उकलत मनाची पाकळी सांज हळवी होते; कधीतरी..... भिजवून पापणी ओली रात्र हळवी होते; कधीतरी..... चुकवून पाहारे सारे नजरा-नजर होते; कधीतरी..... मोडून मनाची दारे, तिची आठवण उच ...! येते; ऊ...च...!!ऊ...च...!!! (इतक्या रात्री कोण आठवण करतय कोण जाणे ?) कधीतरी..... -मुकुंद

गेल्या काही रात्री, मी झोपलोच नाही, उजेड लोचनांचे, कधी संपलेच नाही, हे देह फार क्षीणले, जाड पापण्या तरी ही, ते....स्वप्न दिसले, जे पाहिलेच नाही !!१!! त्या लक्ख प्रकाशात, गूढ अंधार होते, कल्पनेचे ते महेर, बहुत दार होते, दर्या, पर्वतांना ओलांडून पोचलो तर, ते शब्द कानी पडले, जे ऐकलेच नाही !!२!! ती पाहुनी पुण्यभूमी, मी जाहलो कृतार्थ, सहवास दिग्गजांचा, सह शारदेची साथ, कर जोडता तयांना, जी लागली समाधी, असे काव्य सुचले, जे वाटेलच (लिहिलेच) नाही !!३!!

(मित्रांनो शेवटचे ३ कडवे आधीच्या कवितेला जोडल्या आहेत) माझ्या फाटक्या दारिद्र्याला ठिगळ लावीत होतो, ज्यांनी मज बहिष्क्रीत केले, त्यांची थोरवी गाजवत होतो !! त्यांनी माझ्या प्रेमाची बहुत लावली बोली, मी निस्सीम जगाचा प्रियकर, फुकटच वाटत होतो !! इथे प्रत्येकेचा हेतू, प्रत्येकाला अहंकाराने डसले, पांढऱ्या पेशींच्या जगता मध्ये, तो रंग सोडवीत होतो !! किती देऊ परीक्षा खरा असण्याची, दर वेळी पराभूत होतो, मी या अजब दुनियेचा विद्यार्थी, कधी ना मोठा होतो !! जेव्हा रुतला अवहेलनेचा काटा, मी तेव्हा पोटभर रडलो, कधी होतो फूल देवाऱ्यातला, आता उककिरड्यावर पडलो होतो !! मी केला फार

एकमेकांना उणे समजू नये (नी स्वतःला शाहणे समजू नये) चांदणे परसामधे पडते म्हणुन आपली तारांगणे समजू नये माणसेही राहती रानीवनी नेहमी बुजगावणे समजू नये हे असे परक्यापरी येऊ नये नी स्वत: ला पाहुणे समजू नये ही कशाची भूल या रातीवरी चांदण्याला चांदणे समजू नये पाहते ती नेहमी माझ्याकडे पण असे की, पाहणे समजू नये डॉ. सुनील अहिरराव

रोज थोडे उत्खनन होते ऱोज नात्याचे पतन होते आळ हा गंभीरही नाही पण चरित्राचे हनन होते दोष वणव्याला कसा द्यावा जर इथे गाफील वन होते कोणत्या दुनियेत मी आलो कोणते माझे वतन होते कोठल्या मातीतुनी येते जिंदगी कोठे दफन होते डॉ.सुनील अहिरराव

गेले काही दिवस सरसकटीकरणाचा तडका आणि अभंग वाचून आमच्या शहरी असंवेदनशील मेंदूच्या झुडुपाला एक कवितेची डहाळी उगवली. ती डहाळी त्याच्यासोबतच्या पालापाचोळ्यासकट येथे चिकटवत आहे...

जरा हासलो आणि हा खेळ झाला तुझा भासलो आणि हा खेळ झाला तसा संयमी नित्य मी राहणारा जरा त्रासलो आणि हा खेळ झाला मला वाटले वेळ आलीच होती तरी वाचलो आणि हा खेळ झाला मला मोडणे मान्य होते तरीही पुन्हा वाकलो आणि हा खेळ झाला जरा शेवटी हात जोडावयाला उभा ठाकलो आणि हा खेळ झाला अता थांबता येत नाही अपूर्व जरा धावलो आणि हा खेळ झाला - अपूर्व ओक

*************************************** मी तरी कोठे स्वतःचे मोजतो निःश्वास आता डाव मांडायास कोठे राहिला सहवास आता भोवताली गारद्यांचे कृर जथ्थे केवढाले आरशाला टाळतो, जपतोच मी जीवास आता मरण झाले यार आता रंगते मैफल स्मशानी जीवनाच्या डावपेचांची नसे पत्रास आता ऊन्हओल्या सावल्यांचे सोसले चाळे मुक्याने पावसाचा थेंब नाही कोरडे आभास आता कोण येतो कोण जातो खूण ना उरते कशाची 'चित्रगुप्ताच्या' सहीला मागणी हमखास आता *************************************** विशाल २३-५-२०१६

या पोस्ट चा ब्लॉग दुवा हा ग म्हटलं की गाणं, ग म्हटलं की ग़ज़ल आणि ग म्हटलं की ग़ुलाम अली ही साधी समीकरणं आहेत. माझी ग़ज़ल या संगीतप्रकाराशी, काव्यप्रकाराशी ओळख झाली ती ग़ुलाम अलींच्या चुपके चुपके आणि मेहदी हसन च्या रंजिश ही सही पासून. ग़ुलाम अलींचा सूर अन सूर, शब्द अन शब्द अगदी जवळचा वाटला. मेहदी हसनही नेहमीच आवडत राहिले पण एका अंतरावरूनच. अंतर; फ़ासला. हे म्हटलं की तत्क्षणी आठवते ती ही ग़ज़ल, फ़ासले ऐसे भी होंगे ये कभी सोचा न था सामने बैठा था मेरे, और वो मेरा न था ग़ुलाम अलींच्या आवडणा-या अनेक ग़ज़लांपैकी ही एक.