कविता

हा थरकाप उडवणारा...आदिम ध्यास.. हीच आमच्या आदिम घासामागची प्रेरणा! ;)

...आदिम घास...
================================
अमूर्त अनाकलनीय कवितांपासून.. लपूनछपून..
स्वत:ला वाचवत.. फिरत होतो,
अगदी तेव्हापासून! मी टाळत होतो...
प्रत्येक असह्य कविता...

जीवघेण्या प्रतिकांतून..
उपमांच्या कराल जबड्यांतून..
थरकाप उडवणार्‍या रुपकांपासून.. दूर..
दुबळ्या वाचकासारखं जगत..!

पाहुनी तुमची सोंगेढोंगे मात्र कशी येईल दया ।
बंद करा बोंबलणे गणपती बाप्पा मोरया ।।

कशाला हवा झगमगाट एक भक्तीचा पुरेदिवा
प्रत्येकाच्या मनामनात माणुसकीची ज्योत लावा
तुमच्या इथल्या मांडणात उत्सवाची जाते रया
बंद करा बोंबलणे गणपती बाप्पा मोरया ।।१।।

नको मात्र फुलांचे ढीग वहा एकच लालफूल
फुलांच्या या ओझ्याखाली माझा दातच केलात गुल
ओंकाराचे रूप पहाव्या मोकळी ठेवा माझी काया
बंद करा बोंबलणे गणपती बाप्पा मोरया ।।२।।

११ जुलै रोजी मुंबईत रेल्वेमध्ये जे स्फोट होऊन २०० पेक्षा जास्त माणसं मारली गेली होती त्या नंतर दोन दिवसांनी मला ही कविता सुचली आहे. शक्य तितकं वास्तव मांडण्याचा प्रयत्न केलाय. दुर्दैवाने गेल्या २०-२५ दिवसांत अश्या घटाना घडात आहेत कि सुभाषबाबुंचे ३रे कडवे आपण खरच खुप सिरीअसली घ्यायला हवे.
-----------------------------------------------

परवाच एका स्फोटात मेलो,
पहिल्याच झटक्यात स्वर्गात गेलो,
स्वर्गात जाण्याचा एकच कायदा होता,
सरळ जगण्याचा हाच एक फायदा होता. - १

धुंद हे काश्मिर सगळे, एकमेकां मारिती
प्रश्न विसरूनी जनांचा, फोड रे मटका

धुंद त्या पदकांत सगळे, सुवर्ण कवटाळती
प्रश्न हरलेल्या क्षणांचा, फोड रे मटका

धुंद त्या खुर्चीत सगळे, राजिनामा खेळती
प्रश्न मॅडमच्या खुणांचा, फोड रे मटका

धुंद त्या नोटांत सगळे, राज-का-रण आहुती
प्रश्न विकलेल्या मतांचा, फोड रे मटका

धुंद ते मुंबईत सगळे, वीजपाणी सांडती
प्रश्न विझलेल्या दिव्यांचा, फोड रे मटका

धुंद अभिषेकांत सगळे, दुधदही अर्पिती
प्रश्न सुकलेल्या घशांचा, फोड रे मटका

सळसळते मनात काही
सल हलकासा जागवी
थरथरती पापण्यां वरती
अश्रुंचे ओले मोती |

त्या गूढ जलाशयावरी
तरंग हळू उमटती
जे खोल अंतरी काही
अनामिक उमगत नाही |

मेघ नभी दाटती
कडकडती त्या दामिनी
-हुदयात या धुमसती
आवेग अनावर किती ?

उसळते धूळही वरती
दशदिशा कोंदून जाती
पाचोळा वाटेवरती
पाउल रोखिते धरती |

बंध कसले बांधती?
प्राणांस कसली भिती ?
जोडण्या ईश्वरापुढती
हे हात न माझे उरती |

स्वप्नातली फुले ती, सत्यात कां न दिसली?
मज जाग जरा येता, ती रात कां हरवली?

रात्रीत प्यायले होते, मी अश्रु यक्षीणीचे
विरही व्यथेत ओले, मृदुगंध पापणीचे
येता रवी उदयास, ती आसवेही सुकली
मज जाग जरा येता, ती रात का हरवली?

होता मनात माझ्या, कोपरा उजळला एक
कवडसे नृत्य करीत, लयबद्धसे सुरेख
ती उजळताच प्राची, सावली अंतरी धरली
मज जाग जरा येता, ती रात का हरवली?

मज सूर गवसला जो, कोठे हवेत विरला?
ती साद ऐकू ये ना, स्वप्नील भाव सरला
जाणीव करूनी सुन्न, जाणीव कां परतली?
मज जाग जरा येता, ती रात का हरवली?

वेदनेस शमवितो,
दु:खातही सुखवितो.
संजीवनी जणूकाही -
स्पर्श तुझ्या शब्दांचा.

मरुभुमीत सन्कटान्च्या
वसंत होऊनी फुलतो.
गुलमोहराचे अस्तित्व -
स्पर्श तुझ्या शब्दांचा.

विकल मना सावरतो
अंधारात दिप धरतो.
भास्करच नभीचा भासे -
स्पर्श तुझ्या शब्दांचा.

वादळात आधार होतो
तप्त ऊन्हे साहतो.
कल्पवृक्ष असे मजसाठी -
स्पर्श तुझ्या शब्दांचा.

आत्म्याचे अमरत्व आहे
ईश्वराचे पावित्र्य आहे.
अम्रुततुल्य आहे आई -
स्पर्श तुझ्या शब्दांचा.

तुझ्या नाजूक बाहुंची मिठी
अन् प्रेमाचा उबारा,
मोहवून जातो
मज हा पहाटवारा.

केसांमधे लहरतो,
श्वासामधे बहरतो,
बाहूत या मोहरतो
हा पहाटवारा.

अनमोल आहे,
मुक्त, अनंत आहे,
आहे सृष्टीची अमृतधारा
हा पहाटवारा.

कधी सावली प्रेमाची,
कधी उब वात्सल्याची,
कधी गोड्सा शहारा...
हा पहाटवारा.

कधी सखे तुझा हा
सुगंध घेऊन येतो.
श्वासात भरून राहतो
हा पहाटवारा.

झाडाच्या मुळांना मला एकदा विचारायचंय...

:झाडं जोमानं वाढू लागतात तेव्हा
मुळांना जमिनीत किती खोल शिरावं लागतं?

:झाडांना हिरवी पानं फुटत असतात
हे मुळांना समजतं तरी का कधी?

:फांदीवर पक्षी जे गाणं म्हणतात
ते मुळांना कधी येतं का ऐकू?

:झाड फुलांनी बहरतं
तो सुगंध मुळांना श्वासात भरुन घेता येतो का?

:झाड प्रकाशात न्हात असतं तेव्हा
मुळांच्या अंधारायुष्यात कवडसा तरी पडतो का?

:झाडं मोठी झाल्यावर मुळांचं अस्तित्वच नाकारतात
तेव्हा मुळांनाही फुटतात का हुंदके?

जायचे होते कुठे पण... गाव भलते लागले
वाडवडिलांच्या घरावर नाव भलते लागले ॥

बाग ती गेली कुठे हे निवडुंग नुसते वाढले
लावलेल्या त्या मुळावर घाव भलते लागले ॥ १ ॥

देवळाच्या दीपमाळा विकुनी कोणी टाकल्या
आणि कळसालाही आता भाव भलते लागले ॥ २ ॥

गाव हे झाले जुगारी सर्व नाती संपली
रोज या मातीत आता डाव भलते लागले ॥ ३ ॥