प्रतिभा

सक्काळी सक्काळी जिवाची एवढी 'तगमग' कधीच झाली नव्हती! सोसवेचना!! :T :O :S हा खून झाला नसता तर दिवसभर कामात लक्ष लागलं नसतं!!

अवहेलनेचे बकासूर टाचा झिजवताय्त.. अन् मी उन्मुक्त रंगबावरी भिरभिरतेय ध्येयवेड्या रूपरेषा धुंडाळत त्याच त्या साजणगहिर्‍या रंगहाका पिंपळरसिकांचा अत्तरटाहो रक्तसूज्ञांचा दंभपराभव अन् प्रतिबिंबांचा जादूटोणा यक् अन् असल्याच शब्दांना कंपूबाजांच्या "छान गं, मस्त गं, पाणी आलं गं, सुंदर कल्पना गं, कसं सुचतं गं.." असल्या छप्परतोड प्रतिक्रिया काहिली काहिली जिवाची वाटते सांगावे मी कोण या सार्‍यांना .. की या तेजतर्रार शून्यमनस्कतेचा उकळत्या तेलात टाकून एक मेदूवडा बनवून खावा खुसखुशीत??...

क्षण क्षण जगावे आयुष्य हे वसूल करावे जीवनात क्षण समजू नका प्रत्येक क्षणात आहे जीवन सुखाचे क्षण, दु:खाचे क्षण सुखात आनंदे डुंबायचे दु:खातही तितकेच रमायचे क्षण असतात प्रेमाचे, विरहाचे प्रेम क्षणात साठवायचे विरहात त्यांना स्मरायचे क्षण हे मौजेचे, कंटाळ्याचे मौजेमध्ये उधळायचे कंटाळ्याला सावरायचे क्षण असतात रागाचे, लोभाचे रागामध्ये जळायचे लोभामध्ये साधायचे क्षण असतात रुसण्याचे, मनण्याचे रुसताना तट्ट फुगायचे मनताना थोडे आखूडच व्हायचे क्षण असतात कष्टाचे, विसाव्याचे कष्ट करत धगधगायचे विसावा घेत शांत व्हायचे.

पांघरायला विस्मरणांची झूल नको आता! आठवायला काटे पुष्कळ! फूल नको आता हवे करीअर, हवे प्रमोशन्, माडी अन् गाडी हवी 'मजा' प्रणयातसुधा, पण मूल नको आता मिटक्या मारत गिळून घेताना ओव्हनमधले, मऊभात, भाकरी ...?... धूर अन् चूल नको आता लपाछपीचे खेळ पुरेसे झाले, हे मृत्यो, पुढ्यात ये जर असेल हिंमत! हूल नको आता गंधित वारा तुझ्या गावचा - पण मी गुदमरतो (मिणमिणत्या श्वासास तुझी चाहूल नको आता) सुदैव माझे कुणी पळवले मलाच ना पत्ता, उरलेलेही लुटायचे तर भूल नको आता! मिठीत घे रे, कुशीत घे, विठ्ठला जरा आता नाळ जिण्याशी घट्ट करे तो पूल नको आता

काहीच का गं कळत नाही तुला माझ्या पोटातलं? नेहमीच तो मोबाइल घेऊन तासन् तास बसायचं! मैत्रिणींना सांगायची ती दुसर्‍यांची लफडी नी कथा जाणशील तरी कधी तु माझ्या पोटातली व्यथा? मला म्हणे फोनवर बोलता येत नाही कधी केला असाच लाडाने तर एक 'हॅलो' पण येत नाही? म्हणे सांगायला कशाला हवं? समजायचं असत ते! काय समजू मी की मेली तुझी भुक आहे? अकलेचे तारे तोडायचं नको बोलू ते सर्व माहीतच आहे पण 'लगेच ठेवुन पोळ्या करते' हे वाक्य काय अवघड आहे ? प्रेरणा: जागुताईंचे बोल

पाहिजे वीकांत मोठा पाहिजे सोडा, टकीला पाहिजे वोडका थोडी पाहिजे पोकर, पसारा होउ दे मग रात्र कितिहि डाव हा खेळून जाउ विसरुनी त्या सायबाला उद्विग्नता उधळून देउ मिटुनि तू डोळे तुझे रे पापडी भरपूर खाशी सोबतीला श्रिम्प थोडे तू बशा घेऊन बससी छेडुनी कोणा सखीला हास्यकल्लोळात बुडवु विसरुनी त्या सायबाला उद्विग्नता उधळून देउ तृप्तता नरड्यात थोडी तृप्तता लीवर् मधेही शांतता विश्वात सार्‍या शांतता खोलीमधेही सटकताना रामप्रहरी काहिशी चलबिचल व्हावी झोपलेल्या बांधवांची थोडिशी चुळबूळ व्हावी सोमवारी ब्याद परते शुक्रवारी चाट देउ विसरुनी त्या सायबाला उद्विग्नता उधळून देउ प्रेरणा: मित्रमंडळींचे शुक्रवार-शनिवार-रवि

काहीच का रे कळत नाही तुला प्रेमातल ? नेहमीच ते पुस्तकात नाक खुपसून बसायच ! डोळ्यांत उतरवायची ती दुसर्‍यांची आत्मचरित्र नी कथा जाणशील तरी कधी तू माझ्या मनातली व्यथा ? मला म्हणे रोमॅन्टीक बोलता येत नाही रोजच्या वाचनात एक वाक्य पण येत नाही ? पुस्तकांतल्या कथांमध्ये कोणी प्रेमच करत नाही ? म्हणे बोलायला कशाला हव ? समजायच असत ते ! काय समजू मी की तुझ प्रेम मुक आहे ? चंद्र तारे तोडायच नको बोलू ते सर्व काल्पनीक आहे पण माझे तुझ्यावर प्रेम आहे हे वाक्य काय अवघड आहे ?

ती देखणी पहाट हासुनी हळूच गाली फुलवीत पाकळ्यांना वार्‍यासवे निघाली दंवबिंदूचे तुषार उधळीत आसमंती थरकून पैंजणाना जणू चालते रति ती रक्तिम ओठ हसरे दिसताच पाखरांना घुमवीत शीळ निघती नादावूनी स्वरांना लयदार चाल बघुनी तिजला फुले म्हणाली घेऊनी गंध वारा कोठे गडे निघाली ? लाजूनी ती पहाट त्यांना हळूच सांगे दिवसाशी घेत असते जुळवून प्रेम धागे