवा,

याच कथानकाचा रंगमंचीय अवतार होता. सांगायचे असे की ते नाटक नवी दिल्ली येथे साजरे होणार्‍या बृहन्महाराष्ट्र मंडळाच्या नाट्य स्पर्धेत केले गेले होते. यामधील मुख्य भूमिका, दिग्दर्शन त्यावेळेच्या स्क्वाड्रन लीडर शशिकांत ओक यांनी केले होते. महाराष्ट्र मंडळ जनकपुरी येथून ते स्पर्धेत सहभागी केले गेले होते. पारितोषिक वगैरे मिळाले नाही. पण एक मजेशीर गोष्ट होती त्याची नोंद बृहन्महाराष्ट्र मंडळाच्या स्मरणिकेत केली गेली होती असे मला नंतर एकांकडून कळले तेंव्हा मजा वाटली!

सुजित जाधव , मिपावर स्वागत ! लेख आणि लेखनशैली आवडली ! लिहित रहा, वाचकांना आनंद देत रहा !

मिपावर स्वागत ! छान परिचय

वाचले नाही एकही पुस्तक सुशींचे.

ही देवपण देण्याची दृष्टी मात्र डोळस असावी, सगुण असावी.

म्हणजे काय? एकंदरीत लेखात काय म्हणयचे आहे ते काहीच समजलं नाही. - (माणूस) सोकाजी

वॉटरशिप डाऊन नावाचं कादंबरी आहे, साश्यांची. त्यात साश्यांच्या देवाच्या गोष्टी आहेत. मस्त आहे. अर्थात ही कल्पना.

पृथ्वी आणि पृथ्वी वर असलेल्या जीवसृष्टी मध्ये एक प्रकारचं परफेक्ट पना आहे. प्रतेक साजिवाची,वनस्पती ची इथे काही तरी ठराविक भूमिका आहे हे निसर्ग चक्र चालवण्यासाठी. ह्याचेच आश्चर्य माणसाला अनंत वर्षा पासून आहे. किती ही शोध घेतले तरी प्रश्न काही संपत नाहीत. कोणी तरी जुळवून आणल्या सारख्या सर्व घटना इथे घडत असतात. आणि हेच माणसाला संभ्रमात टाकत आहे.

ब्लॉगची बदललेली लिंक: http://sudhirdeore29.blogspot.com/

बाकी सगळं ठीक आहे.. पण हे सगळे सगुण देव आहेत. अन्य धर्माना सगुण भक्ती मान्य नाही, त्यांचे देव कुठून आले असावेत?

काही तांत्रिक बिघाडामुळे आतापर्यंत ब्लॉगवर टिप्पण्या प्रकाशित होत नव्हत्या. कोणी खूप वेळ देऊन लिहिलेली टिप्पणी नाहीशी होत असे. आता मात्र टिप्पण्या प्रकाशित होऊ लागल्या. वाचकांच्या माहितीसाठी. धन्यवाद. ब्लॉगची बदललेली लिंक: http://sudhirdeore29.blogspot.com/

ही देवपण देण्याची दृष्टी मात्र डोळस असावी, सगुण असावी.

म्हणजे काय? एकंदरीत लेखात काय म्हणयचे आहे ते काहीच समजलं नाही. - (माणूस) सोकाजी

वॉटरशिप डाऊन नावाचं कादंबरी आहे, साश्यांची. त्यात साश्यांच्या देवाच्या गोष्टी आहेत. मस्त आहे. अर्थात ही कल्पना.

पृथ्वी आणि पृथ्वी वर असलेल्या जीवसृष्टी मध्ये एक प्रकारचं परफेक्ट पना आहे. प्रतेक साजिवाची,वनस्पती ची इथे काही तरी ठराविक भूमिका आहे हे निसर्ग चक्र चालवण्यासाठी. ह्याचेच आश्चर्य माणसाला अनंत वर्षा पासून आहे. किती ही शोध घेतले तरी प्रश्न काही संपत नाहीत. कोणी तरी जुळवून आणल्या सारख्या सर्व घटना इथे घडत असतात. आणि हेच माणसाला संभ्रमात टाकत आहे.

ब्लॉगची बदललेली लिंक: http://sudhirdeore29.blogspot.com/

बाकी सगळं ठीक आहे.. पण हे सगळे सगुण देव आहेत. अन्य धर्माना सगुण भक्ती मान्य नाही, त्यांचे देव कुठून आले असावेत?

