बरोबर आहे मन साहेब तुमचे. म्हणुनच मला पितृपंधरवडा हा एकच काळ आवडतो वर्षातला.

+ १

धगधगीत वास्तव. नितिमुल्यांचा र्‍हास झालेल्या देशात तरूण पिढी भरकटली नाही तरंच नवल. मी आणि माझा आनंद ह्याला अनन्यसाधारण महत्व आले आहे. एकत्र समाज ही संकल्पना मागे पडत चालली आहे.

+ १११११

सामान्य माणसाच्या वेदना चांगल्या मांडल्यात. थोडी दिलासा देणारी गोष्ट. टाळकुटेश्वरां वर थोडेसे निर्बंध.अर्थात किति दिवस पाळले जाईल माहीत नाही. http://www.mumbaimirror.com/home/city/Bhajan-mandalis-wont-sing-on-trains/articleshow/53854292.cms?

खरं आहे. गर्दीला चेहरा नसतो, म्हणूनच विवेकही नसतो.

सर्व वाचक , प्रतिसादकाच्मे मनःपूर्वक आभार

बरोबर आहे मन साहेब तुमचे. म्हणुनच मला पितृपंधरवडा हा एकच काळ आवडतो वर्षातला.

+ १

धगधगीत वास्तव. नितिमुल्यांचा र्‍हास झालेल्या देशात तरूण पिढी भरकटली नाही तरंच नवल. मी आणि माझा आनंद ह्याला अनन्यसाधारण महत्व आले आहे. एकत्र समाज ही संकल्पना मागे पडत चालली आहे.

+ १११११

सामान्य माणसाच्या वेदना चांगल्या मांडल्यात. थोडी दिलासा देणारी गोष्ट. टाळकुटेश्वरां वर थोडेसे निर्बंध.अर्थात किति दिवस पाळले जाईल माहीत नाही. http://www.mumbaimirror.com/home/city/Bhajan-mandalis-wont-sing-on-trains/articleshow/53854292.cms?

खरं आहे. गर्दीला चेहरा नसतो, म्हणूनच विवेकही नसतो.

सर्व वाचक , प्रतिसादकाच्मे मनःपूर्वक आभार

लेख आवडला.

अगदी खरे.

शिरडीलाही हे आंतरप्रिन्योर पुजा तबक विकण्याच्या गोंडस नावाखाली फसवतात.तबक घेतल्यावर नोंदवहीत लिहिणे बंधनकारक आहे कारण हप्ता वरती कुणालातरी द्यावा लागतो.तिकडे पैसे ओतायलाच जाणारी भाविक मंडळी असल्याने आपण गप्पच राहावे लागते.

छान लिहिलंय

सातवा वेतन आयोग मजेत खाणार्यांचे मत जाणून घेण्यास उत्सुक

चांगल लिहिलय...आवडल.....

सातव्या वेतन आयोगाचे समर्थक आता गप्प बसतील आणि भ्रश्टाचाराविरोधात आपण सर्वांनीच कसे लढायला हवे या बद्दल प्रवचन देतील

या सगळ्या खाबूगिरीमुळे वैतागलेला आमचा एक मित्र भारत सोडण्यासाठी नुसता घाईवर आलाय. :)

बरोब्बर...

वेतनवेतन वाढ झाली, चांगला पगार मिळाला म्हणुन प्रामाणिक वर्तन घडेल असे नाही. पगार मिळतो तो सही कराय्चा, कामाचे पैसे ज्याचे काम असेल त्याने द्याय्चे ही सर्रास वृत्ती. अनेक सफाई कर्मचारी आपल्या जागी कमी पैशात गरजूंना कामावर ठेवतात व स्वतः अन्य उद्योग करतात हे सर्वज्ञात आहे. बहुसंख्य ठिकाणी हेच पाहायला मिळते

धन्य! आपण अगतिक आहोत.

लेख आवडला.

अगदी खरे.

शिरडीलाही हे आंतरप्रिन्योर पुजा तबक विकण्याच्या गोंडस नावाखाली फसवतात.तबक घेतल्यावर नोंदवहीत लिहिणे बंधनकारक आहे कारण हप्ता वरती कुणालातरी द्यावा लागतो.तिकडे पैसे ओतायलाच जाणारी भाविक मंडळी असल्याने आपण गप्पच राहावे लागते.

छान लिहिलंय

सातवा वेतन आयोग मजेत खाणार्यांचे मत जाणून घेण्यास उत्सुक

चांगल लिहिलय...आवडल.....

सातव्या वेतन आयोगाचे समर्थक आता गप्प बसतील आणि भ्रश्टाचाराविरोधात आपण सर्वांनीच कसे लढायला हवे या बद्दल प्रवचन देतील

या सगळ्या खाबूगिरीमुळे वैतागलेला आमचा एक मित्र भारत सोडण्यासाठी नुसता घाईवर आलाय. :)

बरोब्बर...

वेतनवेतन वाढ झाली, चांगला पगार मिळाला म्हणुन प्रामाणिक वर्तन घडेल असे नाही. पगार मिळतो तो सही कराय्चा, कामाचे पैसे ज्याचे काम असेल त्याने द्याय्चे ही सर्रास वृत्ती. अनेक सफाई कर्मचारी आपल्या जागी कमी पैशात गरजूंना कामावर ठेवतात व स्वतः अन्य उद्योग करतात हे सर्वज्ञात आहे. बहुसंख्य ठिकाणी हेच पाहायला मिळते

धन्य! आपण अगतिक आहोत.

त्यामुळे ही समस्या जर ख-या अर्थाने समजून घ्यायची असेल तर माथेफिरू गुन्हेगार असं का करतो, हा प्रश्न विचारून चालणार नाही. त्याऐवजी असा प्रश्न पडायला हवा की, 'मी बलात्कार का करतो?' कारण आपल्याला जरी दिसताना परका माथेफिरू माणूस दिसत असला; तरी तोसुद्धा एक 'मीच' असतो. आणि कितीही माथेफिरू गुन्हेगार म्हंटले, तरी तेही शेवटी माणूसच असतात आणि म्हणून एका अर्थाने 'मीच' असतात. काही 'मी' जास्त गुन्हेगार असतात; काही 'मी' कमी गुन्हेगार असतात. आणि जर एखादा अज्ञात इसम बलात्कार करत असेल- जो की अन्यथा अगदी सज्जन सरळमार्गी मनुष्य होता- तर स्वत:ला सरळमार्गी समजणारा मीसुद्धा कशावरून बलात्कार करणार नाही असा प्रश्न पडायला हवा. जर आपल्यासारखाच जन्म घेतलेला- आपण राहतो त्याच समाजात राहणारा एखादा माणूस अट्टल गुन्हेगार होऊ शकत असेल तर आपण स्वत:सुद्धा त्याच शक्यतेमध्ये आहोत; आपणही तसे होऊ शकतो असं मानून चालणं शहाणपणाचं असेल. रोगाच्या भाषेत बोलायचं तर जर एखाद्या रोगाची साथ पसरत असेल तर आपण स्वत:ला त्यापासून अलिप्त न मानता त्या साथीपासून वाचवण्यासाठी प्रतिबंधक उपाय सुरू करतो; आपल्या आरोग्याची जास्त काळजी घेतो. हेही काहीसं तसंच आहे.

आय होप तुम्हाला स्वतःला हे समजलं आणि पटलं आहे.आवश्यकता नसताना क्लिष्ट गहन मार्गाने विचार केल्याप्रमाणे भासला.

आपण जर स्वत:शी प्रामाणिक असू तर अनेकवेळा कळतं की, आपल्या मनामध्येही अपराधी वृत्ती आहे; आपल्या मनामध्येही हिंसा ठासून भरलेली आहे; आपणही अनेकदा इतरांचं अनिष्ट चिंतन करतो. इतरांचा घात करावा असं आपल्या अनेकदा मनात येतं. इतरांचा कशाला; आपण स्वत:चा घात करायचा विचारही अनेक वेळेस केलेला असतो. फळांच्या गाड्याच्या जवळून जाताना आपल्याही मनात येतं की, दोन फळं उचलली तर. . किंवा आपणही चेह-यांवर मोहित होतोच; वासना आपल्यालाही पकडतातच. त्यामुळे वरवर दिसते तशी ही समस्या काही ०.०१% माथेफिरू- अपराधी- अमानवी पुरुषांपुरती मर्यादित नाहीय. कमी जास्त प्रमाणात आणि प्रत्यक्ष- अप्रत्यक्ष स्वरूपात ही सर्वांचीच समस्या आहे. रोगाची लागण सगळीकडेच आहे; फक्त काही ठिकाणी शरीरातली प्रतिकारशक्ती त्याला नियंत्रणात ठेवते तर काही ठिकाणी तो रोग अनियंत्रित होताना दिसतो.

सर्वांच्याच मनात आकर्षण, मोह, वासना असतात हे इतकं कॉमन आहे की त्याचा उल्लेख थेट सर्वांच्या मनात रोग आहे असा करणं हे अति अति ट्रिव्हयलायझेशन (आणि विरलीकरण) आहे. तुम्ही ज्याला प्रतिकारशक्ती म्हणताय तो (वासना, भावना आणि प्रत्यक्ष आचरण यांतला फरक ठेवणारी सिस्टीम) हीच मुख्य ठळक गोष्ट आहे. त्यामुळे सर्वांमधेच "रोग" आहे आणि काहीजणांबाबत तो नियंत्रणाबाहेर जातो या मुद्द्याने विशेष काही अधोरेखित होत नाही.

