कविता

किती कथा, किती व्यथा..... इथून-तिथून, अशा तशा ह्याच्या-त्याच्या, माझ्या-तुझ्या चार भिंती, चार फरशा ! आत-आत खोल-खोल भिरभिर फिरता एक भोवरा... सांग ना आता कुठे-कसा शोधून सापडेल खरा चेहरा ? ? पापणीवर येवून थांबलेला थेंब ओठावर येवून लांबलेला शब्द... मन पछाडलेला एक प्रश्न, ही नियती, की प्रारब्ध ? ? ?

रसिक मिपाकर, माझी मिपासाठी पहिलीवहिली रचना, शाळा-कॉलेजाच्या दिवसांमध्ये लिहिलेली.. षड्ररसांनी भरलेल्या आपल्या प्रतिक्रिया अपेक्षीत... आठवण याद आहे अजून मजला, श्रावणातल्या त्या बरसातीची | याद आहे अजून मजला, चित्त चिंब भिजविणार्‍या त्या नाजूक श्रावणधारांची || कसा विसरेन मी, तुझी ती पावसातील सोबत | तुझ्या अन त्या श्रावणगगनाविना भान न दुजाचं होतं मला प्रेमाच्या पवित्र त्या नगरीत || तुझ्या मनातलं सारं काही सांगत होत्या त्या जलधारा | अबोल,नि:शब्द माझ्या मनाला, बोलका करु पहात होता व

त्या दिवशीच्या पेपरात कूठल्याशा गावची खबर होती खबर जरी लहान असली तरी तिची मजा जबर होती.. गाव म्हणे आकारानं तसं जरा छोटं होतं गावकुसाच्या शिवेवर हनुमानाचं मंदिर मोठं होतं.. जेव्हा कधी गावात लग्नाची वरात यायची व-हाडी मंडळी मंदिराच्या सावलीला आडोशाला हायची.. वरातीतल्या बायका मात्र कधीमधी मंदिरात जायच्या हनुमानच्या मुर्तीसमोर खुशाल अंगावरच्या साड्या बदलायच्या.. सालोसाल असंच घडुन अखेर ती एक रीत झाली मात्र शेवटी हनुमंताच्या ब्रम्हचर्याची जीत झाली.. एकदिवशी भक्तांच्या ध्यानी आलं मुर्तीनं डोळे मिटले होते कदाचित हनुमंताच्याही डोळ्याचे आता पारणे फिटले होते...!

प्रथमच मिपावर काही लिहु धजत आहे. गेले काही दिवस येथे वाचन करत आहे, प्रतिक्रिया बघत आहे..यावर माझी प्रतिक्रिया अशी की आपण आपले वाचक म्हणूनच रहावे. कशाला उगीच काही पोस्ट करण्याचा आटापिटा? पण आज मनाचा हिय्या करुन माझी पहिली कविता आपणांसमोर ठेवत आहे. तिचे पोस्टमार्टम होवु शकते याची पूर्ण कल्पना आहे. ते झाले तरी कवितेचा "आत्मा" माझ्यापुरता तरी मी सांभाळून ठेवेनच!

दारात थबकलेल्या सुखाचे ये म्हणून स्वागत केले ; उत्साहाने उंबरठयावर पाऊल त्याने ठेवले ! आत येता येता सुख..तिथेच घुटमळले कुणास ठाऊक काय झाले ? सुखाचे पाऊल अडखळले ! पाठीशी वळून जरा मी डोकाऊन पाहिले- तेव्हा कुठे माझ्या सारे लक्षात आले ! एवढे मोठे माझे घर दु:खानेच भरले- सुखाच्या बोटालाहि स्थान नाही उरले !!

अट्टल चोरटा मी........!! नभात हिंडतांना आणि तारे न्याहाळतांना कळतच नाही मी कसा तल्लीन होवून जातो ते दृष्य डोळ्यात मी पुरेपूर साठवून घेतो आणि ते लुकलुकते लावण्य चोरण्याची मी चोरी करून जातो .....!! जीवनाचे विविधरंग उलगडणारे शब्द कुणीतरी सहज बोलून जातो अलगद पकडून ते शब्द मी तादात्म पावतो आणि दिव्यत्वाचे चार शब्द चोरण्याची मी चोरी करून जातो .....!! ऐकतांना गुणगुण, पापण्या थबकतात नजर स्थिर होवून मन डोलायला लागते कुणीतरी मधूर तरंग हवेवर पेरून जातो आणि ती नादब्रम्हाची लय चोरण्याची मी चोरी करून जातो .....!! चोरतो मी ज्ञानमार्ग विवेकाच्या वृद्धीसाठी सद्‍गुणाची उचलेगिरी अंतराच्या

कोणीच ना पहाते माझ्याकडे अताशा नजरेत काय माझ्या दिसते अता निराशा ? ढुंकून पाहण्याला नाही उसंत कोणा जो तो पुढे निघाला बडवीत ढोलताशा संघर्ष भावनांचा इतुका मनात होतो गेली उडून माझ्या ओठावरील भाषा माझे अबोलणेही भासे मला विषारी कारण ठरे विखारी माझ्याच ते विनाशा आनंद वा सुखांचे नसती प्रदेश ज्याला माझा अनाम साथी असला सुना नकाशा तू आंधळा प्रवासी तुज भूल मृगजळाची तोडून चल पुढे तू भोगा, विलास, पाशा -स्वानंद http://amrutsanchay.blogspot.com/