कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.
विक्षिप्त ह्यांच्या गजलेचा 'कहर' बघून आसपासच्या आफिसातील काही नमुने डोळ्यांसमोर चमकले! ;)
टंच आहे टंकणारी बांधणीला
ढेर-टकल्या सायबाच्या दावणीला
आडलो नाही तसा मी बोलताना
आडला येऊन हुद्दा ऐरणीला
काय सांगू कहर हा झाला कशाने
का पुढे बसवून गेली ढापणीला?
ओठ मादक, केवढा अन् रंग त्यावर
बोलवी साहेब कसल्या चाचणीला?
ते भले मोठे नको रोखूस डोळे
संभ्रमी बघ कंप सुटतो पैरणीला
खोड 'रंग्याची' जुनी नाठाळ आहे
मार खाण्याची अखेरी वळचणीला
चतुरंग
जयालागी ध्यास,
नामाची आस,
कोण श्रीमंत दास,
तयावीण.
भावाची प्रचीती,
राम स्वयें सांगाती,
प्रेमाची महती,
वर्णावी किती!!
रामाचे पायी,
जया चारी धाम,
विचारांचे काम,
तयासी कैसे.
मोजावे कशास
उरलेले दिन,
नामी समाधान,
आनंदी असावे.
राम ठेवी जोवर,
त्याचे असावे तोवर,
अन् निघावे सत्त्वर,
हाक येता!
नामी राहावे मन,
नाम असावे प्राण,
मुमुक्षूचे आवाहन,
सगळ्यांसी.
मुमुक्षू
[टिप: ही कविता आधी दुसरीकडे याच नावाने प्रकाशीत केलेली आहे. येथेही आवडेल अशी आशा करतो.]
दृष्टी
वर्तमानाच्या खांध्यावर बसून
भविष्याकडे पाहीले.
धुक्यातून काहीच दिसेना
पण ऐकू आले अस्पष्ट नाद.
बोलावणारे, भुरळ पाडणारे.
त्या नादाचे बोट पकडुन
सुखाच्या शोधात जावे म्हटले.
पण ठेच लागण्याच्या भितीने
पाउल पुढेच पडेना!
भुरळ पाडणारे नाद येतच होते.
नंतर तेही धुक्यात विरून गेले.
धुके आणखिनच दाट.
मी मुके धुके ऐकत तिथेच थिजलेला.
..............
एक प्रेयसी पाहिजे, पावसात चिंब भिजणारी;
अन मलाही तिच्यासोबत, भिजायला लावणारी.
एक प्रेयसी पाहिजे, फुलपाखरांमागे धावणारी;
फुलांचे सारे रंग उधळत, झाडांमागे लपणारी.
एक प्रेयसी पाहिजे, मुग्धपणे हसणारी;
माझ्या बाहूपाशात, अलगद येऊन बसणारी.
एक प्रेयसी पाहिजे, कशीही दिसणारी;
पण मनाने मात्र, अप्रतिम सुंदर असणारी.
एक प्रेयसी पाहिजे, जिवलग मैत्रीण असणारी;
आमच्या नाजुक नात्याला, हळुवारपणे जपणारी.
एक प्रेयसी पाहिजे, माझ्या भावना जाणणारी;
मी जसा आहे तसेच, माझ्यावर प्रेम करणारी.
(अनुवादीत. कवी-मदन भारती )
गगन समजे चंद्र सुखी चंद्र म्हणे तारे
लाटा सागराच्या म्हणती सुखी असती किनारे
दुःखामधे सुख लपलेले असते साजणा रे!
पर्वत राशी दूरूनी पाहूनी दिसती सुंदर छोटे
जवळ जाऊनी दृष्य पाहता भासती दगडी गोटे
कळी समजे बाग सुखी बाग म्हणे बहारे
दुःखामधे सुख लपलेले असते साजणा रे!
रात्र काळी म्हणते मनी दिवसा असे उजाळ
दिवस गरमीचे म्हणती गार ती संध्याकाळ
झडली पाने झाडावरूनी म्हणती सुखी वर्षाला
जलधरा सुखी म्हणते उन्ह ते रखरखणारे
दुःखामधे सुख लपलेले असते साजणा रे!
अनिरुद्ध अभ्यंकरांची 'वय सोळावं सरलं की' ह्या तरल कवितेतल्या भावना साठीच्या 'हिरवट' चष्म्यातून पहायचा एक चाळा! ;)
वय साठावं लागलं की
सगळं 'हिरवट' सुचू लागतं
बसल्याजागी डुलकी घेत
स्वप्नात 'पाखरू' दिसू लागतं
मंडईच्या 'बागे'मध्ये
चाफ़ा केवडा दिसू लागतात
पूजेसाठी फुलं आणायला
'म्हातारे' ही निघू लागतात
न बघता प्रत्येकाच्या
नजरा कुठे कळू लागतं
वय साठावं लागलं की.....
ही आपुलीच वाजती पाउले. मागे लागली कर्माची भुते.
जेव्हा वाळुनीया गेले श्रावणी पाऊस ओले
जेव्हा जाळाया लागले उन्ह शिशिरी कोवळे
कैलास पाषाणले गंगातीर पुरावले
पाणी धरीत्री सांडले आणि आभाळी हरवले
पाऊस असा हा झरतो ,धारांतुन गाणी गातो
नभ घेवुनी उशाशी ,मोत्यांची स्वप्ने देतो..
ओल्या मनात माझ्या दडुनी खुशाल बसतो
रोमांच होवुनी वा हातावरी उमटतो..
थेंबात ये रुपेरी, घेई हवेत झोके
मातीतुनी उगवती , त्याची अनंत रुपे..
पाऊस आसमंती, पाऊस अंतरात
पाऊस होवुनी मी ,माझ्या मनी तृषार्त...
वय सोळावं सरलं की
सगळं हिरवं दिसू लागत
स्वतःभोवती गिरकी घेत
मनात पाखरू वसू लागत
वसंताच्या बागेमध्ये
चाफा केवडे फुलू लागतात
फुलां भोवती पिंगा घालण्या
भवरे ही जमू लागतात
न बोलता प्रत्येकाला
सार काही कळू लागत
वय सोळावं सरलं की.....
पुनवेच्या रातीला
सागराला भरती येते
क्षितिजावर आकाशाला
भेटायला धरती येते
प्रेमाची ही आगळी भाषा
प्रत्येकजण बोलू लागत
वय सोळावं सरलं की.....
हिंदुस्थानातील १८५७ साली भडकलेला क्रांतिचा वणवा शमला कि काय असे वाटत असतानाच विसावे शतक सुरू झाले आणि भारतमातेला मुक्त करण्यासाठी हिदुंस्थानातील क्रांतिकारकांनी पुन्हा एकदा क्रांतिदेवतेची आराधना सुरू केली. स्वातंत्र्यवीर सावरकरांची ’अभिनव भारत’ हा क्रांतिदेवतेच्या मंदिराचा पाया, शचिंद्रनाथ संन्यालांच्या प्रेरणेतुन निर्माण झालेली ’हिंदुस्थान समाजवादी प्रजासत्ताक सेना’ हा त्या मंदिराचा गाभारा तर राशबिहारीबाबु व नेताजींची ’आझाद हिंद सेना’ हा मंदिराचा कळस मानावा लागेल.
मिसळपाव