पण अशी कल्पना करूया की, असा एखादा समाज आहे ज्यामध्ये लहान मुलं- मुली अगदी एकत्र वाढत आहेत. अगदी पाच वर्षांपासूनचे मुलं- मुली एकत्र वाढत आहेत- एकाच शाळेत शिकत आहेत; एकाच हॉस्टेलवर राहात आहेत; एकाच तलावात पोहत आहेत असे. अशा समाजामध्ये व अशा सान्निध्यामध्ये वाढलेले मुलं मुलींवर बलात्कार करतील का? बलात्कार लांबची गोष्ट; ते मुलीची छेड तरी काढतील का? आज आदिवासी समाजामध्ये मुलं- मुली काही प्रमाणात अशाच सान्निध्यामध्ये राहतात आणि तिथे अजिबात बलात्कार किंवा छेडछाड होताना दिसत नाही. कारण छेड तेव्हाच काढली जाते; धक्का तेव्हाच मारला जातो; जेव्हा दोघांमध्ये खूप जास्त अंतर असतं. जर दोघांमध्ये तितकं अंतर सुरुवातीपासूनच नसेल; तर छेड काढण्याचं किंवा धक्का देण्याचं कारणच उरणार नाही. बलात्काराचा तर प्रश्नच उद्भवणार नाही

कदाचित बरोबर. पण मग तेराचौदाव्या वर्षी त्यांच्यात नैसर्गिक संबंध येतील.. ते चालणार असलं तर फारच मोठा बदल व्हावा लागेल, आणि ते चालणार नसेल तर कानामागून फिरून पुन्हा सिलेक्टिव्ह दुष्ट "दमन" आलंच. सांगण्याचा उद्देश हा की अतिआदर्श आतितात्विक उपाय हे तितकेच अतिनिरर्थक ठरतात.

सगळे लोक गुन्हा नाही करत हे म्हणणे म्हणजे असे झाले, कि सगळे चोर हे गरिबीमुळे चोरी करतात प्रत्यक्षात असे नसते। चोर आणि 'अ' चोर यात फरक असतो तो reaction चा, परिस्थिती चा नाही मला वाटते एकंदरीत मुलांना values चे शिक्षण नसते शाळेत सगळे विषय शिकवतात पण दुसऱ्याचा आदर, संयम, योग्य अयोग्य याचे शिक्षण देत नाहीत अर्थात एवढे एकच कारण नाही आहे

पाश्चात्य देशात मुले मुली यांना एकच दर्जा असतो, एकत्र शिक्षण होते, तरीही तेथे बलात्कार होतच असतात. लैंगीक वासना शमनासाठी सोपे आणी कमी रीस्क असलेले पर्याय असताना, या कारणासाठी खुप जास्त रीस्क असलेले बलात्कारासारखा गुन्हा सर्वसाधारणपणे कुणी करणार नाही. पण (स्त्रीचे) दमन करण्यासाठी, सत्ता - वर्चस्व गाजवण्यासाठी, कंट्रोल मध्ये ठेवण्या साठी, पायरी दाखाउन देण्यासाठी, सुड घेण्यासाठी, पराकोटीचा द्वेश, ईर्षा, विकृती, ईत्यादी कारणासाठी जास्त होत असावा. या साठी स्त्री ही सॉफ्ट टार्गेट ठरते. जर स्ती उपलब्ध नसेल तर तुलनेने नाजुक व कमजोर पुरुषांवरही बलात्कार होतील. बलात्कार आदीवासींमध्येही होत असावेत, पण त्यांच्या शुचितेच्या कल्पना थोड्या वेगळ्या असल्यामुळे किंवा अन्य कारणांमुळे ते पोलीसात जात नसावेत व रेकॉर्डवर येत नसावेत. (भ्रमणगाथेमध्ये गोनिदांनी दोन टोळ्यांमधल्या भांडणाचे वर्णन केले आहे ज्यात एका टोळीतील जास्त भांडखोर स्त्री वर दुसर्‍या टोळीतील पुरुष मैदानात सर्वांसमक्ष बलात्कार करतो).

चांगला लेख. मंगला सामंत यांच्या लेखांची आठवण झाली. पण हे सर्व कोणासाठी? शिक्षीत आणि मध्यमवर्गासाठी. गुंड प्रवृतींच्या, शिक्षणाशी संबध नसलेल्यांचं काय? मुळात कायद्याचा, पोलीस यंत्रणेचा धाक हवाच. तो नाहीय हे अश्या घटनातून वारंवार समोर येत असतं. वाढती विषमता हे ही आहेच एक कारण. एकीकडे प्रचंड संपत्ती वहात असते तर दुसरीकडे माणूस किड्यामुंग्यांपेक्षा हीन आयुष्य जगत असतो. स्त्रीकडे बघण्याचा दृष्टीकोन जुनाटच असतो. मग अश्या वेळेस अनुभवत असलेलं सगळं वैफल्य, राग काढण्यासाठी स्त्री ही सॉफ्ट टार्गेट ठरते.

शाळेत सगळे विषय शिकवतात पण दुसऱ्याचा आदर, संयम, योग्य अयोग्य याचे शिक्षण देत नाहीत

अगदी. अगदी. पण हे शाळेत का शिकवलं जावं? घरातही येतं की शिकवता पण शिकवलं जात नाही. कारण हल्ली हे गुण सदगुणांच्या व्याख्येत बसत नाहीत. "आपल्याला हवं ते घ्या, सरळ मिळत नसेल तर ओरबाडून घ्या आणि त्याबद्द्ल कसलीही खेद खंत बाळगू नका" ही सध्याच्या व्यक्तीमत्व विकसनाची दिशा आहे. त्यामुळे लेखातला आदर्शवाद कितीही मोहक वाटला तरी प्रत्यक्षात येणं कठीणच.

वरील बहुतांश प्रतिसादांशी सहमत. लेख थोडा एकांगी वाटला. अनेक कंगोरे आहेत याला. आणि स्त्री- पुरुष वेगवेगळे वाढणे हे एकमेव कारण खचित च नाही. बलात्कार्‍यांना बहिण वगैरे नसणे हे ही कारण नाही. निर्भयाच्या २ अपराध्यांचं लग्न देखील झालं होतं आणि अनेक स्त्रिया या घरुन वडील किंवा भावाकडुन च पिडित असतात अशा देखील बातम्या येतात. प्रतिबंधक कारवाया किती कामी येतील कोण जाणे कारण एखाद्याची विकृती ना तुम्ही घालवु शकता ना अशा माणसाला "पोटेन्शियल" गुन्हेगार म्हणुन वाळीत टाकु शकता. ती घटना घडल्यावर मात्र हा अल्पवयीन आहे म्हणुन त्याला अडिच वर्षात सोडा वगैरे गोष्टी खरा परिणाम घडवुन आणतात. अशाने किती लोकांवर जरब बसणार आहे? आज काल हे प्रमाण थोडं बदलतंय पण मुली बाहेर जाऊन या बद्दल तक्रार करत नाहीत, करु शकत नाहीत असा आपला देखील सोशल स्टिग्मा आहे. तिच्यावर मानसिक, शारिरीक अत्याचार होतात ते होतात च वर समाजाच्या नजरांनी तिला तोंड दाबुन बुक्क्यांचा मार ! त्यामुळे समाज म्हणुन मला वाटतं आपली जबाबदारी आधी हा स्टिग्मा काढण्याची आहे. कुणाच्याही भानगडीत नाक न खुपसणे, लग्न झालेलं नसलं तर का नाही असं सारखं न विचारणे एवढं केलं तरी बर्‍याच गोष्टी साध्य होतील. पण आपण समाज म्हणुन त्यात कमी पडतो.

वाचनाबद्दल आणि इतक्या भरघोस प्रतिक्रियांबद्दल सर्वांना मन:पूर्वक धन्यवाद! मी केवळ एक बाजू/ एक एप्रोच मांडला आहे. आणि त्यावर आलेल्या विभिन्न मतांचं व विविध मुद्द्यांचं स्वागत करतो! धन्यवाद.

शेवटी सर्वकाहि मनाच्या, पर्यायने हार्मोन्सच्या पातळीवर चालत असेल तर प्रत्येक व्यक्ती वाल्या ते वाल्मिकीमधे दोलायमान होतच असणार. आपण अमुक एखादी गोष्ट कधिच करणार नाहि असं जेंव्हा म्हणतो तेंव्हा एका विशिष्ट परिस्थितीची चाकोरी त्याभोवती आपोआप येत असते. ज्या चौकटीबाहेरची आपण कल्पना देखील करु शकत नाहि त्याला आपलं शरीर, मन कसं रिएक्ट करेल हे कसं समजणार? मागे एक धागा काढला होता मिपावर... गुन्हेगाराला शिक्षा देताना त्याच्या मनातुनच गुन्हेगारीचं उच्चाटन व्हावं म्हणुन काहि उपाय असतात का न्यायव्यवस्थेत असा प्रश्न होता.

