विडंबन

क्रांतीताईंच्या सुंदर गजलेत असं काही वाचलं की पुन्हा एकदा जुन्या दिवसांशी 'धोका' झाल्याची जाणीव प्रबळ होते आणि मग.... पृष्ठ वरचे, 'खास मेनू' अन सलोखा बायडी आभास नुसता, रोज धोका! बंद केली 'डायराने' सर्व दारे आयडी आला कसा, नसता झरोका? बारश्याला मीच 'मामा', कर्म माझे? सोडला हातातला प्रत्येक मोका! सोबती संपादकत्त्वाचा उबारा, आणि शिल्लक मेंबरांचा मंद ठोका बास आता सोंग हे वैचारिकांचे कंड 'चतुरंगास' सुटला हा अनोखा! -चतुरंग

जयवी ताईंची सुंदर 'रुतावे कुठे' गझल वाचली आणि विडंबनाची कंड जाणवली ;) माझा एक प्रयत्न न कवीस कळले लिहावे कुठे कविता कुठे अन् चर्चा कुठे उशाला ठेवली रात्री पुस्तके तरी घुसते का ज्ञान डोक्यामध्ये कुठे ठरवुनी जमावे अश्रु लोचनी मालिका बघुनी रडावे कुठे मनी वंचना, हास्य गालावरी अशा बोलण्याने फसावे कुठे पुरस्कार पाहुनी थकलो अता नव्या 'पद्मा' ची पातळी कुठे हिमेशी नाक चोंदले का कधी नाकातुनी गाणे ऍकवावे कुठे सुरा पिउनी चालवणे गुन्हा किती निष्पाप ही मारावे कुठे विडंबनाने कोपला कवी जर का विडंबकाने मग पळावे कुठे चेतन

ज्ञानेश यांची अप्रतीम गजल 'कुठे भास होतो तुझ्या कंकणांचा' वाचली आणि सगळे भास खरे वाटायला लागले! ;) कुठे भास होतो मला 'कोंकणा'चा, 'रिया' रोज स्वप्नी बुलावे कुठे... हजारो दिशांनी मला हाक येते, कलत्रास सोडून जावे कुठे? 'पमी'ची, 'निशे'ची, 'नितू'ची, कधीची जरी लाख आलीत आमंत्रणे.. रमेनेच ज्याला असे वात अणला, अशा दादल्याने पहावे कुठे? तसे झाकले खूप काही परंतु, तरी राहिले खूप झाकायचे मिळाले तिला फोन माझे अरेरे, कळेना अता मी लपावे कुठे? लपावे जरासे अशी रूम नाही.. करी तात वेडा पहारा खडा असे बंधुही ज्या मुलीचा घिसाडी..

'त्यांच्या' लग्नाची पत्रिका आज घरी आली, गालात हसत आम्ही उरलेल्यांची संख्या मोजली, संख्या पाहुन आमचा पहिलाच ठोका चुकला, त्रास नको म्हणुन औषधाचा पेला लगेच भरला, दोन-चार वर्षं कशी अशीच सरली होती तो रुसला आहे म्हणुन ती माझ्यापाशी रडली होती, समजवायचं त्याला म्हणुन घरातच बैठक मांडली होती, त्या दिवशी पिताना त्याला बाटलीच जास्त प्यारी होती, 'Please share our happiness' बघुन डोक्याला शॉट लागला, वैतागुन आम्ही लगेच उरलेल्यांचा घोळका जमवला, थोड्याच वेळात टेबलावर बाटल्यांची रांग लावलेली होती, दिलासा एव्हढाच प्रत्येकाने एक तरी बाटली आणली होती, विषय बदलुन आम्ही लगेच बॅचलर्स पार्ट्या आठवल्या, पुढचा नंबर

त्या तरल भावना, नाहीच आम्ही कधी पाहिल्या ज्या लिहिल्या आम्ही, विडंबितच डायरेक्ट झाल्या- ह्या तरल कवितेला मुजरा व हे त्याचे रुप- ती- शिजली कोबी सारी, पाणी ते टाकून दे जीवघेणा दर्प सारा, बंद नाक करुन घे... जेव नाही तर मुस्काडीत मारीन तुझिया घरचे खावे, तूच बोले, मुकाट्याने खाऊन घे.. उसळ नको तर हवे काय रे तुला गिळायला स्वैपाकाला आईला, तुझ्या बोलावून घे.. नेहमीचंच झालंय हे तुझे मी तरी काय करु? रात्रीचे शिळे न्याहरीला, खायची तयारी करुन घे.. तो- हात जोडूनी म्हणतो, असले हे बोलणे नको तुझे ते खाणारा नवरा नवा करुन घे.. तुझा तो तोरा, रोज ती, लाखोली मला क

प्राजूची सुरेख कविता 'छंद दे' वाचली आणि आमची संक्रांत आलीच!

आम्हीच निवडून दिलेले नेते आमच्याच पैशांवर स्थूल होतात आणि मग आमचेच प्रश्न "स्थूल्"मानाने सोडवतात (?????) तेंव्हा ओठी येणारी ही वीराणी .....

संदीप खरेची 'नास्तिक' ही कविता बरेच दिवस मनात ठाण मांडून होती, आणि आज अचानक अनेक दिवसांनी ....... एक खरा खुरा विडंबक जेव्हा कवींच्या टांकसाळीबाहेर थांबतो तेव्हा खरं तर साहित्यात भरच पडत असते की कोणीतरी आपल्यापुरता सट्ट्याशी का होईना, पण प्रामाणिकपणे चिकटून राहिल्याच्या पुण्याईची ! एक खरा खुरा विडंबक जेव्हा कवींच्या टांकसाळीबाहेर थांबतो तेव्हा होते निर्माण गरज कवींनी आपले काव्य पाडणे थांबवून टांकसाळीबाहेर येण्याची ! एक खरा खुरा विडंबक जेव्हा कवींच्या टांकसाळीबाहेर थांबतो तेव्हा शोधक नजरेने पाहत राहतो सभोवतालच्या कविता,

3