कविता

औदार्य…. ? ? ? ? ? प्रीतित तुझिया मला उध्वस्त होते व्हायचे, विधिलिखित भाली जसे तैसेची होते व्हायचे. बरबाद सकल जाहलो “हाय” ही ना वदलो कधी, पहिला मी अन्त माझा दोष तुज ना दिधला कधी. निरंजन वहाळेकर

तो आज जरा तिच्याशी भांडला, तू सांगत नाहीस तुझ्या मनातलं मला म्हणाला, तिला थोडं आश्चर्यच वाटलं; बऱ्याच दिवसांनी याला तिच्याशी बोलावंस वाटलं. तरीही तिचं चिडणं, त्याच्या डोळ्यात डोकावणं, असतो का तुला माझ्यासाठी वेळ, हा त्याला अनुत्तरित करणारा प्रश्न विचारणं. तो तरी किती बहाद्दर, म्हणाला थांब जरा क्षणभर, घेऊन आला एक गजराचं घड्याळ, म्हणाला चोवीस तासांचा गजर लावलाय त्यावर. असं घड्याळ लावून बोलायचं, कल्पनेनेच तिला हसू आलं, त्याचं नातं या वळणावर आलं, म्हणून टचकन् डोळ्यात पाणीही भरलं. तो अजूनही स्वप्नांतच दंग, घड्याळाचा सेकंद काटा मोजत, बोल ना गं भरभर वेळ संपेल, असं म्हणत तासांचं गणि

वर्षभर तहानलेल्या चातकाला, इवल्याश्या थेंबाने तृप्ती देताना., मिळेल मलाही त्याच्या प्रेमाची उब, ही ग्वाही देणारा पाऊस. त्याच्यामाझ्यात तलम रेशमी, निमिषाचा अंतरपाट धरताना, क्षणभर दुरावा देऊन मिलनासाठी, इंद्रधनुष्य उभारणारा पाऊस. त्याच्या केसातून ओघळताना, माझ्या तळहातावर मोती बनुन येणारा, त्याच्या ओठांवरुन मी अलगद, माझ्या ओठांनी टीपलेला पाऊस. मनाच्या कुपितली आठवणींची , अत्तर चौफेर शिंपडणारा , मला चिंब करत माझ्या, तनामनावर बरसणारा पाऊस. हव्याशा ओल्या स्पर्षाने, नखशिखांत मला लपेटणारा , अन् त्याच्या माझ्या स्वप्नांचा वेडा, झुला झुलवणारा पाऊस. त्याच्या अन् माझ्या एकांतात, हविहवीशी लुड्बूड करणार

लहानपणी शाळेत तुझी झाली भेट; एक नवी मैत्रीण म्हणून; जगण्याच्या संकल्पनाही न कळल्या तेव्हा; तुझा हात धरला आधार म्हणून. या माणसांच्या बाजारात; मला सगळंच अनोळखी वाटायचं; तुझं माझं मैत्रीच नातच फक्त; मला माझ हक्काच वाटायचं. तारुण्यातल्या नवथर गोष्टी; आपण एकमेकींना सांगत गेलो; आपल्या मैत्रीच्या विश्वात रमताना; क्षणाक्षणाला वाढत गेलो. सप्तपदी चालताना सुद्धा; माझी नजर तुलाच शोधितं होती; मनात होतो हुरहुर नव्या जोडीदाराची; पण तुझी नजर मात्र आश्वासक होती. रमत गेले मी ससांरात नकळत; तुझ्या पासून अस्तित्वाने मी दूर झाले; पण तुझ्या मैत्रीची ओढ इतकी की; तुझ्या आठवणींचीच मी मैत्रीण झाले. आ

मुकी असेल वाचा कसा वाजवू टाळी, मी देऊ कशी दाद? पहिला चेंडू छक्का, दुसर्‍या चेंडूत बाद तुझे-माझे जमले कसे, करतो मी विचार भाषा तुझी तहाची, मला लढायचा नाद विसरभोळा असे मी सांगतो वारंवार भूल पडते देणींची, घेणे असते याद सरकारी खजिन्यावर मारून घ्यावा हात चिरीमिरी दिली तरी मिटून जाईन वाद "अभय" तुझे ऐकुनिया तो चिडला असेल; पण, मुकी असेल वाचा तर देणार कशी साद? . गंगाधर मुटे ………………………………………………

कुणीही येतं आणी ... भुकेलेल्याला अन्न मिळावं असं तुटुन पडतं... कुस्करुन जातं... पन्नासची नोट अंगावर फेकुन... त्याच्या प्रेमात मी पडले... अन् ... पळुन आले त्याच्या बरोबर... राजा राणीच्या सुखी संसाराच्या अपेक्षेत... पण शेवटी राजानेच राणीचा घात केला... आणी फक्त दहा हजारात माझा सौदा झाला... सुरुवातीला वाटायचं ... असल्या जीण्यापेक्षा.. आत्महत्याच करावी... पण आता सवय झालीय... अन् कालची सीता.. आजची सितारा म्हणुन बाजारात उभी राहलीय... तेव्हापासुन गल्लीत उभं राहुन... गिर्‍हाईकांची वाट पाहणं... आणी स्वत:ला कुस्करुन घेऊन... त्यांचं समाधान करणं... हेच आमचं जीणं.... हेच आमचं जीणं...

घराकडे येताना मला काल पावसाने गाठले, जोरदार होता पाउस, सगळीकडे तळे साठले....! भिजत-भिजत जात होतो घराकडे...तेवढ्यात आवाज दिला कोणी, वळून बघता मागे, दिसली आमच्या कॉलेजची xyz...! जिच्यावारती झुरत होतो, जी देत नव्हती मला भाव, तिने साद घालून काळजावरती केला 'प्रेमळ' घाव...! तीही होती भिजलेली, अंगात थंडी भरलेली, लाल पंजाबी ड्रेस, अन् त्यावर matching लिपस्टिक लावलेली...! "भिजत कशाला जातोस...?