कविता

पाऊस बरसला, सुगंध पसरला! श्वास मोहरला, सहवास बहरला! मंद तारा, धुंद वारा! प्रेमात ओला, आसमंत सारा! मन फुलले, तन उमलले! प्रणय पाहूनी, क्षण थांबले!

या धाग्यातील प्रतिसादांमध्ये मंदार व प्रसाद जोशींनी म्हटले होते: ">कोथरुड थोडं सं रुड वाटटं नाई ?!! खत्रूड शी यमक जुळतं नै, कोथरूडचं >>>> ह्यावर एक मस्त कविता लिहिता येईल !!१ चला यमकं जमवुया" मंग काय? आसली भारी सिच्यूएशन दिल्यावर लगेच लिहून काढली कविता. वाचा तर मग:

(धृपदात थोडी आलापी घेतली आहे त्यामुळे धृपद जरा लाबंल्यासारखे वाटेल. प्रत्यक्षात विठ्ठल उभा राहीला | मी तो डोळा पाहीला || एवढेच धृपद आहे. )

दगड......... दगडांना आपणच देव बनवतो, दगडांनी एकमेकां ची टाळकी फोडतो, दगडांनी ठेचून कुणी बळीहि घेतो, अन दगडाच्या देवालाच अर्पण करतो. दगड जोडून सेतू बनतो, दगड आकारून ताजमहाल घडतो, दगड तोडून कुणी बावरी खणतो, आज काश्मिरात दगड बॉम्बहि होतो, घडवणारे,जोडणारे, अन विध्वंसक, हात मात्र सारखेच असतात, “ माणूस ” जातीतील, माणसाचेच असतात. दगडांच आपलं बरं असते भल्याबुऱ्याची त्यांना जाण नसते विध्वंसक हातांच डोकं मात्र “ जाणत्या ” पुढारयांकडे गहाण असते. निरंजन वहाळेकर

फ़ुलझडी..........!!!! तो.... चार शिष्य,चार चेले, चार चमचे मागेपुढे चालायला, उदोउदो करायला कायम आपल्या दावणीला बांधून स्वत:च स्वत:विषयी लिहिलेले पोवाडे गाऊन घेतो त्यांचेकडून आणि एवढ्या शिदोरीच्या बळावर वाढवू पाहतो.... आपल्या श्रेष्ठत्वाच्या कक्षा......!! ते.... ते भक्तही तल्लीन होतात लोळवून घेत स्वत:ला त्याच्या चरणावर वारंवार त्याच्या पायाच्या धुळीचा मस्तकाच्या मध्यभागी टिळा लावत... होतात बेभान जणुकाही त्या चरणाखेरीज अन्य सर्वकाही निस्तेज,निष्प्रभ अशी स्वत:चीच मनसमजावणी करत... सदासर्वकाळ....!! क्षणिक का होईना पण चित्तवेधक ठरत असतेच फ़ुलझडी..........!!!! . .