कविता

हे खेळ संचिताचे .....! काजळील्या सांजवाती, चंद्रही काळोखला का असा रे तू समुद्रा निर्विकारे झोपला सर्वसाक्षी तू म्हणाला "सर्वमय आहेस तू" हस्त माझा रेखतांना का असा भांबावला हंबरूनी वासराने हंबरावे ते किती आज गायीने पुन्हा तो मस्त पान्हा चोरला तृप्त झाल्या क्रुद्ध वाटा, पावले रक्ताळूनी का कशाला धोंड कोणी जागजागी मांडला पाठराखा का मिळेना, का मिळेना सोबती एकलाची झुंजतांना, श्वासही सुस्तावला घेतले ओठात होते, सप्तकाचे सूर मी साद ती बेसूर गेली, नाद ही मंदावला संचिताचे खेळ न्यारे, पायवाटा रोखती चालता मी अभय रस्ता, काळही भारावला गंगाधर मुटे ..................

पाऊस बरसला, सुगंध पसरला! श्वास मोहरला, सहवास बहरला! मंद तारा, धुंद वारा! प्रेमात ओला, आसमंत सारा! मन फुलले, तन उमलले! प्रणय पाहूनी, क्षण थांबले!

या धाग्यातील प्रतिसादांमध्ये मंदार व प्रसाद जोशींनी म्हटले होते: ">कोथरुड थोडं सं रुड वाटटं नाई ?!! खत्रूड शी यमक जुळतं नै, कोथरूडचं >>>> ह्यावर एक मस्त कविता लिहिता येईल !!१ चला यमकं जमवुया" मंग काय? आसली भारी सिच्यूएशन दिल्यावर लगेच लिहून काढली कविता. वाचा तर मग:

(धृपदात थोडी आलापी घेतली आहे त्यामुळे धृपद जरा लाबंल्यासारखे वाटेल. प्रत्यक्षात विठ्ठल उभा राहीला | मी तो डोळा पाहीला || एवढेच धृपद आहे. )

दगड......... दगडांना आपणच देव बनवतो, दगडांनी एकमेकां ची टाळकी फोडतो, दगडांनी ठेचून कुणी बळीहि घेतो, अन दगडाच्या देवालाच अर्पण करतो. दगड जोडून सेतू बनतो, दगड आकारून ताजमहाल घडतो, दगड तोडून कुणी बावरी खणतो, आज काश्मिरात दगड बॉम्बहि होतो, घडवणारे,जोडणारे, अन विध्वंसक, हात मात्र सारखेच असतात, “ माणूस ” जातीतील, माणसाचेच असतात. दगडांच आपलं बरं असते भल्याबुऱ्याची त्यांना जाण नसते विध्वंसक हातांच डोकं मात्र “ जाणत्या ” पुढारयांकडे गहाण असते. निरंजन वहाळेकर