बलात्कारी मी : गरज लिंग कापण्याची

८ वर्षांपूर्वीचा हा माझा लेख! दुर्दैवाने अजूनही तीच स्थिती आहे.

आजकाल चौकोनी अथवा त्यापेक्षा कमीज णांचे कूटूंब असल्याने मूलांवर आ जी आजोबांचे संस्कार होत नाहीत. मोबाइल आणि टी. वीचा सतत वापराने मुले बिघडत आहेत. पालकानी आत्ता विचर करण्याची वेळ आली आहे कि, ज्या मूलांसाठी ते दिवसरात्र मेहनत करून कमवत आहेत तेच मुले बिघडली तर त्यांचा कमाईचा काय उपयोग? दोन दोन करोड्चे घर घेऊन आयुष्यभर कर्ज फेडण्यासाठी गुलामगिरी करण्याची खरच आवश्यकता आहे का? लहान मूलींना घरी/पाळनाघरात ठेवताना पालकांनी विचार करायला हवा, आपले मूल किती सुरक्षीत आहे? त्याचा सुरक्षेबाबत तडजोड करुन दोघांनी नौकरी करणे खरेच आवश्यक आहे क? आपल्या सर्वांचा आई, वडलांनी आपल्याला सर्व सोयी सुविधा नसतील दिल्या, पण आपल्यासाठी " वेळ" दिला. संस्कार दिले. बलात्कारी आज काल अल्पवयीन मुले पण आहेत. त्याना कठोर शिक्षा होत नाही, पण बलात्कार झालेल्या मुलीचा मनावर खुप खोल जखम होते, हे टाळण्यासाठी आपण मुलांचे मित्र व्हायला हवे. त्यांचा शाळेत, क्लासमधे किंवा रस्तात कोणी तिला अगर ईतरांना त्रास देतो का? शिक्षक अंगचटीस येतात का? हे माहीत करून घ्यायला हवे. त्यासाठी त्यांचाशी " संवाद" असायला हवा. पालकांनी मार्कांचा अवास्तव बाऊ करू नये, त्यामुळे मुले एकमेकांचे मित्र कमी आणि स्पर्धक जास्त होतात, एकलकोण्डी होतात. नंतर पश्चाताप करण्याएवजी वेळीच निर्णय घेऊन मुलांचे बालपण आणि भवितव्य वाचवावे. बलात्काराना कायद्याचे भय वाट त नाही. राजकीय पाठबळामुळे त्यांची हिंमत वाढत आहे. त्यांचाविरुध्य आवाज उठवतांना आपण आपली काळजी घेणेही आवश्यक आहे.

आजकाल चौकोनी अथवा त्यापेक्षा कमीज णांचे कूटूंब असल्याने मूलांवर आजी आजोबांचे संस्कार होत नाहीत. मोबाइल आणि टी. वीचा सतत वापराने मुले बिघडत आहेत. पालकानी आत्ता विचार करण्याची वेळ आली आहे कि, ज्या मूलांसाठी ते दिवसरात्र मेहनत करून कमवत आहेत तेच मुले बिघडली तर त्यांचा कमाईचा काय उपयोग? दोन दोन करोडचे घर घेऊन आयुष्यभर कर्ज फेडण्यासाठी गुलामगिरी करण्याची खरच आवश्यकता आहे का? लहान मूलींना घरी/पाळनाघरात ठेवताना पालकांनी विचार करायला हवा, आपले मूल किती सुरक्षीत आहे? त्याचा सुरक्षेबाबत तडजोड करुन दोघांनी नौकरी करणे खरेच आवश्यक आहे क? आपल्या सर्वांचा आई, वडलांनी आपल्याला सर्व सोयी सुविधा नसतील दिल्या, पण आपल्यासाठी " वेळ" दिला. संस्कार दिले. आपल्या पाल्यांना संस्कार देणे आपले कर्तव्यआहे. बलात्कारी आज काल अल्पवयीन मुले पण आहेत. त्याना कठोर शिक्षा होत नाही, पण बलात्कार झालेल्या मुलीचा मनावर खुप खोल जखम होते, हे टाळण्यासाठी आपण मुलांचे मित्र व्हायला हवे. त्यांचा शाळेत, क्लासमधे किंवा रस्तात कोणी तिला अगर ईतरांना त्रास देतो का? शिक्षक अंगचटीस येतात का? हे माहीत करून घ्यायला हवे. त्यासाठी त्यांचाशी " संवाद" असायला हवा. पालकांनी मार्कांचा अवास्तव बाऊ करू नये, त्यामुळे मुले एकमेकांचे मित्र कमी आणि स्पर्धक जास्त होतात, एकलकोण्डी होतात. नंतर पश्चाताप करण्याएवजी वेळीच निर्णय घेऊन मुलांचे बालपण आणि भवितव्य वाचवावे. बलात्काराना कायद्याचे भय वाट त नाही. राजकीय पाठबळामुळे त्यांची हिंमत वाढत आहे. त्यांचाविरुध्य आवाज उठवतांना आपण आपली काळजी घेणेही आवश्यक आहे.

दोघांनी नौकरी करणे खरेच आवश्यक आहे का?

सहमत आहे. आजपर्यंत मुलाची जबाबदारी सांभाळण्यासाठी स्त्रियांनी आपल्या स्वतःच्या आशा आकांक्षांची, स्वप्नांची आहूती दिली आहे. मुल १०/१२ वी ला आहे म्हणुन डॉक्टरकी सारखे करीयर सोडणार्‍या बायका पाहण्यात आहे. आता वेळ आहे पुरुषांनी त्याग करायची. घरात दोघे नोकरी करत असतील तर पुरुषांनी नोकरी सोडून घर सांभाळण्यासाठी पुढे यावे.

त्यामुळे ही समस्या जर ख-या अर्थाने समजून घ्यायची असेल तर माथेफिरू गुन्हेगार असं का करतो, हा प्रश्न विचारून चालणार नाही. त्याऐवजी असा प्रश्न पडायला हवा की, 'मी बलात्कार का करतो?' कारण आपल्याला जरी दिसताना परका माथेफिरू माणूस दिसत असला; तरी तोसुद्धा एक 'मीच' असतो. आणि कितीही माथेफिरू गुन्हेगार म्हंटले, तरी तेही शेवटी माणूसच असतात आणि म्हणून एका अर्थाने 'मीच' असतात. काही 'मी' जास्त गुन्हेगार असतात; काही 'मी' कमी गुन्हेगार असतात. आणि जर एखादा अज्ञात इसम बलात्कार करत असेल- जो की अन्यथा अगदी सज्जन सरळमार्गी मनुष्य होता- तर स्वत:ला सरळमार्गी समजणारा मीसुद्धा कशावरून बलात्कार करणार नाही असा प्रश्न पडायला हवा. जर आपल्यासारखाच जन्म घेतलेला- आपण राहतो त्याच समाजात राहणारा एखादा माणूस अट्टल गुन्हेगार होऊ शकत असेल तर आपण स्वत:सुद्धा त्याच शक्यतेमध्ये आहोत; आपणही तसे होऊ शकतो असं मानून चालणं शहाणपणाचं असेल. रोगाच्या भाषेत बोलायचं तर जर एखाद्या रोगाची साथ पसरत असेल तर आपण स्वत:ला त्यापासून अलिप्त न मानता त्या साथीपासून वाचवण्यासाठी प्रतिबंधक उपाय सुरू करतो; आपल्या आरोग्याची जास्त काळजी घेतो. हेही काहीसं तसंच आहे.

आय होप तुम्हाला स्वतःला हे समजलं आणि पटलं आहे.आवश्यकता नसताना क्लिष्ट गहन मार्गाने विचार केल्याप्रमाणे भासला.

आपण जर स्वत:शी प्रामाणिक असू तर अनेकवेळा कळतं की, आपल्या मनामध्येही अपराधी वृत्ती आहे; आपल्या मनामध्येही हिंसा ठासून भरलेली आहे; आपणही अनेकदा इतरांचं अनिष्ट चिंतन करतो. इतरांचा घात करावा असं आपल्या अनेकदा मनात येतं. इतरांचा कशाला; आपण स्वत:चा घात करायचा विचारही अनेक वेळेस केलेला असतो. फळांच्या गाड्याच्या जवळून जाताना आपल्याही मनात येतं की, दोन फळं उचलली तर. . किंवा आपणही चेह-यांवर मोहित होतोच; वासना आपल्यालाही पकडतातच. त्यामुळे वरवर दिसते तशी ही समस्या काही ०.०१% माथेफिरू- अपराधी- अमानवी पुरुषांपुरती मर्यादित नाहीय. कमी जास्त प्रमाणात आणि प्रत्यक्ष- अप्रत्यक्ष स्वरूपात ही सर्वांचीच समस्या आहे. रोगाची लागण सगळीकडेच आहे; फक्त काही ठिकाणी शरीरातली प्रतिकारशक्ती त्याला नियंत्रणात ठेवते तर काही ठिकाणी तो रोग अनियंत्रित होताना दिसतो.

