कविता

माझ्या मुलीने मागील वर्षी केलेली एक कविता. मी जास्त वेळ ऑफिस मधे घालवतो आणि सुट्टिच्या दिवशी खेळायला जातो ह्याची तक्रार आहे इथे -

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . राहुनी जागा तरीही, शब्द गेला चोरीला बाजूनी आल्या आरोळ्या, मीच माझा चोर झालो खाऊनी आसूड त्यांचे, वेदना बोलूनी गेलो ओढुनी ओझे तरीही, बेईमानी ढोर झालो "संपले नाते जगाशी " - सांगताना मीच भ्यालो बेरकी नजरेत त्यांच्या, मी पुन्हा शिरजोर झालो . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

(अनुवादीत.

ओंडका =================== बुडवू पाहती कितीक लाटा.. "मी" तरी हा, बुडतं नाही!.. नाका-तोंडात पाणीच पाणी.. "मी" तरी हा, मरत नाही!.. पोहता पोहता थकली गात्रे.. "मी" तरी हा, गळत नाही!.. बनून हेंदकळे नाव सागरी.. बोट कुणाची बनत नाही!.. धरून राहतो हाती ओंडका.. "मी" तरी हा, तारत नाही..!!! =================== स्वाती फडणीस....... ०३-०९-२००८

आषाढी एकादशीला ही कविता लिहिलेली. लिहिल्या गेल्यावर माझा मलाच खूप आनंद झाला होता. :) मेघ आषाढाचा गर्जे, गाज गूंजे चराचरी, प्रेमे नादली पंढरी उभा बघून श्रीहरी! दिंडी चालली माहेरा, वाट ओली अंतरीची! उभी लेकराच्यासाठी माय सावळी कधीची!! मुमुक्षू [टीपः अगोदरही याच नावने जालावर प्रसिद्ध केलेली आहे. किंचित बदल करून येथे प्रकाशित करतो आहे. येथेही आवडेल अशी आशा करतो.]

वृषाली ची आमची मुंबई कविता वाचुन माझी एक बरीच अगोदर लिहिलेली कविता आठवली. खुप दिवसानीं. काही अपरिहार्य इंग्रजी शब्द आहेत्-त्यासाठी क्षमस्व. धावता धावता एक नजर घड्याळाच्या काट्यावरती पळणार्‍या पावलांना , आमच्या मुम्बई ची खास गती आठ-तीन,आठ-सात कुठली लोकल मिळेल आज विंडो जर मिळाली तर पोचलेच मग स्वर्गात हात. नाही तर आहेच लटकत जाणं, तो ही प्रवास एन्जॉय करणं घामाच्या वा पावसाच्या धारांमध्ये भिजुन जाणं पाउस ,खड्डे ,मेगा-ब्लॉक..

आमची मुंबई असे शहर जेथे सारे काही शक्य आहे खासकरुन अशक्य. येथे carbon-dioxide हा oxygen पेक्क्षा जास्त आहे. येथे रस्त्यां नाच कचरापेटी म्हणुन गनले जात आहे. येथे मनुष्य गोळी घेतल्या खेरीज रात्री झोपु शकत नाही. येथे दुरध्वनीचे बिल माणसाला जगू देत नाही. येथे प्रत्येकजण स्वत:ला star समजत आहे. येथे सायकल सूद्धा कार पे क्षा जलद गतीने धावत आहे. येथे sky-scrapers मान उंचावून slum कडे पाहत आहेत. येथे पावसाळ्याचे आगमन होताच घरे कोसळत आहेत. येथे मनुष्य पहिल्यांदा कॄती करत आहे आणि मग विचार क

सरनौबत प्रतापराव गुजरांनी शरण आलेल्या बहलोलखान पठाणाला धर्मवाट दिली. महाराजांना ही बातमी समजताच. त्यांनी टाकोटाक सरनौबतांना पत्र लिहीले - "स्वत:ला सरनौबत म्हणवता? तुम्ही तो केवळ शिपाईगिरीच केली! बहलोल इतुका बहुत वळवळ करीत आहे, त्यांस मारुनी फ़त्ते करणे अन्यथा आम्हांस तोंड न दाखविणे!". तीच चिड मस्तकात घेउन सरनौबत प्रतापराव गुजरांनी नेसरी येथे अवघ्या सहा अंगरक्षकांसहीत बहलोलखान पठाणाच्या फ़ौजेवर हल्ला चढवला आणि अजुन एक खिंड पावन झाली --------------------------------------------------- काय घडविले? कसे म्हणावे सेनापती सुजाण? कुणा विचरुनी दिला सोडुनि, खासा बहलोल पठाण?