कविता

हे स्वातंत्र्यदेवते, आज सालाबादाप्रमाणे, परत टाळ्या वाजवितांना.. तुला स्वतंत्र आकाशात फडकतांना पाहून, तुझ्या वाढदिवशी विचार येतोय्... काय वाटत असेल तुला? साठी ओलांडलीस तू, वय झाले तुझे, दृष्टी अधू झाली असेल तुझी..अश्रू ढाळून, बघून; झालेला रौरव नरक, या देशाचा, तुझ्या प्रतिष्ठापनेसाठी ते नंतरही...आजपर्यंत, अभिषेक सोसत आणि पाट पाहात...फक्त रक्ताचे! रक्त बालकांचे, आयांचे, बहिणींचे, मुक्यांचे, वेड्यांचे, गांधींचे, शांतीचे, मनाचे..... तुझे, का? का?

गगनावरी तिरंगा ....!! गगनावरी तिरंग्या फ़डकत असेच जावे ओलांडुनी नकाशे तू ब्रम्हस्थान घ्यावे ....!! तू प्राण भारताचा, शक्‍ती ध्वजा-पताका संगे हिमालयाला येण्यास मार हाका समवेत घे सह्यांद्री, मेरूस ये म्हणावे ओलांडुनी नकाशे तू ब्रम्हस्थान घ्यावे ....!! साथीस ब्रम्हपुत्रा, गोदावरी नि यमुना धारा तरंग स्फ़ूर्ती, देईल पावलांना कन्या भगीरथाची, रस्ते तिला पुसावे ओलांडुनी नकाशे तू ब्रम्हस्थान घ्यावे ....!! तारांगणे उद्याची, कक्षा तुझी असावी ही मान भारताची, सर्वत्र उंच व्हावी आता अभय मनाच्या धुंदीस

मोरा मोरा नाच रे (बडबडगीत) मोरा मोरा नाच रे अंकलिपी वाच रे वाचता वाचता बोल रे पृथ्वी कशी गोल रे गोल चेंडू उडला सुर्यावरती पडला कान त्याचा कापला म्हणून सुर्य तापला ऊन, हवा आणि गरम झाले पाणी पाणी गरम झाले वाफ़ होऊन आले सोडूनिया धरती वाफ़ गेली वरती आभाळात मगं तिचे झाले ढगं ढग वाजे गडगड वीज चमके कडकड वारा सुटला सो-सो पाऊस आला धो-धो मोरा मोरा नाच रे श्रावणाचा मास रे नाचता नाचता सारा फ़ुलवून दे पिसारा गंगाधर मुटे ...................................

तुझ्या प्रेमळ स्पर्शाने सारा आसमंत कवेत येतो. आई, तुझ्या रागावण्याने जणु देवचं माझ्यावर रुसतो. तुझ्या कौतुकाच्या शाबासकीने आनंदाला पारावर उरत नाही. आई, तू उमेद दिल्यावर अशक्य असं काहीचं राहतं नाही. आई, तुझ्या कुशीत, मला मायेची ऊब मिळते. तू खेळ्वू लागल्यावर संध्याकाळही हसून बघते. तू गोष्ट सांगताना तारेही गोष्ट ऐकायला येतात. आई, तुझ्यासोबत असताना भीतीचे 'राक्षस'ही मला घाबरतात. तुझा प्रसन्न चेहरा बघुनचं माझ्या दिवसाचा सूर्य उगवतो. आई, तू नाराज असल्यावर वाराही घोंगावण्यास घाबरतो. मला महागडी खेळणी नको, भरजरी कपडे नको. हवा फक्त तुझा सहवास, तू भरवलेला गरम भाताचा घास. माझं जगं तुझ्यापासुन सुरु

औदार्य…. ? ? ? ? ? प्रीतित तुझिया मला उध्वस्त होते व्हायचे, विधिलिखित भाली जसे तैसेची होते व्हायचे. बरबाद सकल जाहलो “हाय” ही ना वदलो कधी, पहिला मी अन्त माझा दोष तुज ना दिधला कधी. निरंजन वहाळेकर

तो आज जरा तिच्याशी भांडला, तू सांगत नाहीस तुझ्या मनातलं मला म्हणाला, तिला थोडं आश्चर्यच वाटलं; बऱ्याच दिवसांनी याला तिच्याशी बोलावंस वाटलं. तरीही तिचं चिडणं, त्याच्या डोळ्यात डोकावणं, असतो का तुला माझ्यासाठी वेळ, हा त्याला अनुत्तरित करणारा प्रश्न विचारणं. तो तरी किती बहाद्दर, म्हणाला थांब जरा क्षणभर, घेऊन आला एक गजराचं घड्याळ, म्हणाला चोवीस तासांचा गजर लावलाय त्यावर. असं घड्याळ लावून बोलायचं, कल्पनेनेच तिला हसू आलं, त्याचं नातं या वळणावर आलं, म्हणून टचकन् डोळ्यात पाणीही भरलं. तो अजूनही स्वप्नांतच दंग, घड्याळाचा सेकंद काटा मोजत, बोल ना गं भरभर वेळ संपेल, असं म्हणत तासांचं गणि

वर्षभर तहानलेल्या चातकाला, इवल्याश्या थेंबाने तृप्ती देताना., मिळेल मलाही त्याच्या प्रेमाची उब, ही ग्वाही देणारा पाऊस. त्याच्यामाझ्यात तलम रेशमी, निमिषाचा अंतरपाट धरताना, क्षणभर दुरावा देऊन मिलनासाठी, इंद्रधनुष्य उभारणारा पाऊस. त्याच्या केसातून ओघळताना, माझ्या तळहातावर मोती बनुन येणारा, त्याच्या ओठांवरुन मी अलगद, माझ्या ओठांनी टीपलेला पाऊस. मनाच्या कुपितली आठवणींची , अत्तर चौफेर शिंपडणारा , मला चिंब करत माझ्या, तनामनावर बरसणारा पाऊस. हव्याशा ओल्या स्पर्षाने, नखशिखांत मला लपेटणारा , अन् त्याच्या माझ्या स्वप्नांचा वेडा, झुला झुलवणारा पाऊस. त्याच्या अन् माझ्या एकांतात, हविहवीशी लुड्बूड करणार