सर्वांच्याच मनात आकर्षण, मोह, वासना असतात हे इतकं कॉमन आहे की त्याचा उल्लेख थेट सर्वांच्या मनात रोग आहे असा करणं हे अति अति ट्रिव्हयलायझेशन (आणि विरलीकरण) आहे. तुम्ही ज्याला प्रतिकारशक्ती म्हणताय तो (वासना, भावना आणि प्रत्यक्ष आचरण यांतला फरक ठेवणारी सिस्टीम) हीच मुख्य ठळक गोष्ट आहे. त्यामुळे सर्वांमधेच "रोग" आहे आणि काहीजणांबाबत तो नियंत्रणाबाहेर जातो या मुद्द्याने विशेष काही अधोरेखित होत नाही.

पण अशी कल्पना करूया की, असा एखादा समाज आहे ज्यामध्ये लहान मुलं- मुली अगदी एकत्र वाढत आहेत. अगदी पाच वर्षांपासूनचे मुलं- मुली एकत्र वाढत आहेत- एकाच शाळेत शिकत आहेत; एकाच हॉस्टेलवर राहात आहेत; एकाच तलावात पोहत आहेत असे. अशा समाजामध्ये व अशा सान्निध्यामध्ये वाढलेले मुलं मुलींवर बलात्कार करतील का? बलात्कार लांबची गोष्ट; ते मुलीची छेड तरी काढतील का? आज आदिवासी समाजामध्ये मुलं- मुली काही प्रमाणात अशाच सान्निध्यामध्ये राहतात आणि तिथे अजिबात बलात्कार किंवा छेडछाड होताना दिसत नाही. कारण छेड तेव्हाच काढली जाते; धक्का तेव्हाच मारला जातो; जेव्हा दोघांमध्ये खूप जास्त अंतर असतं. जर दोघांमध्ये तितकं अंतर सुरुवातीपासूनच नसेल; तर छेड काढण्याचं किंवा धक्का देण्याचं कारणच उरणार नाही. बलात्काराचा तर प्रश्नच उद्भवणार नाही

कदाचित बरोबर. पण मग तेराचौदाव्या वर्षी त्यांच्यात नैसर्गिक संबंध येतील.. ते चालणार असलं तर फारच मोठा बदल व्हावा लागेल, आणि ते चालणार नसेल तर कानामागून फिरून पुन्हा सिलेक्टिव्ह दुष्ट "दमन" आलंच. सांगण्याचा उद्देश हा की अतिआदर्श आतितात्विक उपाय हे तितकेच अतिनिरर्थक ठरतात.

सगळे लोक गुन्हा नाही करत हे म्हणणे म्हणजे असे झाले, कि सगळे चोर हे गरिबीमुळे चोरी करतात प्रत्यक्षात असे नसते। चोर आणि 'अ' चोर यात फरक असतो तो reaction चा, परिस्थिती चा नाही मला वाटते एकंदरीत मुलांना values चे शिक्षण नसते शाळेत सगळे विषय शिकवतात पण दुसऱ्याचा आदर, संयम, योग्य अयोग्य याचे शिक्षण देत नाहीत अर्थात एवढे एकच कारण नाही आहे

पाश्चात्य देशात मुले मुली यांना एकच दर्जा असतो, एकत्र शिक्षण होते, तरीही तेथे बलात्कार होतच असतात. लैंगीक वासना शमनासाठी सोपे आणी कमी रीस्क असलेले पर्याय असताना, या कारणासाठी खुप जास्त रीस्क असलेले बलात्कारासारखा गुन्हा सर्वसाधारणपणे कुणी करणार नाही. पण (स्त्रीचे) दमन करण्यासाठी, सत्ता - वर्चस्व गाजवण्यासाठी, कंट्रोल मध्ये ठेवण्या साठी, पायरी दाखाउन देण्यासाठी, सुड घेण्यासाठी, पराकोटीचा द्वेश, ईर्षा, विकृती, ईत्यादी कारणासाठी जास्त होत असावा. या साठी स्त्री ही सॉफ्ट टार्गेट ठरते. जर स्ती उपलब्ध नसेल तर तुलनेने नाजुक व कमजोर पुरुषांवरही बलात्कार होतील. बलात्कार आदीवासींमध्येही होत असावेत, पण त्यांच्या शुचितेच्या कल्पना थोड्या वेगळ्या असल्यामुळे किंवा अन्य कारणांमुळे ते पोलीसात जात नसावेत व रेकॉर्डवर येत नसावेत. (भ्रमणगाथेमध्ये गोनिदांनी दोन टोळ्यांमधल्या भांडणाचे वर्णन केले आहे ज्यात एका टोळीतील जास्त भांडखोर स्त्री वर दुसर्‍या टोळीतील पुरुष मैदानात सर्वांसमक्ष बलात्कार करतो).

चांगला लेख. मंगला सामंत यांच्या लेखांची आठवण झाली. पण हे सर्व कोणासाठी? शिक्षीत आणि मध्यमवर्गासाठी. गुंड प्रवृतींच्या, शिक्षणाशी संबध नसलेल्यांचं काय? मुळात कायद्याचा, पोलीस यंत्रणेचा धाक हवाच. तो नाहीय हे अश्या घटनातून वारंवार समोर येत असतं. वाढती विषमता हे ही आहेच एक कारण. एकीकडे प्रचंड संपत्ती वहात असते तर दुसरीकडे माणूस किड्यामुंग्यांपेक्षा हीन आयुष्य जगत असतो. स्त्रीकडे बघण्याचा दृष्टीकोन जुनाटच असतो. मग अश्या वेळेस अनुभवत असलेलं सगळं वैफल्य, राग काढण्यासाठी स्त्री ही सॉफ्ट टार्गेट ठरते.

शाळेत सगळे विषय शिकवतात पण दुसऱ्याचा आदर, संयम, योग्य अयोग्य याचे शिक्षण देत नाहीत

अगदी. अगदी. पण हे शाळेत का शिकवलं जावं? घरातही येतं की शिकवता पण शिकवलं जात नाही. कारण हल्ली हे गुण सदगुणांच्या व्याख्येत बसत नाहीत. "आपल्याला हवं ते घ्या, सरळ मिळत नसेल तर ओरबाडून घ्या आणि त्याबद्द्ल कसलीही खेद खंत बाळगू नका" ही सध्याच्या व्यक्तीमत्व विकसनाची दिशा आहे. त्यामुळे लेखातला आदर्शवाद कितीही मोहक वाटला तरी प्रत्यक्षात येणं कठीणच.

वरील बहुतांश प्रतिसादांशी सहमत. लेख थोडा एकांगी वाटला. अनेक कंगोरे आहेत याला. आणि स्त्री- पुरुष वेगवेगळे वाढणे हे एकमेव कारण खचित च नाही. बलात्कार्‍यांना बहिण वगैरे नसणे हे ही कारण नाही. निर्भयाच्या २ अपराध्यांचं लग्न देखील झालं होतं आणि अनेक स्त्रिया या घरुन वडील किंवा भावाकडुन च पिडित असतात अशा देखील बातम्या येतात. प्रतिबंधक कारवाया किती कामी येतील कोण जाणे कारण एखाद्याची विकृती ना तुम्ही घालवु शकता ना अशा माणसाला "पोटेन्शियल" गुन्हेगार म्हणुन वाळीत टाकु शकता. ती घटना घडल्यावर मात्र हा अल्पवयीन आहे म्हणुन त्याला अडिच वर्षात सोडा वगैरे गोष्टी खरा परिणाम घडवुन आणतात. अशाने किती लोकांवर जरब बसणार आहे? आज काल हे प्रमाण थोडं बदलतंय पण मुली बाहेर जाऊन या बद्दल तक्रार करत नाहीत, करु शकत नाहीत असा आपला देखील सोशल स्टिग्मा आहे. तिच्यावर मानसिक, शारिरीक अत्याचार होतात ते होतात च वर समाजाच्या नजरांनी तिला तोंड दाबुन बुक्क्यांचा मार ! त्यामुळे समाज म्हणुन मला वाटतं आपली जबाबदारी आधी हा स्टिग्मा काढण्याची आहे. कुणाच्याही भानगडीत नाक न खुपसणे, लग्न झालेलं नसलं तर का नाही असं सारखं न विचारणे एवढं केलं तरी बर्‍याच गोष्टी साध्य होतील. पण आपण समाज म्हणुन त्यात कमी पडतो.

वाचनाबद्दल आणि इतक्या भरघोस प्रतिक्रियांबद्दल सर्वांना मन:पूर्वक धन्यवाद! मी केवळ एक बाजू/ एक एप्रोच मांडला आहे. आणि त्यावर आलेल्या विभिन्न मतांचं व विविध मुद्द्यांचं स्वागत करतो! धन्यवाद.

शेवटी सर्वकाहि मनाच्या, पर्यायने हार्मोन्सच्या पातळीवर चालत असेल तर प्रत्येक व्यक्ती वाल्या ते वाल्मिकीमधे दोलायमान होतच असणार. आपण अमुक एखादी गोष्ट कधिच करणार नाहि असं जेंव्हा म्हणतो तेंव्हा एका विशिष्ट परिस्थितीची चाकोरी त्याभोवती आपोआप येत असते. ज्या चौकटीबाहेरची आपण कल्पना देखील करु शकत नाहि त्याला आपलं शरीर, मन कसं रिएक्ट करेल हे कसं समजणार? मागे एक धागा काढला होता मिपावर... गुन्हेगाराला शिक्षा देताना त्याच्या मनातुनच गुन्हेगारीचं उच्चाटन व्हावं म्हणुन काहि उपाय असतात का न्यायव्यवस्थेत असा प्रश्न होता.

