स्वतःचे खरे रूप .

स्वतःचे स्वरूप ,पाहू दे मज डोळा नाही मी भोळा , कळेल मज . जाऊ दे मला , माझीया आत्म्याकडे अन्य कुणीकडे , कळेल निजरूप??? पहीला मी खादाड , नंतरचा आसक्त त्यानंतर अजून काही (?), भ्रम हा गेला ! आसक्ती हे मूळ , त्यावरी अनंत बांडगूळ वेगवेगळे खूळ , पोशिले मी आवडीने . ऐश्या निरंतराची , आहे मज गाठी याशिवाय पाठी , नाही काही ! आत्मा म्हणे आता , पाहूनी मूळ रुप होऊ नको तद्रूप , पुन्हा एकदा . मूळ रुप खरे , जन्मांतरीचे बरे . साफ करुनी त्याला , घडव पुन्हा . आहे ऐसी क्रिया , धुवेल मूळ रूप हाती देईल खूप , पुन्हा मातीचा गोळा . पुन्हा घडव त्याला , तव जीवनी योग आला आत्मारती तयाला , सहज विद्या सापडली . ऐका रसीकजन , बोलते माझे मन पुन्हा आणखिन , सांगीन तुम्हा काही . तुम्हीच माझे स्वर्ग , इहलोक हाची सर्ग तिकडे जायाचा मार्ग , टीका टीप्पणी तुमची ! घेतो आता विराम , स्वल्प काळापुरता काही हाती उरता , येइन पुन्हा सांगावया ! ----------------------- ( जास्ती सिरियस होऊ नका . [ मी तर कधीच नसतो . =)) ] अधिक मासात स्वतःतले उणे शोधण्यासाठी काही डाएट प्लॅन करतोय . त्याचेच हे हलक्या शब्दातले जड काव्य आहे. ) अतृप्त .. ( १५/७/२३ ) #आत्मकाव्य #आत्म्याच्या_कविता