काही तांत्रिक बिघाडामुळे आतापर्यंत ब्लॉगवर टिप्पण्या प्रकाशित होत नव्हत्या. कोणी खूप वेळ देऊन लिहिलेली टिप्पणी नाहीशी होत असे. आता मात्र टिप्पण्या प्रकाशित होऊ लागल्या. वाचकांच्या माहितीसाठी. धन्यवाद. ब्लॉगची बदललेली लिंक: http://sudhirdeore29.blogspot.com/

छान लेख. Mirror mirror on the wall I will get up after having a fall And whether I run walk or have to crawl I will set my goals and achieve them all.. हा attitude भारिये! हे आपलं असेच.. मला दहा वर्षांपूर्वीचे दिवस आठवतात. मी पहिल्यांदा चेन्नई वरून घरी गेलो तेव्हा आवर्जून मरिना बीच वर खरेदी केली होती. त्यात असा एक आरसा होता. घरी आलेल्या प्रत्येकाला तो इतका आवडायचा की पुढचे सहा महिने मी दरवेळी घरी येताना 3-4 आरसे आणायचो. हे आरश्या चं दुकान.

हा एक चांगला ललित लेख आहे. ललित लेखनाला भरपूर मोठा पैस असतो, हे पुन्हा एकदा दिसून आले.

एक चांगला लेख.

वाह! मस्तच लिहिलंय. आरशाशी रोजच संबंध येत असला तरी अशा व्यापक दृष्टीकोनातून त्याच्याकडे कधी बघितले नव्हते. आता विषय आरशाचा आहे म्हणून एक किस्सा लिहिण्याचा मोह टाळता येत नाहीये. काही वर्षांपूर्वी एका कुख्यात गुंडाने कल्याण-डोंबिवली महानगरपालिकेच्या नगरसेवक पदाची निवडणूक अपक्ष लढवली होती. त्याच्या प्रचार साहित्याच्या डिझाईनींग आणि छपाईचे काम माझ्या मित्राच्या प्रिंटींग प्रेसला मिळाले होते. काही samples दाखवण्यासाठी मी त्या मित्राबरोबर त्या उमेदवाराच्या घरी गेलो होतो तेव्हा भिंतभर आरशा समोर उभा राहून कितीतरी वेळ त्याला भाषणाचा सराव करत असलेला पहिला होता. त्यावेळी तो प्रकार बघून हसू आले होते. प्रयत्न पूर्वक आत्मसात केलेल्या ह्या कलेच्या जीवावर त्याने प्रभागातील सोसायट्यांमध्ये जाऊन प्रभावी भाषणे ठोकली होती. त्या निवडणुकीत तो उमेदवार अपक्ष असूनही बहुमताने विजयी झाला आणि त्याने ह्या विजयात त्याच्या समाजात असलेल्या दहशतीपेक्षा भाषणाची कला शिकवणाऱ्या आरशाचा वाटा मोठा असल्याची कबुली दिली होती. काही काळाने प्रतिस्पर्धी टोळीने त्याची हत्या केल्यावर crime never pays ह्या वचनाची प्रचीतीही आलीच म्हणा!

सुंदरच! **आरसा पुसताना तो आतला प्रवास असल्यानं सफाईही आतून व्हावी असं अगदी मनातून वाटतंय. आवडलं.. मस्त..

अतिशय सुंदर लेखन.. फिलॉसॉफीकल विचारांचे प्रतिबिंब प्रत्येक वाक्या वाक्यात जाणवते आहे.. पुन्हा पुन्हा वाचावा असा सुंदर लेख.. खुप आवडला.

ज्येष्ठागौरी , तुमचं ललित लिखाण आवडलं आणि मग उगीच गालिब आठवला. उम्र भर हम यही गलती करते रहे.. धूल चेहरे पे थी और हम आईना साफ करते रहे..! धूल आईने पे थी और हम चेहरा साफ करते रहे..!

असे वाटले. धन्यवाद. माझ्या आजोळी दरवाजाशी चपलाबुटांचे तीनेक फूट उंचीचे नक्षीदार अलीशान कपाट होते. त्यावर उभ्या ओव्हल आकाराचा नक्षीदार फ्रेमचा आरसा होता. टेबलावरच्या दोन बाजूंनी उभ्या असलेल्या खांबावरील मध्यभागी असलेल्या सपोर्ट पिनाभोवती फिरवून तो आपल्या उंचीशी जुळवून घेता येई. आम्हा दोन अडीच फुटी छोट्यांसाठी उभे राहून आरशात पाहायला स्टूलही होते. हा आरसा अर्थातच हळव्या आठवणींचा कोपरा आहे.