बलात्कारी मी : गरज लिंग कापण्याची

८ वर्षांपूर्वीचा हा माझा लेख! दुर्दैवाने अजूनही तीच स्थिती आहे.

आजकाल चौकोनी अथवा त्यापेक्षा कमीज णांचे कूटूंब असल्याने मूलांवर आ जी आजोबांचे संस्कार होत नाहीत. मोबाइल आणि टी. वीचा सतत वापराने मुले बिघडत आहेत. पालकानी आत्ता विचर करण्याची वेळ आली आहे कि, ज्या मूलांसाठी ते दिवसरात्र मेहनत करून कमवत आहेत तेच मुले बिघडली तर त्यांचा कमाईचा काय उपयोग? दोन दोन करोड्चे घर घेऊन आयुष्यभर कर्ज फेडण्यासाठी गुलामगिरी करण्याची खरच आवश्यकता आहे का? लहान मूलींना घरी/पाळनाघरात ठेवताना पालकांनी विचार करायला हवा, आपले मूल किती सुरक्षीत आहे? त्याचा सुरक्षेबाबत तडजोड करुन दोघांनी नौकरी करणे खरेच आवश्यक आहे क? आपल्या सर्वांचा आई, वडलांनी आपल्याला सर्व सोयी सुविधा नसतील दिल्या, पण आपल्यासाठी " वेळ" दिला. संस्कार दिले. बलात्कारी आज काल अल्पवयीन मुले पण आहेत. त्याना कठोर शिक्षा होत नाही, पण बलात्कार झालेल्या मुलीचा मनावर खुप खोल जखम होते, हे टाळण्यासाठी आपण मुलांचे मित्र व्हायला हवे. त्यांचा शाळेत, क्लासमधे किंवा रस्तात कोणी तिला अगर ईतरांना त्रास देतो का? शिक्षक अंगचटीस येतात का? हे माहीत करून घ्यायला हवे. त्यासाठी त्यांचाशी " संवाद" असायला हवा. पालकांनी मार्कांचा अवास्तव बाऊ करू नये, त्यामुळे मुले एकमेकांचे मित्र कमी आणि स्पर्धक जास्त होतात, एकलकोण्डी होतात. नंतर पश्चाताप करण्याएवजी वेळीच निर्णय घेऊन मुलांचे बालपण आणि भवितव्य वाचवावे. बलात्काराना कायद्याचे भय वाट त नाही. राजकीय पाठबळामुळे त्यांची हिंमत वाढत आहे. त्यांचाविरुध्य आवाज उठवतांना आपण आपली काळजी घेणेही आवश्यक आहे.

आजकाल चौकोनी अथवा त्यापेक्षा कमीज णांचे कूटूंब असल्याने मूलांवर आजी आजोबांचे संस्कार होत नाहीत. मोबाइल आणि टी. वीचा सतत वापराने मुले बिघडत आहेत. पालकानी आत्ता विचार करण्याची वेळ आली आहे कि, ज्या मूलांसाठी ते दिवसरात्र मेहनत करून कमवत आहेत तेच मुले बिघडली तर त्यांचा कमाईचा काय उपयोग? दोन दोन करोडचे घर घेऊन आयुष्यभर कर्ज फेडण्यासाठी गुलामगिरी करण्याची खरच आवश्यकता आहे का? लहान मूलींना घरी/पाळनाघरात ठेवताना पालकांनी विचार करायला हवा, आपले मूल किती सुरक्षीत आहे? त्याचा सुरक्षेबाबत तडजोड करुन दोघांनी नौकरी करणे खरेच आवश्यक आहे क? आपल्या सर्वांचा आई, वडलांनी आपल्याला सर्व सोयी सुविधा नसतील दिल्या, पण आपल्यासाठी " वेळ" दिला. संस्कार दिले. आपल्या पाल्यांना संस्कार देणे आपले कर्तव्यआहे. बलात्कारी आज काल अल्पवयीन मुले पण आहेत. त्याना कठोर शिक्षा होत नाही, पण बलात्कार झालेल्या मुलीचा मनावर खुप खोल जखम होते, हे टाळण्यासाठी आपण मुलांचे मित्र व्हायला हवे. त्यांचा शाळेत, क्लासमधे किंवा रस्तात कोणी तिला अगर ईतरांना त्रास देतो का? शिक्षक अंगचटीस येतात का? हे माहीत करून घ्यायला हवे. त्यासाठी त्यांचाशी " संवाद" असायला हवा. पालकांनी मार्कांचा अवास्तव बाऊ करू नये, त्यामुळे मुले एकमेकांचे मित्र कमी आणि स्पर्धक जास्त होतात, एकलकोण्डी होतात. नंतर पश्चाताप करण्याएवजी वेळीच निर्णय घेऊन मुलांचे बालपण आणि भवितव्य वाचवावे. बलात्काराना कायद्याचे भय वाट त नाही. राजकीय पाठबळामुळे त्यांची हिंमत वाढत आहे. त्यांचाविरुध्य आवाज उठवतांना आपण आपली काळजी घेणेही आवश्यक आहे.

दोघांनी नौकरी करणे खरेच आवश्यक आहे का?

सहमत आहे. आजपर्यंत मुलाची जबाबदारी सांभाळण्यासाठी स्त्रियांनी आपल्या स्वतःच्या आशा आकांक्षांची, स्वप्नांची आहूती दिली आहे. मुल १०/१२ वी ला आहे म्हणुन डॉक्टरकी सारखे करीयर सोडणार्‍या बायका पाहण्यात आहे. आता वेळ आहे पुरुषांनी त्याग करायची. घरात दोघे नोकरी करत असतील तर पुरुषांनी नोकरी सोडून घर सांभाळण्यासाठी पुढे यावे.

एकंदरीत भविष्य उज्ज्वल आहे म्हणायचे .

आधीच्या प्रश्नांची उत्तरं केव्हा देणार? मिपावरच्या प्रश्नकरत्या ग्राहकांना समाधानी करून मग पुढचे लेख टाकावेत ही नम्र सूचना.

ऊपरोल्लेखित गोल्डमनचा अहवाल कुठे मिळेल? दुवा द्याल का? की विकत घ्यावा लागतो?

खालील लिंक वर काही माहिती मिळू शकेल http://moneylife.in/article/india-and-rsquo-s-consumer-story-would-be-one-of-the-world-and-rsquo-s-most-compelling-over-the-next-20-years-goldman-sachs/47087.html

०४ जुलै रोजी दुपारी २. ०० च्या सुमारास लाईन व्होल्टेज वाढून २३० चे ३०० च्या वर गेले. त्यामुळे मोडेम राउटर चा चार्जर आणि लॅपटॉप चा चार्जर उडाला . माझ्याखेरीज अनेक लोकांचे टीव्ही व अन्य उपकरणे जळली आहेत . महावितरण च्या या चुकीबद्दल कन्झ्युमर कोर्टात दाद मागता येईल का?

एकंदरीत भविष्य उज्ज्वल आहे म्हणायचे .

आधीच्या प्रश्नांची उत्तरं केव्हा देणार? मिपावरच्या प्रश्नकरत्या ग्राहकांना समाधानी करून मग पुढचे लेख टाकावेत ही नम्र सूचना.

ऊपरोल्लेखित गोल्डमनचा अहवाल कुठे मिळेल? दुवा द्याल का? की विकत घ्यावा लागतो?

खालील लिंक वर काही माहिती मिळू शकेल http://moneylife.in/article/india-and-rsquo-s-consumer-story-would-be-one-of-the-world-and-rsquo-s-most-compelling-over-the-next-20-years-goldman-sachs/47087.html

०४ जुलै रोजी दुपारी २. ०० च्या सुमारास लाईन व्होल्टेज वाढून २३० चे ३०० च्या वर गेले. त्यामुळे मोडेम राउटर चा चार्जर आणि लॅपटॉप चा चार्जर उडाला . माझ्याखेरीज अनेक लोकांचे टीव्ही व अन्य उपकरणे जळली आहेत . महावितरण च्या या चुकीबद्दल कन्झ्युमर कोर्टात दाद मागता येईल का?

आणी ग्रेट मुवी !!!

पुभाप्र

छान माहितीपूर्ण धागा. पुलेशु. पुभाप्र.

वाचतोय..

खरच खुप सुंदर माहिती आहे !! मु वि रॉक्स !!

रोचक अनुभवावर आधारीत लेख, वाचतोय. माझा शेती क्षेत्राशी प्रत्यक्ष संबंध नाही पण तरीही खेळतं भांडवल या संकल्पनेशी एक व्यावसायीक या नात्याने शेतकरी कुटूंबे परिचीत असावित असे वाटते म्हणून दूवा शेअर केला आहे. पु.ले.शु

जे मिपाकर शेतकरी आहेत, त्यांनी पण माहिती दिल्यास फार उत्तम. कारण मी अद्यापही शिकत असल्याने, मी दिलेली माहिती तोकडी असल्याचे मला माहीत आहे.

पुलेशु पुशेशु (पुढील शेतीला शुभेच्छा) एक शेतीविषयक लेख फारा पुर्वी लिहिला आहेच तुम्ही.

