टंकलेखन साहाय्य
सामर्थ्यदाता : गमभन !
घोडा आणि ओझे
प्रेषक विसुनाना ( सोम, ०४/२१/२००८ - ११:०३) .
दूर कुठेशी धूळ उडवतो घोडा माळावरती
टापांखाली स्वप्न उद्याचे, नाकपुड्या फुरफुरती
नवीन जीवन, नवीन मानव, सृष्टीही नवनवती
नवीन आतुन मनही - सारे नवीन अवतीभवती
सोमरसाचे करून प्राशन चढे कुणाला मस्ती
देवेंद्राचे सूक्त गाऊनी वज्रच होई छाती
करित पाठ ऋग्वेदऋचांचा कुणी आहुती देती
मनामनातुन गुंजन करते 'ॐ शांती शांती '
आले कोठुन अंतरिक्ष, जल, - वायु, तेज अन धरती ?
- मग्न चिंतनी कुणी शोधतो विश्वाची उत्पत्ती
ईश एकला आहे त्यांचा, एकच आहे पाती
कुणी जाणतो पूर्णब्रह्म अन कुणी पिकवतो शेती
***
***
जिथे वाहिली सिंधुसरिता अगाध पिकवित मोती
आमच्या पेशींमधली जनुके तिथे पोसली होती
आजमितीला गंजुन गेली रक्तामधली नाती
आता उरली पोथिपुराणे आणिक जातीपाती
जुन्याच जखमा, जुन्याच खपल्या अजूनही चरचरती
जुन्या रुढींची जुवे पेलतो अजून मानेवरती
अम्ही भाजल्या विटा आणखी इथे बांधल्या भिंती
सुंभ जळाला तरी जोजवे पीळ येथली रीती
वाद घालतो "नव्हेच तुमची, ही तर आमची माती
वेगवेगळी आता लिहावी तुमची आमची खाती"
दूर कुठेशी शांत झोपला घोडा माळावरती
इतिहासाचे देउन ओझे आमच्या खांद्यावरती...
»
- प्रतिक्रिया प्रकाशित करण्यासाठी येण्याची नोंद करा अथवा सदस्य व्हा.
- मुद्रणसुलभ आवृत्ती
गेला घोडा कोणीकडे ?????
सोमरसाचे करून प्राशन चढे कुणाला मस्ती
देवेंद्राचे सूक्त गाऊनी वज्रच होई छाती
हे मात्र खर..... मी माझ्या बर्याच मित्रांना सांगतो अपेयपान केल्यानंतर मॅन चा सुपरमॅन होतो.....
(आम्ही प्यायली तर ती दारु आणि देवेंद्राने प्यायली तर तो सोमरस?)
(सध्या तरी फक्त कोकम सरबत पिणारा)
मदनबाण
कविता आवडली.
जुन्याच जखमा, जुन्याच खपल्या अजूनही चरचरती
जुन्या रुढींची जुवे पेलतो अजून मानेवरती
अम्ही भाजल्या विटा आणखी इथे बांधल्या भिंती
सुंभ जळाला तरी जोजवे पीळ येथली रीती
आणि
दूर कुठेशी शांत झोपला घोडा माळावरती
इतिहासाचे देउन ओझे आमच्या खांद्यावरती...
या ओळी विशेष आवडल्या!!!
वा!
ईश एकला आहे त्यांचा, एकच आहे पाती
कुणी जाणतो पूर्णब्रह्म अन कुणी पिकवतो शेती
जिथे वाहिली सिंधुसरिता अगाध पिकवित मोती
आमच्या पेशींमधली जनुके तिथे पोसली होती
दूर कुठेशी शांत झोपला घोडा माळावरती
इतिहासाचे देउन ओझे आमच्या खांद्यावरती...
वा नानासहेब! अतिशय सुरेख ओळी!
तुम्ही इतकं सुरेख काव्य करता हे खरंच माहीत नव्हतं! जियो....!
अजूनही येऊ द्या...
तात्या.
छान
कवितेमागचा विचार आणि मांडणी, दोन्ही आवडले. घोड्याचे रुपकही छान.
नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी
छान कविता.
कविता आवडली.
जुन्याच जखमा, जुन्याच खपल्या अजूनही चरचरती
जुन्या रुढींची जुवे पेलतो अजून मानेवरती
याओळी आवडल्या..
आवडली.
दूर कुठेशी शांत झोपला घोडा माळावरती
इतिहासाचे देउन ओझे आमच्या खांद्यावरती...
छान आहे. कविता आवडली
छान कविता
आणि विचार. अभिनंदन.
आभार
कवितेला प्रतिसाद देणार्या सर्वांना मनापासून धन्यवाद.
मदनबाण, सुरा आणि सोमरस हे वेगवेगळे होते असा वाद घालू देत लोक! आपल्याला काय? सुपरमॅन झाल्याशी मतलब!
तात्या, पुन्हा लिहिण्याचा प्रयत्न करतो.
बिरुटेसर, नेमक्या ओळी पकडल्यात.
नंदन आणि धनंजय, विचार पोचले असे वाटते. आनंद झाला.
पुनः धन्यवाद!
वाहवा
दूर कुठेशी शांत झोपला घोडा माळावरती
इतिहासाचे देउन ओझे आमच्या खांद्यावरती...
सुंदर कविता. आवडली. रुपक मांडणी विचार आवडले.
--लिखाळ.
मला बरेच काही समजते असे मला अनेकदा वाटते हेच माझ्या असमंजसपणाचे निदर्शक आहे.
छान
मला कवितांमधलं काही विशेष कळत नाही. ही कविता वाचतांना
जिथे वाहिली सिंधुसरिता अगाध पिकवित मोती
आमच्या पेशींमधली जनुके तिथे पोसली होती
येथून पूढे ही आत उतरतच गेली. खरंच खुप छान लिहीले आहे.
आजमितीला गंजुन गेली रक्तामधली नाती
आता उरली पोथिपुराणे आणिक जातीपाती
जुन्याच जखमा, जुन्याच खपल्या अजूनही चरचरती
जुन्या रुढींची जुवे पेलतो अजून मानेवरती
- नीलकांत
खूप सुंदर..
मस्त आहे कविता...
- (सर्वव्यापी)प्राजु
http://praaju.blogspot.com/
छान आहे
छान आहे कविता...