कविता

नाच नाच मोरा.. ========================== नाच नाच मोरा, तुझा फुलेर पिसारा.. नाच नाच मोरा, तुझा फुलू दे फुलोरा.. उडे गरुड, उडो नभी, नको खंत तुला.. तोड नाही कुणापाशी, तुझ्या गारुडा..! नाच हरपूनी तन्मया, नको भान तुला.. येते नभ उतरून, वाजविते टाळ्या...! नीलपंखी पाखरावरी, नीळ्याची रे माया.. जडविले जडाव पाठी, नको मानू हारा...! वाळवंटा देई रंग, तुझा रंगित कुंचला.. रंग निळा-हिरवा; मन-मानसी गारवा...! ========================== स्वाती फडणीस ............... १४-०९-२००८

सुन्दर सुन्दर ओ तुझे जणू ऊषेची लाली शोभते डोळयतील इशारे बघुन ते भाळी कुन्कू लाजते कानात ग डूल तुझ्या कुन्द्कळ्यातुन झळके स्मित नाकातील नथनी गाते माझ्या प्रीतीचे गीत ! वार्याशी जणु झिम्मा खेलती बटा या भालप्रदेशी कानातुन किणकिणती पदके ही जणु खजुराहोची नक्षी ! केस तुझे ग गर्भरेशमी वाराही त्यातुन मोहुन वाहे वेडा होउन प्रत्येकजण हा चेहरा तुझाच पाहे ! अनिरुद्ध

काही माणस काही माणस जगत असतात मरणाच्या आशेने, थोडेच असतात वेडे जे चालत जातात सरळ मरणाच्या दिशेने. दगडाला वेदना टाकिचे घाव सोसतांना, त्या मूर्तीला यातना ह्या बडव्याना पोसताना. अहो वर्दिला दुखः नको त्याना सलामी, बंदुकी ढाळतात अश्रु नशिबी दहशतवादाची गुलामी. माइकचा कंठ दाटे भ्रष्ट मंत्री खोकताना, लाउड स्पिकराचा जीव जाई खोट्या घोषणा ओकताना. गेंड्यालाही शरम वाटे ह्यांची जाड कातडी बघताना, डासही मुकतात जिवाला रक्त्त यांचे शोषताना. खादीला लाज वाटे ह्या नंग्याना झाकताना, खाकीचा उर फाटे त्या दंग्याना थोपताना. तिरंग्याचा घुतातो प्राण पार्थिव त्यांच झाकताना. स्मशानाला नकोसा जीव प्रेतांचा दुख: सोसताना

कडव्याच्या पहील्या दोन ओळीत समस्या आणि नंतरच्या दोन ओळीत पूर्ती असं लिहून पाहीलं आहे.एक प्रयोग. जर टोचते पाठीला जर बोचते दंडाला खसखसूनी घासावी जर मऊ लागते अंगाला. *** निर्‍या काचती पोटाला जीव कासावीस होई एका धुण्यामधी कशी खळ जाईल ग बाई. *** असं कसं पायताण चावे जागोजाग बाई थेंब तेलाचा सोडावा अंगठ्याला सैल जाई. ***

केदार पाटणकर ह्यांचे 'टाळणे' बघून आम्हाला आमची वारंवार चालणारी टाळाटाळी आठवली! ;) रोजचा छळवाद आता टाळतो मी जरा व्यायाम आता टाळतो पाहिजे आहे तनाला शांतता कोणतीही चाल आता टाळतो गोड 'केका'ची खुमारी आगळी वरण-भाता हळुच आता टाळतो सोडले पळणे, तरण केव्हाच मी 'जीम'चीही वाट आता टाळतो घेर ढेरीचा कितीही वाढला घोरण्याचे मी न आता टाळतो! चतुरंग

फुले अशी उमलत असताना मधुरसाच्या अपेक्षेने जवळच होते भुंगे दबा धरून... थेंब दवाचे झेलत अंगावर चुरचुरणा-या थंडीत आम्हीही होतो पलिकडेच डबा धरून रेल्वे अशी धावत असताना खिडकीच्या अपेक्षेने जो तो धक्का देत आपापली जागा धरून... आघात त्यांचे झेलत अंगावर गुदमरणा-या गर्दीत आम्ही होतो लोंबकळत डबा धरून देश असा प्रगती करीत असताना देणग्यांच्या अपेक्षेने तिजो-या भरताहेत सर्वांच्या भरभरून... उपहास नि उपेक्षा झेलत अंगावर सत्कार्याच्या अपेक्षेने अजुनही आम्ही आहोत डबा धरून

नात्यातले उमाळे- नसतात सत्य सारे ओठांवरील शब्द ,नुसतेच वांझ भारे हातातुनी निसटती हळवी चुकार स्वप्ने हृदयात फक्त् उरते बेचैन आर्त गाणे आभाळ शोधताना हातात मेघ येई डोळ्यामधील अश्रू मग पापणीत राही कोणासही कराव्या का व्यर्थ वल्गना मी माझे मलाच ठावे, ठरलो कसा निकामी

तू अशी स्वप्नात माझ्या तू अशी स्वप्नात माझ्या येऊ नको ग साजणी कस्तुरीचा गंध उधळित नकोस जाऊ कामिनी !!धृ !! तव तेजाच्या प्रकाश किरणी फूल मनाचे उमलून आले मावळतीला मिटू नको ग सूर्यफूलांचा बहर घेऊनी !! तुझ्या स्वराच्या हिंदोळ्यावर शब्द माझे बांधले मी गीत ते आकाशवेडे गाऊ आपण दोघे मिळोनी !! नेंणीवेच्या काठावरुनी बोलाविशी तू चंचले बोलाविले गे मी तुला सत्यात अन् जागेपणी !! ------------------------------------------ कवयित्री - सौ. उज्वला केळकर. - सांगली

-धनंजय (सप्टेंबर १५, २००८)