सांगायला अतिशय आनंद वाटतो की, भारतातील शेतकरी असेल त्या परिस्थितीत, आदरातिथ्य करतो.अद्यापतरी मला किंवा माझ्या बायकोला, कुठल्याही शेतकर्‍याने उपाशीपोटी ठेवले नाही.

त्याच शेतकर्याला उपाशी.अर्धपोटी ठेवायला त्यांच्याच शहरी स्नेहांच्या/नातलगांचा आणि बिलंदर धोरणी/नतद्र्ष्ट पुढार्यांचा हिरिरीने सहभाग आहे हे कटु असले तरी सत्य आहे. आपल्याच गाववाल्या शेतकर्याला व्यवहार निपुण आणि तंत्रज्ञानाचा विधायक ऊपयोग,त्याच्या उत्पादनाला उठाव देण्यासाठी प्रतवारी/गुणवत्ता आवश्यक आहे हे सोदाहरण पटवून देणे आणि स्थानीक (शहरतली/संकुलातली) जागा उपलब्ध करून देणे अश्या गोष्टींसाठी किती प्रामाणीक प्रयत्न होतात ते पाहणे रोचक्/विस्मयकारक(केविलवाणे) आहे. शेतकरीही अश्याबाबत बरेचसे परावलंबी व अनुदानप्रिय झाल्याचे दिसते (अपवाद असतीलही, नव्हे आहेतच). शहरात दुरदैवाने (शहरालगतेचे) गुंठामंत्री (संपत्तीची सूज आलेले) दिसत असल्याने हेच खरे शेतकरी असे वाटू लागते आणि खर्या सुदुर खेड्यातलया शेतकर्याबद्दलही खरे चित्र/वस्तुस्थीती समजत नाही.शालेय जीवनात वसतीग्रुहात अस्सल शेतकर्याची मुले वर्गमित्र्/सहाअध्यायी असल्याने वस्तुस्थीती तेव्हांपासून माहीती आहे.सफ्धन शेतकर्यांचे संपत्तीचे ओम्गळवाणे प्रदर्शन आणि घराण्याचा (फुकाचा) माज हाही एक पैलू आहेच.शहरी माणसांचा शेतकर्याशी(त्याच्या गंभीर समस्यांशी) नाळ नीट न जुळण्याचा.. तुमचा प्रकल्प यशस्वी होणारच (म्हणजे मला व्यक्तीशः हक्काने कुणाला विचारायचे याचा फार विचार करावा लागणार नाही) माझा उल्लेख केला तर पुन्हा एकदा सांगतो "मी तो हमाल भारवाही" हे धन दुसर्या कुणाचे आहे ते तुम्हापर्य्म्त पोचवणारा साधा पोष्टमन आहे मी. मिपाच्याच मातीतला शहरी (भावी शेतकरी) नाखु

छान लेख!

उत्तम लिहिलंय. आमच्याकडनं शुभेच्छा आहेतच.

दापोली >>गव्हे गावात जाऊन अमृतकर यांची शेती पाहा.हा माणूस कोकणी नाही देशावरचा आहे.आज पन्नास लोक कामाला ठेवून आहे.गेल्या वीस वर्षातली कमाल आहे. दुसरी गोष्ट आपल्या हातात नाही पण आपल्यावर परिणाम करते ती म्हणजे सहकार.तो कोकणात नाही हे सत्य पचवावे लागते.

१०. कुंपणावर कमीत कमी खर्च करावा.निवडूंग आणि बांबू ह्यासाठी एकदम योग्य. तुती हा एक वेगळ्या वाटेवरचा पर्याय सुचवतो ह्याला जोडून, पानफुटी नंतर कोवळे खोडवे रेशीमउत्पादक मंडळीला विकले जाऊ शकतात (आधी बोलणी केल्यास) नाहीतर जर बंदिस्त शेळीपालन केल्यास हिरव्या चाऱ्याचा उत्तम प्रबंध होईल एरवी चाऱ्याकरता राखिवात जाणार एक दोन गुंठे तुकडा नगदी लागवडी खाली आणायला वाचवला जाऊ शकतो, विदर्भात शेतकरी मंडळीला वरदान ठरेल असा एक फळ अधिक तेलबिया शेती प्रकल्प डोक्यात आकार घेतोय काका, जमेल तसे व्यनि वर चर्चा करूयात

१०. कुंपणावर कमीत कमी खर्च करावा.निवडूंग आणि बांबू ह्यासाठी एकदम योग्य. याव्यतिरिक्त सागवानाचा विचार करण्यास हरकत नाही. २५-३० वर्षांनी उत्तम परतावा मिळण्याची अपेक्षा करण्यास हरकत नसावी. आम्ही नुकतीच याची लागवड बांधावर केली आहे. त्यामुळे सध्यातरी परताव्याबद्दल निश्चित सांगू शकत नाही. जनावरे तोंड लावत नाहीत. सरळसोट वाढत असल्याने व काटे नसल्याने रिस्क नाही. बांबूतील उष्णतेमुळे जमिनीचा पोत खराब होतो असे ऐकून आहे. काटेरीच हवे असेल तर सागरगोटा हा दुसरा पर्याय.

छान

सहीच... खूप शुभेच्छा

याबद्दल भेटून सविस्तर चर्चा करायला पाहिजे! वाखूसाआ!

शेतीसाठी एकच गोष्ट लागते, चिकाटी

फार कौतुकास्पद. माझ्या शुभेच्छा कायम तुमच्यासोबत राहतील.

शेतकरी मुवि,शुभेच्छा. छान संकलित करता आहात माहिती. आभार कसले मानता.तुम्हाला त्यातून फायदा झाला म्हणजे झाले. कपिलमुनी आणि सोन्याबापू यांच्या सल्ल्याकडे विशेष लक्ष द्यावे.चोरी,आणि सरकारी परवानगीबाबत. जागा मिसेसच्या नावावर असेल तर तुम्हाला ठिबकसिंचनासाठी ९०% सबसिडी मिळू शकते,तुमच्या नावावर असेल तर

माझी एक मैत्रीण गेली ३-४ वर्षे स्वतःच्या शेतातले आंबे स्वतः ट्रकमधून आणून डोंबिवलीत बाजारभावापेक्षा २५% कमी किमतीत विकते.

मीही रत्नागिरीच्या बाजारपेठेत उभे राहून आंबे विकले आहेत.त्यात गैर काहीच नाही.

महिला बचत गट जे करू शकतात ते पुरुषांच्या सहकारी संस्था करू शकत नाहीत, हे तिसरे कटू सत्य.

हे मात्र खरे आहे आणि कोकणात आता महिला बचत गटांनी चांगले मूळ धरले आहे त्यातल्या काही मसाले वगैरे बनवतात.त्यांचा उपयोग करून घेण्यासाठी मिसेस मुविंना त्याचे सदस्य बनावे लागेल इतकेच. हळद लागवडीसंदर्भात डॉ. जितेंद्र कदम ः९८२२४४९७८९. प्रभारी अधिकारी, हळद संशोधन केंद्र, क. डिग्रज, सांगली.यांच्य्शी संपर्क करा. नारळाच्या एक एकर बागेत मसाला पिके घेऊन त्यातून उत्पन्न घेण्याबाबत नारळ संशोधन केंद्र,भाट्ये,रत्नागिरी इथे भेट द्या.तिथे नारळाची पाच रोपे प्रत्येकी व इतरही रोपे त्याच्याकडे अव्हेलेबल असल्यास फुकट मिळतात.

लेख आवडला

वाचतेय. पुभाप्र.

वाचतेय

तुमच्या शेतीप्रकल्पाकरीता शुभेच्छा, मुविकाका..

चांगली माहिती आणि लेख. त्यामुळे ज्यांची वडीलोपार्जित शेती नसेल त्यांनी किमान १०० शेतकर्‍यांना भेटल्या शिवाय किंवा निदान २-३ वर्षे शेतात वेळ घालवल्या शिवाय शेती करू नये. वडिलोपार्जित शेतजमीन नसेल तर शेतकरी होता येते का?

तुमच्या उपक्रमाला हार्दिक शुभेच्छा

:) काय काय एक अवलीये आहेत इथे राव. मुवी साहेब... तुमची जय हो.

धागा आणी येउ घातलेली मालीका खुपच उपयुक्त ठरणारी आहे. या साठी मुवी यांचे खुप खुप आभार. कपिलमुनी, बापुसाहब, नाखु, खेडुत, सुरंगी यांचे पण खुप धन्यवाद. यानीमीत्ताने मिपा चे सुद्धा आभार. एकंदरच ही मालीका सुधा वाचनीय होणार,

लेख. वाचनखूण साठवली आहे. उपक्रमाला मनःपूर्वक शुभेच्छा!

छान माहीती. पुढच्या वाट्चालिसाठी शुभेच्छा.

जस्ट ग्रेट. अत्यंत प्रेरणादायी लेख. असा कलंदरपणा हवा. नाहीतर 'मी रिटायरमेंट नंतर एक रिसोर्ट काढणार आहे' वगैरे वाक्ये ऐकून अगदी उबग आलाय. शुभेच्छा. 'ला़ख मेले तरी चालेल पण लाखांचा पोशिंदा जगला पाहिजे'.

