प्रतिभा

सक्काळी सक्काळी मिपावर आलो आणि 'ब्यूटी पार्लर अर्थात यौवन फुफाटा' ही कविता वाचून डोळे भरुन आले! काल भडकमकर मास्तरांनी जालिंदर जलालाबादींची ओळख काय करुन दिली आणि आज ही नवकविता वाचायला काय मिळाली, सगळेच विलक्षण! हे म्हणजे आज आर्त भावाने विठ्ठलाची भक्ती करावी आणि लगेच दुसर्‍या दिवशी साक्षात पांडूरंगाने आपल्याला डब्बलसीट न्यावे तसा प्रकार झाला!! धन्य आहेस माऊली धन्य आहेस!!

वाटते तुझ्यावर काही लिहावे मनातील भावनांना कागदावर निरखावे न्याहाळताना तुला, तंद्रित जावे सहवासी तुझ्या वाहवून यावे. शब्द शब्दांना जुळवून घ्यावे सुगंधी रचनी तुला हुंगावे शाईतून तुझे प्रेम पाझरावे. मखमली लालीत तुला पसरावे. वाचताना तुज ओठ हसावे डोळ्यांतून भाव पाझरावे दाखवताना तुज हे शब्द तुझ्या ओठचा शब्द व्हावे.

चेहर्‍या मागे चेहरे दडलेला खरे-खोटे कुणास कळला? प्रत्येकाचा रंग वेगळा काळा, गोरा कुणी सावळा गोर्‍यात कधी काळा लपलेला काळ्यावरती गोरा फासलेला सावळ्याचाही रंग वेगळा प्रत्येक चेहर्‍याचा भाव वेगळा भाव-भावातही लपंडाव चालला दुसर्‍यच्या दु:खात सुख दडलेला सुखात दुसर्‍याच्या चेहरा पडलेला होवो प्रत्येक चेहरा समानतेचा पारदर्शी माणूसकीचा अन सुंदर, सज्जन निर्मळतेचा.

या तनुचा माझ्या करशी दररोजचा घास तुझा डोंबिवली वा धारावी, घरभर हा वास तुझा तू जळी अन् तू नाली, इवलासा श्वास तुझा ए.सी.च्या खालीसुद्धा रंगतो तो रास तुझा मॉर्टीन असो वा कछवा, धसका जीवास तुझा गुणगुणता कानी करती सगळे दुस्वास तुझा नाना रुपे बळावे अवतार तो, भास तुझा डेंग्यू अन् मलेरियाचा आजारी खास तुझा तारशील भवसागरी? मागे घे डास तुझा झोपु दे जरासे रात्री, प्रभु मी रे दास तुझा प्रेरणा: क्रान्ति ताईंचा दास

आठवते तुला भेट आपली पहिली पहिल्या भेटीतली गुपिते पहिली हवे तर विचार त्या लाटांना रोजच येतात त्या किनार्‍याच्या भेटीला सुर्यही तुझी वाट पाहत रेंगाळला होता तू आलेला पाहुन निर्धास्त मावळला होता यायला तुला खुप उशिरच झाला होता पण तुझ्या आगमनात अपराधी भावच नव्हता माझा रागही मी तेंव्हा व्यक्त केला नव्हता जवळून तुला न्याहाळण्याचा धिरही होत नव्हता बसलो होतो आपण ज्या दगडावर, विचार त्याला माझा थरथरता देह त्यानेच सावरला होता विचार त्या घोंघावत्या वार्‍याला तो ही सांगेल माझी ती ओशाळली स्थिती जेंव्हा तू हात माझा धरलास बांगडी पाहण्यासाठी दुरावा दुर करण्याचे तुझेही ते होते निमित्त पण तुझ्यात हरवले होते तेंव्ह

पहाट झाली! पृथ्वी उठली ! मोहक आळस हसूनी दिला! पक्ष्यांच्या त्या संगीताने आसमंतही स्वर झाला! नादमधुर ती घंटा वाजे! पदर धुक्याचा दूर झाला हलके हलके जाई गारवा सूर्य गुलाबी वर आला! हसला देव! हसली सृष्टी! लाजून रवी तो चूर झाला! ओले पृथ्वीचे लावण्य बघूनी तेजतरूण झाला! जाई गारवा! उब आली! पृथ्वीला किरणांचा शेला अस्फुट कळीचे चुंबन घेण्या भ्रमर आवेगे धावत आला! दाहक स्पर्श! प्रियकराचा स्वेदबिंदू! ते वसुंधरेला आच्छादूनी मेघडंबरी सूर्य सखा तो! खजील झाला! डोलत फुले! डोलत शेते! आसमंतही डोलू लागला सूर्यपृथ्वीचे मिलन होऊनी दिन सोनेरी जन्मा आला!! कविता

मन... हलक्याश्या फुंकरीने दूर उडणारं दिशाहीन कुठेही भरकटत जाणारं स्वप्नाच्या देहात जगणारं वास्तव्याच्या खडकावर वसणारं ! मन... तप्त निखार्‍यातून पेट घेणारं दूर क्षितीजाला जाऊन भिडणारं सागराच्या लाटांवर फेसाळणारं कधी उंच सिंहासनावर बसणारं! मन... प्रितीच्या पाझरात चिंब भिजणारं भावनांच्या प्रवाहात वाहून जाणारं स्वतःशीच कुजबूजत राहणारं हलकेच बिनस्पर्शी चुंबणारं ! मन... स्वतःच अस्तित्व नसणारं !