कविता

स्वप्नातली फुले ती, सत्यात कां न दिसली? मज जाग जरा येता, ती रात कां हरवली? रात्रीत प्यायले होते, मी अश्रु यक्षीणीचे विरही व्यथेत ओले, मृदुगंध पापणीचे येता रवी उदयास, ती आसवेही सुकली मज जाग जरा येता, ती रात का हरवली? होता मनात माझ्या, कोपरा उजळला एक कवडसे नृत्य करीत, लयबद्धसे सुरेख ती उजळताच प्राची, सावली अंतरी धरली मज जाग जरा येता, ती रात का हरवली? मज सूर गवसला जो, कोठे हवेत विरला? ती साद ऐकू ये ना, स्वप्नील भाव सरला जाणीव करूनी सुन्न, जाणीव कां परतली? मज जाग जरा येता, ती रात का हरवली? पाहीले रुप सुंदर, तव नयनी मी बुडालो मी गमविले स्वतःला, माझाच मी न उरलो अस्तीत्व कां मिळाले?

वेदनेस शमवितो, दु:खातही सुखवितो. संजीवनी जणूकाही - स्पर्श तुझ्या शब्दांचा. मरुभुमीत सन्कटान्च्या वसंत होऊनी फुलतो. गुलमोहराचे अस्तित्व - स्पर्श तुझ्या शब्दांचा. विकल मना सावरतो अंधारात दिप धरतो. भास्करच नभीचा भासे - स्पर्श तुझ्या शब्दांचा. वादळात आधार होतो तप्त ऊन्हे साहतो. कल्पवृक्ष असे मजसाठी - स्पर्श तुझ्या शब्दांचा. आत्म्याचे अमरत्व आहे ईश्वराचे पावित्र्य आहे. अम्रुततुल्य आहे आई - स्पर्श तुझ्या शब्दांचा.

तुझ्या नाजूक बाहुंची मिठी अन् प्रेमाचा उबारा, मोहवून जातो मज हा पहाटवारा. केसांमधे लहरतो, श्वासामधे बहरतो, बाहूत या मोहरतो हा पहाटवारा. अनमोल आहे, मुक्त, अनंत आहे, आहे सृष्टीची अमृतधारा हा पहाटवारा. कधी सावली प्रेमाची, कधी उब वात्सल्याची, कधी गोड्सा शहारा... हा पहाटवारा. कधी सखे तुझा हा सुगंध घेऊन येतो. श्वासात भरून राहतो हा पहाटवारा.

जायचे होते कुठे पण... गाव भलते लागले वाडवडिलांच्या घरावर नाव भलते लागले ॥ बाग ती गेली कुठे हे निवडुंग नुसते वाढले लावलेल्या त्या मुळावर घाव भलते लागले ॥ १ ॥ देवळाच्या दीपमाळा विकुनी कोणी टाकल्या आणि कळसालाही आता भाव भलते लागले ॥ २ ॥ गाव हे झाले जुगारी सर्व नाती संपली रोज या मातीत आता डाव भलते लागले ॥ ३ ॥

त्या कोणत्या सावल्या होत्या ज्यांचा माझ्यावर अधिकार होता विस्कटलेल्या जखमांवर माझ्या नियतीचा प्रहार होता..... त्या सावल्याच होत्या की, ठिणग्यांचा पाऊस कारण झालेल्या जखमांनाही रेशमी किनार होता... आरक्त होऊनी पडले माझे शरीर खाली त्या जखमांनाही लागलेला सुरा धारदार होता..... वेदना कधी झाल्याच नाहीत त्या धारदार सुर्‍याच्या ज्याने दिल्या वेदना त्याचाच आधार होता...

डॉ.श्रीकृष्ण राऊत यांची 'कशी वेळ आली?' ही छोटी गजल वाचून आमच्यावर आलेली एक बिकट वेळ अंगावर काटा उभी करुन गेली! :SS :T पहा 'वेळ' झाली! 'ठमा' क्रूर आली! पळे भीत 'रिंकू'; लपेटून शाली. करा बंद गाणी; कुठे ती पळाली? बिछान्यात माती बुटांची मिळाली. कशी ही विचारे; सदर्‍यास लाली? मिळे चोप 'रंग्या'; घरी कोतवाली! चतुरंग

(अनुवादीत. कवी--फारूक जामी) प्रतिमा तुझी माझ्या हृदया जवळी वस्ति वसविली मी अगदी जगावेगळी दैव माझे सजवूनी दिलास तू आकार निष्कामी मला तू बनविलेस मुर्तिकार शब्द नी शब्द ठेविला मी हृदया जवळी वस्ति वसविली मी अगदी जगावेगळी आणूनी स्मरणात केली मी पुजा रात्रंदिनी अचंबीत झालो ततक्ष्णी पाउलांची निशाणी पाहूनी झुकवूनी मस्तक माझे वाहतो फुलांची ओंजळी वस्ति वसविली मी अगदी जगावेगळी करूनी गीतांची माला वाहिली मी तुझ्या गळी दूर राहूनी पुकारले तुला सकाळ संध्याकाळी कोणत्या कारणी दिलीस शिक्षा अशी आगळी वस्ति वसविली मी अगदी जगावेगळी श्रीकृष्ण सामंत

तु खरी होतीस किंवा ते तुझे आभास होते वा तुझे प्रतिबिंब तेथे वाहत्या पाण्यात होते गेलो मी ज्या मागे असा वेड्यापरी रात्रंदिनी स्वप्न माझे नभ होवुनी पैलतीरी जात होते वेदनेचा गाव माझा मी तिथे ही पोरका सोबतीची भीक तेथे प्राण हे मागीत होते हासले हे जग मला नव्हतीस तु ही वेगळी हास्य होवोनी कट्यारी चांदणे कापीत होते पापण्यांच्या आड माझ्या सुर्य मी बन्दिस्त केला साद तरि ही मनातुन चन्द्र-तारे देत होते

मौनाला फुटली वाणी!.. . एक ना स्फुरला शब्द.. एक ना ओळ सुचली.. हसले रडले ओठांनी..! एक ना कविता रचली. शब्द पाखरे भवताली, सुर गुंफून भिरभिरली.. तार तार झंकारुनी... कंपने कंपनांत विरली..!!! अनाहतसा नाद छेडूनी.. मौनाला फुटली वाणी!.. अगम्य अशा बोलांची.. नकळत जुळली गाणी..!!! हसले रडले ओठांनी... नकळत जुळली गाणी..!!! ================== स्वाती फडणीस....... १७-०८-२००८