बीज अंकुरे अंकुरे http://www.misalpav.com/node/28089 माझा ब्लॉग http://prajaktamhatretarangmaniche.blogspot.in/

निव्वळ अप्रतिम ! धाग्याचे एवाचनखुण साठवत आहे ! मुवी तुम्ही म्हणजे एकदम रोल मॉडेल आहात आमच्या शेतीप्रेमींसाठी! अवांतर : तशी माझीही शेती आहे ४० -४४ गुंठे ! मी गहु मका गाजर उस नीळ कापुस भोपळा इत्यादी पिके घेतो . १० गायी आहेत , १० डुकरांचे फार्म आहे , १८ कोंबड्या आहेत. १० मेंढ्या पाळायला सुरुवात केली आहे पण ते गणित जरा नीट जमत नाहीये. बाकी छोटे मोठ्ठे कारखाने १ डेअरी, १ उस गाळप यंत्र , शिवण यंत्र, केक ओव्हन आहेत. नुकतेच शेतावर एक रीट्रीव्हर कुत्रे पाळले आहे. बघु पुढे मागे एक दोन घोडे घ्यायचाही मानस आहे ! मध्यंतरी घरी इन्टर्नेट नसल्याने हे डे खेळताच येत नव्हते , २८व्या लेव्हल वर अडकलो होतो, आता परत प्रगती सुरु आहे :))))

शेती करायला चिकाटी हवी, डोळे आणि कान उघडे हवेतच. मातीचे खरे प्रेम असल्याशिवाय शेतीत उतरुच नये.. माझे दोन वर्गमित्र त्यांच्या नोकर्‍या सांभाळून शेती करतात. पैकी एकाची वडिलोपार्जित आहे. त्याच्या एकट्याच्या वाट्याचीच ४०-५० एकर असेल. परंतु माज न करता त्याने अतिशय मन लावून शेती जपली आणि फुलवली आहे. ऊस, गहू पिकं घेतो. घरचं दूध दुभतं आहे. आठवड्यातून किमान एकदा शेतीवर प्रत्यक्ष जातोच. बाकी रोजचे अपडेट्स असतातच. नांगरणीसकट सगळी कामे त्याला स्वतःला येतात. एकदम डाऊन टु अर्थ माणूस. शिवाय अतिशय घट्ट नेटवर्क आहे. दुसर्‍याची वडिलोपार्जित नाही. नुकताच शेतकरी झालाय. हा देखील नोकरी सांभाळून रोज शेतावर चक्कर मारतोच. एकेक एकर करत आता ४ एकरापर्यंत पोचलाय. केळी पिकवतो. मागल्या भारतवारीत दोघांच्याही शेतावर भेट देऊन त्यांचा पाहुणचार घेऊन आलो! दोघांचंही फर कौतुक वाटतं. :) (शेतीप्रेमी)रंगा

मितानच्या प्रतिसादाच्या प्रतीक्षेत.मराठवाड्यात मोठी शेती सांभाळून आहेत.शिवाय प्रयोगशील. वेळ मिळेल तेव्हा नक्की लिही मितान.

:) आमच्या बागेपेक्षा मोठी म्हणजे खूप मोठीच ;) बंधार्याबद्दल पण लिही.लिहिशील तेव्हा.

मातीचे खरे प्रेम असल्याशिवाय शेतीत उतरुच नये. अगदी मितान तुमच्या लिखाणाच्या प्रतिक्षेत. मुक्ता विहारी तुमच्याकडे गाय आहे का?

दोन एकर कांदा लागवड करायची आहे.भाव वाढेल का कांद्याचा.

मस्त मालिका मुवि. जरूर वाचणार. >>शेती बाबत जितके ज्ञान मिळवाल तितके कमी आणि जितके प्रयोग कराल तितके कमी.>>> अगदी खरं. या धाग्यांमधून ते मिळवायला उत्सूक..

पण आता पुढील भाग वाचतो.

मुवि तुम्ही तुमच्या ढ असण्याची कबुली दिलीत हे आवडलं.म्हणजे माणूस नावडत्या क्षेत्रात ढ असु शकतो पण तोच माणूस आवडत्या क्षेत्रात कितीही उंच भरारी घेतो. एक कृषि पदवीधर म्हणून शेतकरी नातेवाईक, गावकरी जादुगारासारखी अपेक्षा ठेवताना बघतो आहे. निसर्गविरोधी शेती न आवडल्यानं स्वांतसुखाय शेती सुरू आहे. जमीन व जनावरांचे Exploitation बघवत नाही. जमीन पाणी हवा नासत आहे. शेतकरी राजा जागा हो.

सोन्याबापू ते कैलासवासी पहिले काढून टाका.

आणी ग्रेट मुवी !!!

पुभाप्र

छान माहितीपूर्ण धागा. पुलेशु. पुभाप्र.

वाचतोय..

खरच खुप सुंदर माहिती आहे !! मु वि रॉक्स !!

रोचक अनुभवावर आधारीत लेख, वाचतोय. माझा शेती क्षेत्राशी प्रत्यक्ष संबंध नाही पण तरीही खेळतं भांडवल या संकल्पनेशी एक व्यावसायीक या नात्याने शेतकरी कुटूंबे परिचीत असावित असे वाटते म्हणून दूवा शेअर केला आहे. पु.ले.शु

जे मिपाकर शेतकरी आहेत, त्यांनी पण माहिती दिल्यास फार उत्तम. कारण मी अद्यापही शिकत असल्याने, मी दिलेली माहिती तोकडी असल्याचे मला माहीत आहे.

पुलेशु पुशेशु (पुढील शेतीला शुभेच्छा) एक शेतीविषयक लेख फारा पुर्वी लिहिला आहेच तुम्ही.

सांगायला अतिशय आनंद वाटतो की, भारतातील शेतकरी असेल त्या परिस्थितीत, आदरातिथ्य करतो.अद्यापतरी मला किंवा माझ्या बायकोला, कुठल्याही शेतकर्‍याने उपाशीपोटी ठेवले नाही.

त्याच शेतकर्याला उपाशी.अर्धपोटी ठेवायला त्यांच्याच शहरी स्नेहांच्या/नातलगांचा आणि बिलंदर धोरणी/नतद्र्ष्ट पुढार्यांचा हिरिरीने सहभाग आहे हे कटु असले तरी सत्य आहे. आपल्याच गाववाल्या शेतकर्याला व्यवहार निपुण आणि तंत्रज्ञानाचा विधायक ऊपयोग,त्याच्या उत्पादनाला उठाव देण्यासाठी प्रतवारी/गुणवत्ता आवश्यक आहे हे सोदाहरण पटवून देणे आणि स्थानीक (शहरतली/संकुलातली) जागा उपलब्ध करून देणे अश्या गोष्टींसाठी किती प्रामाणीक प्रयत्न होतात ते पाहणे रोचक्/विस्मयकारक(केविलवाणे) आहे. शेतकरीही अश्याबाबत बरेचसे परावलंबी व अनुदानप्रिय झाल्याचे दिसते (अपवाद असतीलही, नव्हे आहेतच). शहरात दुरदैवाने (शहरालगतेचे) गुंठामंत्री (संपत्तीची सूज आलेले) दिसत असल्याने हेच खरे शेतकरी असे वाटू लागते आणि खर्या सुदुर खेड्यातलया शेतकर्याबद्दलही खरे चित्र/वस्तुस्थीती समजत नाही.शालेय जीवनात वसतीग्रुहात अस्सल शेतकर्याची मुले वर्गमित्र्/सहाअध्यायी असल्याने वस्तुस्थीती तेव्हांपासून माहीती आहे.सफ्धन शेतकर्यांचे संपत्तीचे ओम्गळवाणे प्रदर्शन आणि घराण्याचा (फुकाचा) माज हाही एक पैलू आहेच.शहरी माणसांचा शेतकर्याशी(त्याच्या गंभीर समस्यांशी) नाळ नीट न जुळण्याचा.. तुमचा प्रकल्प यशस्वी होणारच (म्हणजे मला व्यक्तीशः हक्काने कुणाला विचारायचे याचा फार विचार करावा लागणार नाही) माझा उल्लेख केला तर पुन्हा एकदा सांगतो "मी तो हमाल भारवाही" हे धन दुसर्या कुणाचे आहे ते तुम्हापर्य्म्त पोचवणारा साधा पोष्टमन आहे मी. मिपाच्याच मातीतला शहरी (भावी शेतकरी) नाखु

छान लेख!

उत्तम लिहिलंय. आमच्याकडनं शुभेच्छा आहेतच.

दापोली >>गव्हे गावात जाऊन अमृतकर यांची शेती पाहा.हा माणूस कोकणी नाही देशावरचा आहे.आज पन्नास लोक कामाला ठेवून आहे.गेल्या वीस वर्षातली कमाल आहे. दुसरी गोष्ट आपल्या हातात नाही पण आपल्यावर परिणाम करते ती म्हणजे सहकार.तो कोकणात नाही हे सत्य पचवावे लागते.

