क्षितिजावरती पहाट होता अचानक मज आज ये जागृती | गिरिशिखरांच्या वाटेवरूनि अन् पाऊले मग घेती गती || फिरता फिरता असा थबकलाे पाहुनी सुंदर तो देखावा | मुग्धपणाने अनिमिष नेत्रे तृषार्तापरी पिऊनच घ्यावा || पर्वतराजींमधूनि हिरव्या, सूर्यबिंब ते प्रकटत जाई | झाडे, वेली, फुले, पाखरे, आसमंतही प्रकाशित होई || दूर कपारीतुनि एखाद्या, ये धावत फेसाळत धार | शांत, संयमी, गंभीरपणे अन् विस्तारीतसे तनमनी अपार || स्तब्ध उभ्या त्या वृक्षावरती कुणी एखादा येई पक्षी | दोन क्षणातच अवरोहाची फुलवूनि जाई अद्भुत नक्षी || असाच उभा असता मी तेथे, सृष्टीचे न्याहाळीत रूप | चाहूल लागे मजला काही, व्यक्त करी कोणी अप्रूप || घेऊन स्फूर्ती त्या दृश्यातून, चालू लागला होता एक | साकारीत होते नकळत त्याच्या मनीमानसी नवकथानक || ऐकून संगीत जललहरींचे, कुणा अचानक स्फुरली तान | गाऊ लागला अन् स्वच्छंदे, नुरले त्याला कसले भान || पाहून लीला या अफलातून आणि उगवता बालरवी | जागृत झाला होता कोण्या अंतर्मनातील सुप्त कवी || सूक्ष्म दृष्टीने टिपून अलगद निसर्गाची ही चित्रकला | सरसर चालू लागे एका हाती असलेला कुंचला || कशी जाहली विश्वनिर्मिती, काय असावे रहस्य तयाचे | हरवूनि बसला गूढ विचारी कोणी वैज्ञानिक स्वयाते || मधुर सुरांनी बरसे कोणा ओठी असलेली बासरी | सप्तस्वरांच्या चांदण्यातुनि तो स्वानंदे विहार करी || प्रतिभेच्या या अमाप गर्दीत येई असा कुणी एक भिकारी | "दिवस उगवला" मनी म्हणतसे, "शोधायाची आहे भाकरी" ||