कविता

माझा कातर स्वर आज गातो भेसूर लयीत वाट चालतो घरची काटा-काचा तुडवीत. स्वप्न पाहून मोठाली सोडला मायेचा मी गाव आलो शहराच्या खुराड्यात घालून पंखावर घाव. राब राब राबलो आटवून रक्त आणि पाणी सटवाईने लिहिली भाळी जिंदगी दीनवाणी. हात राठ झाले आणि तळव्याची चप्पल पिलं मोठी झाली त्यांना देऊ कोणती अक्कल. जग वैरी आपलं आपण जगाचे पोशिंदे गाड्या-माड्या घडवून आपल्या जगण्याचेही वांदे. कामाचं दाम फक्त जीवाचं मोल शून्य माणसासारखं जगायला काय वेगळं लागतं पुण्य? (स्थलांतर करणाऱ्या कष्टकऱ्यांना समर्पित)

गणितं.. आयुष्याच्या पाटीवरची गणितं माझी चुकली चुका लपवण्यासाठी मी ती पटापट पुसली मनाचा शिक्षक आहे थोर कडक शिस्तीचा पुसलेली गणितं परत परत विचारली उत्तर देता येईनात झाली पळता भुई थोडी माझे मनच होऊनी मैत्र आता माझी शिकवणी घेई शिकवणी झाली चांगली मास्तरांनी सांगितला एक जालिम उपाय जुनी शिदोरी पाठीला नवे अनुभव बांध गाठीला निर्धास्त होऊन जग मी आहेच तुझ्या सोबतीला उपाय कामी आला अन् आनंदीआनंद झाला नवे लोक नवी आव्हानं असतील रोज रोज कशाला दडायचे आता थेट भिडायचे मनसोक्त जगायचे पण ह्यावेळी गणितं सोडवताना भान मात्र ठेवायचे! -दिप्ती भगत (६ डिसेंबर, २०१९)

आता तरी फुटू देरे देवा तुला पाझर, खूप झाला आता हा कोरोना चा कहर... कोण करतो कोण भरतो,अशी येथे गत आहे, श्रीमंतांनी आणला आजार,गरीब आता भोगत आहे... मुठभर लोकांच्या नालायक पना मुळे, हा आजार पसरतो आहे, त्यांच्या सोबतच मरणाऱ्या गरिबांना, तू का विसरतो आहे... मान्य करतो चूक आमची, माजलो होतो जास्त, कळली चूक आम्हाला, अजून किती करशील त्रस्त... तुझ्या नियमांना आव्हान देऊन, करत होतो मनमानी, पिंजऱ्यात केले कैद आम्हाला, मोकाट केलें सारे प्राणी... पुरे झाली देवा शिक्षा, कर तूच आता रक्षा, वाचव साऱ्या जगाला, मागतो येवढीच आता भिक्षा....

त्या रात्री त्याला चंद्रावरचा डाग स्पष्ट दिसला. आणि मग त्यानं घट्ट मिटून घेतली खिडक्यांची दार... सताड उघडी ठेवली भयाण काळोखात नयनांची कवाडं... त्या स्मशान शांततेत निर्दयीपणे ओढल्या त्याने रक्ताळलेल्या रेघा आपल्याच हातावर आणि मग पुन्हा पहाटच झाली नाही... -कौस्तुभ

त्या स्वप्नांना.. काय करु? समजत नाही. मनास माझ्या मी कसा आवर घालु? हे मज आता उमजत नाही.. झोपी गेलेल्या त्या स्वप्नांना आता मी जागवाया जात नाही.. स्वप्न आहेत ती काही श्रावणातल्या पावसाची तर काही बहरलेल्या वसंताची.. झोपी गेलेल्या त्या स्वप्नांना आता मी जागवाया जात नाही.. स्वप्न आहेत ती घोटभर चहाची अन् भरपुर गप्पांची झोपी गेलेल्या त्या स्वप्नांना आता मी जागवाया जात नाही.. स्वप्न आहेत ती शरदातल्या चांदणरातींची हेमंतातल्या ऊबदार रजईतली पण झोपी गेलेल्या त्या स्वप्नांना आता मी चेतवाया जात नाही... - दिप्ती भगत (१५मे,२०२०)

मार्ग खडतर, लक्ष्य दुर्धर होत गेले आणि अंतर आत्मनिर्भर होत गेले शब्द जितके आत्मनिर्भर होत गेले... अर्थ सारे अस्थिपंजर होत गेले सुख जगू शकलेच नाही त्या ठिकाणी... दुःखसुद्धा फक्त जर्जर होत गेले बांधण्यासाठी नवे सेतू फुकटचे माणसांचे स्वस्त पत्थर होत गेले चालणे नशिबात होते का म्हणू मी... राहण्यासाठी कुठे घर होत गेले? प्रश्न पुसणे बंद केले मी कधीचे मौनही माझे निरुत्तर होत गेले - कुमार जावडेकर

घे भरारी.. स्वप्नसुखांचे लेवुन पंख घे भरारी गगनात आभाळ आहे तुझेच परि तु तुझिया मायेला विसरु नको श्वासात घे भरुन तु ती अविरत ऊर्जा त्या भानुची घे भरारी गरुडापरि तु असुदेत एक नजर भूवरी नंदादीप तो जळत राहो तुझ्या इच्छा-आकांक्षाचा निसर्गाचे ते अनमोल देणे तु परतवत रहा त्याला - Dipti Bhagat

मैत्री असावी... मैत्री मैत्री असावी खळखळत्या वाहत्या झऱ्यासारखी रातराणीच्या सुगंधासारखी आसमंतात दरवळणारी मैत्री मैत्री असावी उनाड वाऱ्यासारखी केसाची बट अलगद झुलवणारी मनसोक्त हसणारी हसविणारी संकटसमयी धावुन येणारी मैत्री मैत्री असावी पावसाच्या पहिल्या सरीसारखी सुखाच्या सरींनी चिंब भिजवणारी मैत्री मैत्री असावी पहाटेच्या समीरासारखी गारवा देणारी मैत्री मैत्री असावी उगवतीसारखी नवा आशेचा किरण होऊन आयुष्य तेजोमय कराणारी! - Dipti Bhagat

मी उसणं अवसान आणून म्हंटल होत. तुझ्यासाठी मी चंद्र तोडून आणीन... चांदण्यांचा गजरा करून तुझ्या केसांत माळीन... पण ते सार अशक्य होत..! अन् तरीही तू, माझ्या सोबत सुखाने संसार केलास... माझ्या प्रत्येक स्वप्नांना तू आकार दिलास... माझ्या सारख्या आणाभाका तू घेतल्या नव्हत्यास. तू फक्त एवढंच म्हंटली होतीस, तुझा हात धरुन मी नेहमीच उभी राहिन... -कौस्तुभ

अंधार गवसला मागे तू पुढे रात्र उसवली. होती नव्हती पणती मी हळूवारपणे विझवली. पहाडा मागून आल्या कोर्‍या चिश्ती रेषा. केसरी हिरवा रंग नेसून बसली वेश्या. मुंग्यांचे फूटले वारूळ अलवार धुक्याच्या वेळी. सख्याचं उमटलं गोंदण क्षितीजाच्या अलगद भाळी. -कौस्तुभ