कविता

अनिरुद्ध अभ्यंकर 'दूर पळ दूर पण' सांगताना बघितले आणि आमच्या मनात आजूबाजूची वेगवेगळी चळिष्ट चित्रे साकारली! ;) खोकत खोकत पहाता पहाता उठते जेव्हा एक कळ मन माझे म्हणते तेव्हा म्हातार चळ म्हातार चळ एरंडाचं पान माझ्या टाळू वरुन ढळलं नाही काशाची ती वाटी गं उष्मा अंगचा सरला नाही खिडकीमधे आज पुन्हा दिसलं आहे 'मृगजळ' मन माझे म्हणते तेव्हा म्हातार चळ म्हातार चळ समोरच्या घरामधे अशी एक रात्र येईल नजर तेव्हा माझी अगदी पहा धुंद होऊन जाईल वासनेच भूत नुसतं शरिरात नाही बळ मन माझे म्हणते तेव्हा म्हातार चळ म्हातार चळ चतुरंग

खोल खोल आत आत उठते जेव्हा एक कळ मन माझे म्हणते तेव्हा दूर पळ दूर पळ ऍडम आणि ईव्हला टाळू म्हणून टळलं नाही तुझी माझी गत गं त्यांच्याहून वेगळी नाही झाडावरती आज पुन्हा पिकलं आहे एक फळ मन माझे म्हणते तेव्हा दूर पळ दूर पळ कधीसुद्धा संपू नये अशी एक रात्र येईल बुद्धी तेव्हा आपली सारी गलितगात्र होईल वासनेच भूत तेव्हा भावनेला लावेल चळ मन माझे म्हणते तेव्हा दूर पळ दूर पळ -अनिरुद्ध अभ्यंकर

(अनुवादीत. कवी--राजेंद्र्कृष्ण ) दुःखाच्या ह्या दरी मधे रथ खुषीचा लोपला प्रेमाच्या ह्या खेळा मधे डाव वेळेने साधला कुणी समजावे प्रेमातल्या ह्या नीष्ठूर संकटाना दोन जीवाने इच्छीले ते इतराना काही केल्या पटेना हंसण्या आधीच प्रीतिला का आवडे रडायला प्रेमाच्या ह्या खेळा मधे डाव वेळेने साधला नेत्रा समोर प्रीतिचा पुरावा कोणत्या कारणा म्हणावे जर ह्या जीवन मग काय म्हणावे ह्या मरणा प्रीतिचे दैव जाता निद्रे मधे दाह दुःखाचा भोगला प्रेमाच्या ह्या खेळा मधे डाव वेळेने साधला श्रीकृष्ण सामंत

कळलेच नाही मजला जडला कसा जिव्हाळा मन चिंब भिजवुनी हा जणु कृष्णमेघ गेला थेंबात प्रीत जागे स्पर्शास ओढ लागे कळले कधी न जुळले आतुर मनांचे धागे सर्वस्व ये फुलुनी जणु केवडा फुलावा हातात चांदण्यांचा जणु ताटवा मिळावा ओल्या मिठीत धुंद तू सावळा मुकुंद राधा तुझी मी झाले तोडून सर्व बंध

(ही कविता (मनोगत) वाचणा-या सर्व कवी /कवयित्रीं नी --- स्वतःस 'सन्माननीय अपवाद' समजावे )

प्रदीप कुलकर्णींचे 'मारव्याचे सूर काही' ऐकले आणि एका वेगळ्याच रागाचे चित्र नजरेसमोरुन तरळले! ;) मारले वजनास, स्नायू फुगवले भरपूर काही! जवळ येतानाच गेले, ढेर माझे दूर काही! मी जरी कुथलो कितीही जोर ते मारायला पण.... होत नाही 'बेडकी'चा सांड तो मगरूर काही! ओरडा कोणी कितीही - बाटल्या होती रिकाम्या तोंड अमुचे सोडते मग दाटलेला धूर काही! वाढते हे पोट माझे संथ, टप्प्याने परंतू 'वादळी' येऊन गेले आतमधुनी सूर काही ! रोज मी एकेक पळुनी फाडतो प्यांटीस माझ्या... आरसा मग दोंद माझे दाखवी भेसूर काही!

माझ्या मुलीने मागील वर्षी केलेली एक कविता. मी जास्त वेळ ऑफिस मधे घालवतो आणि सुट्टिच्या दिवशी खेळायला जातो ह्याची तक्रार आहे इथे -

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . राहुनी जागा तरीही, शब्द गेला चोरीला बाजूनी आल्या आरोळ्या, मीच माझा चोर झालो खाऊनी आसूड त्यांचे, वेदना बोलूनी गेलो ओढुनी ओझे तरीही, बेईमानी ढोर झालो "संपले नाते जगाशी " - सांगताना मीच भ्यालो बेरकी नजरेत त्यांच्या, मी पुन्हा शिरजोर झालो . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

(अनुवादीत.