छान लेख. Mirror mirror on the wall I will get up after having a fall And whether I run walk or have to crawl I will set my goals and achieve them all.. हा attitude भारिये! हे आपलं असेच.. मला दहा वर्षांपूर्वीचे दिवस आठवतात. मी पहिल्यांदा चेन्नई वरून घरी गेलो तेव्हा आवर्जून मरिना बीच वर खरेदी केली होती. त्यात असा एक आरसा होता. घरी आलेल्या प्रत्येकाला तो इतका आवडायचा की पुढचे सहा महिने मी दरवेळी घरी येताना 3-4 आरसे आणायचो. हे आरश्या चं दुकान.

हा एक चांगला ललित लेख आहे. ललित लेखनाला भरपूर मोठा पैस असतो, हे पुन्हा एकदा दिसून आले.

एक चांगला लेख.

वाह! मस्तच लिहिलंय. आरशाशी रोजच संबंध येत असला तरी अशा व्यापक दृष्टीकोनातून त्याच्याकडे कधी बघितले नव्हते. आता विषय आरशाचा आहे म्हणून एक किस्सा लिहिण्याचा मोह टाळता येत नाहीये. काही वर्षांपूर्वी एका कुख्यात गुंडाने कल्याण-डोंबिवली महानगरपालिकेच्या नगरसेवक पदाची निवडणूक अपक्ष लढवली होती. त्याच्या प्रचार साहित्याच्या डिझाईनींग आणि छपाईचे काम माझ्या मित्राच्या प्रिंटींग प्रेसला मिळाले होते. काही samples दाखवण्यासाठी मी त्या मित्राबरोबर त्या उमेदवाराच्या घरी गेलो होतो तेव्हा भिंतभर आरशा समोर उभा राहून कितीतरी वेळ त्याला भाषणाचा सराव करत असलेला पहिला होता. त्यावेळी तो प्रकार बघून हसू आले होते. प्रयत्न पूर्वक आत्मसात केलेल्या ह्या कलेच्या जीवावर त्याने प्रभागातील सोसायट्यांमध्ये जाऊन प्रभावी भाषणे ठोकली होती. त्या निवडणुकीत तो उमेदवार अपक्ष असूनही बहुमताने विजयी झाला आणि त्याने ह्या विजयात त्याच्या समाजात असलेल्या दहशतीपेक्षा भाषणाची कला शिकवणाऱ्या आरशाचा वाटा मोठा असल्याची कबुली दिली होती. काही काळाने प्रतिस्पर्धी टोळीने त्याची हत्या केल्यावर crime never pays ह्या वचनाची प्रचीतीही आलीच म्हणा!

सुंदरच! **आरसा पुसताना तो आतला प्रवास असल्यानं सफाईही आतून व्हावी असं अगदी मनातून वाटतंय. आवडलं.. मस्त..

अतिशय सुंदर लेखन.. फिलॉसॉफीकल विचारांचे प्रतिबिंब प्रत्येक वाक्या वाक्यात जाणवते आहे.. पुन्हा पुन्हा वाचावा असा सुंदर लेख.. खुप आवडला.

ज्येष्ठागौरी , तुमचं ललित लिखाण आवडलं आणि मग उगीच गालिब आठवला. उम्र भर हम यही गलती करते रहे.. धूल चेहरे पे थी और हम आईना साफ करते रहे..! धूल आईने पे थी और हम चेहरा साफ करते रहे..!

असे वाटले. धन्यवाद. माझ्या आजोळी दरवाजाशी चपलाबुटांचे तीनेक फूट उंचीचे नक्षीदार अलीशान कपाट होते. त्यावर उभ्या ओव्हल आकाराचा नक्षीदार फ्रेमचा आरसा होता. टेबलावरच्या दोन बाजूंनी उभ्या असलेल्या खांबावरील मध्यभागी असलेल्या सपोर्ट पिनाभोवती फिरवून तो आपल्या उंचीशी जुळवून घेता येई. आम्हा दोन अडीच फुटी छोट्यांसाठी उभे राहून आरशात पाहायला स्टूलही होते. हा आरसा अर्थातच हळव्या आठवणींचा कोपरा आहे.