कविता

छप्पर उडून गेल्यानंतर पाऊस घरात येतो तोंडचा घास नाहीसा होतो भणाणता आलेले वादळ सारं उध्वस्त करीत जातं वाटेत येईल ते पाडत जातं मग ते काहीही असो घर खांब छप्पर झाड माड आणि मनही.

एक जुना वाडा भंगलेले तुळशी वृंदावन विरलेली स्वप्नं अन् उदास माझं मन परसातल्या चाफ्याला आता येत नाहीत फुलं अंगणात कधीच खेळत नाहीत मुलं ओसरीवरचा चौफाळा वाऱ्यासोबत रडणारा दारातील पिंपळ दिवसभर झडणारा गंजलेले तावदान कुजलेली खिडकी धुळीने माखलेली उतरंडीची मडकी माळवदातील घरटं चिमणीने सोडलंय दारावरचं आडनाव केंव्हाच मोडलंय

आव नको की ठाव नको जड टोपण नाव नको सरड्या सारखे असुदे जीवन कुंपणापर्यंतही धाव नको उगीच तुम्ही मोठे व्हा मोठे होणे जपत रहा पडला का कुठे डाग नीट ते शोधून पहा पाषाणातून देव नको टाकीचे मग घाव नको चार चौघात फिरताना मिळणारा तो भाव नको मंदिराचा कळस मोठा देवा सारखा मान खरा नको अलिप्त मोठेपणा मी पायरीचा दगड बरा नको रेशमी वस्त्र भरजरी समारंभात घालायला असुदे मी रूमाल सुती जखमेवरती बांधायला का अथांग सागर व्हावे खारटपणाचे दोष घ्यावे होऊन मी इवलासा झरा तहानलेल्यास घोट द्यावे कशास मग ते मोठे व्हावे? आतून आतून रिक्त रहावे भले वाटते छोटे व्हावे गरजे साठी धावूनी यावे

काळाच्या उंबरठ्यावर अस्पृश्य सावली हलते. श्वासांच्या झुळूकेसरशी प्राणज्योत मिणमिणते. साऱ्यांच्या अधरांवरती तुझ्या रूपाची नावे. हा प्रवास अटळ माझा नि मागे पडती गावे. इवल्याशा ज्योतीचा विझून भडका झाला. जो इथवर घेऊन आला तो क्षणात परका झाला. -कौस्तुभ

आता आता दादा होते कसे मग काका झाले तरुणाच्या यादी मध्ये बघा किती मागे गेले दिसते आहे टक्कल पांढर्‍या झाल्या मिश्या हळू हळू मोठ्या होती कश्या प्रौढत्वाच्या रेषा शत्रूवर येऊ नये तो प्रसंग येतो असा तिशीची बाई म्हणते काका जागा आहे बसा पटापट हातातून आयुष्य जात पळून पन्नाशीचा टप्पा आला मागं पहावं वळून काय काय राहिलंय केली पाहिजे यादी काय माहित कधी धरावी लागेल गादी तू लक्ष नाही द्यायचे कुरबुर केली कुणी ऐकत बसावं मस्त आवडती गाणी जुनी कारणाशिवाय एक टाकून द्यावी रजा पोरा सोबत आपल्या खूप करावी मजा खर आहे घरासाठी तर झिझल पाहिजे एकदा सरीत पण चिंब भिजलं पाहिजे राहिलं असेल बघ ते डोंगर

एका दिशेचा भेटला किनारा प्राक्तनाची दौड बाकी वाट दे तू सागरा. नाव माझी हलकी जरी मी खलाशी रानातला. लाटांची वादळे प्रचंड उरात लाव्हा तप्तला. आकाशी दुंदुभी गर्जना करावी वाऱ्यासवे वेगाची स्पर्धा हरावी. उन्मळून पडले गर्ववृक्ष सारे ओहोटीत गेले जीव सर्व प्यारे. पाहुणा मग पाऊस आला भरावया एक रिक्त प्याला. प्याला-होडी ची गल्लत मोठी झाली वल्हवणी आता पाण्यात शांत झाली. हे भास्करा, नको होऊस तू लुप्त लढणाऱ्यांना किती ठेवशील गुप्त. चांदण्यांचे मर्म थोडे वाटून घे निशेस सावलीची साथ दे.

गाण्यास पावसाच्या झोकात चाल दे थेंबास ओघळाया हलकेच गाल दे! नभ वेढतील जेंव्हा बाहू सभोवती क्षितिजांस रंगवाया हळवा गुलाल दे!

क्षितिजावरती पहाट होता अचानक मज आज ये जागृती | गिरिशिखरांच्या वाटेवरूनि अन् पाऊले मग घेती गती || फिरता फिरता असा थबकलाे पाहुनी सुंदर तो देखावा | मुग्धपणाने अनिमिष नेत्रे तृषार्तापरी पिऊनच घ्यावा || पर्वतराजींमधूनि हिरव्या, सूर्यबिंब ते प्रकटत जाई | झाडे, वेली, फुले, पाखरे, आसमंतही प्रकाशित होई || दूर कपारीतुनि एखाद्या, ये धावत फेसाळत धार | शांत, संयमी, गंभीरपणे अन् विस्तारीतसे तनमनी अपार || स्तब्ध उभ्या त्या वृक्षावरती कुणी एखादा येई पक्षी | दोन क्षणातच अवरोहाची फुलवूनि जाई अद्भुत नक्षी || असाच उभा असता मी तेथे, सृष्टीचे न्याहाळीत रूप | चाहूल लागे मजला काही, व्यक्त करी कोणी अप्रूप || घेऊ

भेट ..... सागर गोटे अन भातुकली आठवते का ग आता ? किनाऱ्यावर गोळा केलेले शिंपले असतील अजून पण ...... तुझ्या वहीतल्या पहिल्या पानावर माझे नाव लिहिताना किती खाडाखोड ? ...पहिल्याच ओळीत ! आणि नंतर, पान भरून लिहिलेलं ... ! जेव्हा पुन्हा भेटशील तेव्हा 'ती वही' घेऊन ये ..... पानावरची 'तारीख ' सोडली तर ... अजून काही जसंच्या तसं शिल्लक आहे का हे तपासून पाहूया ...... नसेल तर ......... तर ..... मला कसलेही प्रश्न नको विचारू ... ... ! तुझ्या मनातल्या प्रश्नांपेक्षा .... माझ्या डोळ्यांसमोर उभे असलेले प्रश्न ..... खूप मोठे असतील कदाचित .......