१०. कुंपणावर कमीत कमी खर्च करावा.निवडूंग आणि बांबू ह्यासाठी एकदम योग्य. तुती हा एक वेगळ्या वाटेवरचा पर्याय सुचवतो ह्याला जोडून, पानफुटी नंतर कोवळे खोडवे रेशीमउत्पादक मंडळीला विकले जाऊ शकतात (आधी बोलणी केल्यास) नाहीतर जर बंदिस्त शेळीपालन केल्यास हिरव्या चाऱ्याचा उत्तम प्रबंध होईल एरवी चाऱ्याकरता राखिवात जाणार एक दोन गुंठे तुकडा नगदी लागवडी खाली आणायला वाचवला जाऊ शकतो, विदर्भात शेतकरी मंडळीला वरदान ठरेल असा एक फळ अधिक तेलबिया शेती प्रकल्प डोक्यात आकार घेतोय काका, जमेल तसे व्यनि वर चर्चा करूयात

१०. कुंपणावर कमीत कमी खर्च करावा.निवडूंग आणि बांबू ह्यासाठी एकदम योग्य. याव्यतिरिक्त सागवानाचा विचार करण्यास हरकत नाही. २५-३० वर्षांनी उत्तम परतावा मिळण्याची अपेक्षा करण्यास हरकत नसावी. आम्ही नुकतीच याची लागवड बांधावर केली आहे. त्यामुळे सध्यातरी परताव्याबद्दल निश्चित सांगू शकत नाही. जनावरे तोंड लावत नाहीत. सरळसोट वाढत असल्याने व काटे नसल्याने रिस्क नाही. बांबूतील उष्णतेमुळे जमिनीचा पोत खराब होतो असे ऐकून आहे. काटेरीच हवे असेल तर सागरगोटा हा दुसरा पर्याय.

छान

सहीच... खूप शुभेच्छा

याबद्दल भेटून सविस्तर चर्चा करायला पाहिजे! वाखूसाआ!

शेतीसाठी एकच गोष्ट लागते, चिकाटी

फार कौतुकास्पद. माझ्या शुभेच्छा कायम तुमच्यासोबत राहतील.

शेतकरी मुवि,शुभेच्छा. छान संकलित करता आहात माहिती. आभार कसले मानता.तुम्हाला त्यातून फायदा झाला म्हणजे झाले. कपिलमुनी आणि सोन्याबापू यांच्या सल्ल्याकडे विशेष लक्ष द्यावे.चोरी,आणि सरकारी परवानगीबाबत. जागा मिसेसच्या नावावर असेल तर तुम्हाला ठिबकसिंचनासाठी ९०% सबसिडी मिळू शकते,तुमच्या नावावर असेल तर

माझी एक मैत्रीण गेली ३-४ वर्षे स्वतःच्या शेतातले आंबे स्वतः ट्रकमधून आणून डोंबिवलीत बाजारभावापेक्षा २५% कमी किमतीत विकते.

मीही रत्नागिरीच्या बाजारपेठेत उभे राहून आंबे विकले आहेत.त्यात गैर काहीच नाही.

महिला बचत गट जे करू शकतात ते पुरुषांच्या सहकारी संस्था करू शकत नाहीत, हे तिसरे कटू सत्य.

हे मात्र खरे आहे आणि कोकणात आता महिला बचत गटांनी चांगले मूळ धरले आहे त्यातल्या काही मसाले वगैरे बनवतात.त्यांचा उपयोग करून घेण्यासाठी मिसेस मुविंना त्याचे सदस्य बनावे लागेल इतकेच. हळद लागवडीसंदर्भात डॉ. जितेंद्र कदम ः९८२२४४९७८९. प्रभारी अधिकारी, हळद संशोधन केंद्र, क. डिग्रज, सांगली.यांच्य्शी संपर्क करा. नारळाच्या एक एकर बागेत मसाला पिके घेऊन त्यातून उत्पन्न घेण्याबाबत नारळ संशोधन केंद्र,भाट्ये,रत्नागिरी इथे भेट द्या.तिथे नारळाची पाच रोपे प्रत्येकी व इतरही रोपे त्याच्याकडे अव्हेलेबल असल्यास फुकट मिळतात.

लेख आवडला

वाचतेय. पुभाप्र.

वाचतेय

तुमच्या शेतीप्रकल्पाकरीता शुभेच्छा, मुविकाका..

चांगली माहिती आणि लेख. त्यामुळे ज्यांची वडीलोपार्जित शेती नसेल त्यांनी किमान १०० शेतकर्‍यांना भेटल्या शिवाय किंवा निदान २-३ वर्षे शेतात वेळ घालवल्या शिवाय शेती करू नये. वडिलोपार्जित शेतजमीन नसेल तर शेतकरी होता येते का?

तुमच्या उपक्रमाला हार्दिक शुभेच्छा

:) काय काय एक अवलीये आहेत इथे राव. मुवी साहेब... तुमची जय हो.

धागा आणी येउ घातलेली मालीका खुपच उपयुक्त ठरणारी आहे. या साठी मुवी यांचे खुप खुप आभार. कपिलमुनी, बापुसाहब, नाखु, खेडुत, सुरंगी यांचे पण खुप धन्यवाद. यानीमीत्ताने मिपा चे सुद्धा आभार. एकंदरच ही मालीका सुधा वाचनीय होणार,

लेख. वाचनखूण साठवली आहे. उपक्रमाला मनःपूर्वक शुभेच्छा!

छान माहीती. पुढच्या वाट्चालिसाठी शुभेच्छा.

जस्ट ग्रेट. अत्यंत प्रेरणादायी लेख. असा कलंदरपणा हवा. नाहीतर 'मी रिटायरमेंट नंतर एक रिसोर्ट काढणार आहे' वगैरे वाक्ये ऐकून अगदी उबग आलाय. शुभेच्छा. 'ला़ख मेले तरी चालेल पण लाखांचा पोशिंदा जगला पाहिजे'.

बीज अंकुरे अंकुरे http://www.misalpav.com/node/28089 माझा ब्लॉग http://prajaktamhatretarangmaniche.blogspot.in/

निव्वळ अप्रतिम ! धाग्याचे एवाचनखुण साठवत आहे ! मुवी तुम्ही म्हणजे एकदम रोल मॉडेल आहात आमच्या शेतीप्रेमींसाठी! अवांतर : तशी माझीही शेती आहे ४० -४४ गुंठे ! मी गहु मका गाजर उस नीळ कापुस भोपळा इत्यादी पिके घेतो . १० गायी आहेत , १० डुकरांचे फार्म आहे , १८ कोंबड्या आहेत. १० मेंढ्या पाळायला सुरुवात केली आहे पण ते गणित जरा नीट जमत नाहीये. बाकी छोटे मोठ्ठे कारखाने १ डेअरी, १ उस गाळप यंत्र , शिवण यंत्र, केक ओव्हन आहेत. नुकतेच शेतावर एक रीट्रीव्हर कुत्रे पाळले आहे. बघु पुढे मागे एक दोन घोडे घ्यायचाही मानस आहे ! मध्यंतरी घरी इन्टर्नेट नसल्याने हे डे खेळताच येत नव्हते , २८व्या लेव्हल वर अडकलो होतो, आता परत प्रगती सुरु आहे :))))

शेती करायला चिकाटी हवी, डोळे आणि कान उघडे हवेतच. मातीचे खरे प्रेम असल्याशिवाय शेतीत उतरुच नये.. माझे दोन वर्गमित्र त्यांच्या नोकर्‍या सांभाळून शेती करतात. पैकी एकाची वडिलोपार्जित आहे. त्याच्या एकट्याच्या वाट्याचीच ४०-५० एकर असेल. परंतु माज न करता त्याने अतिशय मन लावून शेती जपली आणि फुलवली आहे. ऊस, गहू पिकं घेतो. घरचं दूध दुभतं आहे. आठवड्यातून किमान एकदा शेतीवर प्रत्यक्ष जातोच. बाकी रोजचे अपडेट्स असतातच. नांगरणीसकट सगळी कामे त्याला स्वतःला येतात. एकदम डाऊन टु अर्थ माणूस. शिवाय अतिशय घट्ट नेटवर्क आहे. दुसर्‍याची वडिलोपार्जित नाही. नुकताच शेतकरी झालाय. हा देखील नोकरी सांभाळून रोज शेतावर चक्कर मारतोच. एकेक एकर करत आता ४ एकरापर्यंत पोचलाय. केळी पिकवतो. मागल्या भारतवारीत दोघांच्याही शेतावर भेट देऊन त्यांचा पाहुणचार घेऊन आलो! दोघांचंही फर कौतुक वाटतं. :) (शेतीप्रेमी)रंगा

मितानच्या प्रतिसादाच्या प्रतीक्षेत.मराठवाड्यात मोठी शेती सांभाळून आहेत.शिवाय प्रयोगशील. वेळ मिळेल तेव्हा नक्की लिही मितान.

:) आमच्या बागेपेक्षा मोठी म्हणजे खूप मोठीच ;) बंधार्याबद्दल पण लिही.लिहिशील तेव्हा.

मातीचे खरे प्रेम असल्याशिवाय शेतीत उतरुच नये. अगदी मितान तुमच्या लिखाणाच्या प्रतिक्षेत. मुक्ता विहारी तुमच्याकडे गाय आहे का?

दोन एकर कांदा लागवड करायची आहे.भाव वाढेल का कांद्याचा.

मस्त मालिका मुवि. जरूर वाचणार. >>शेती बाबत जितके ज्ञान मिळवाल तितके कमी आणि जितके प्रयोग कराल तितके कमी.>>> अगदी खरं. या धाग्यांमधून ते मिळवायला उत्सूक..

पण आता पुढील भाग वाचतो.

मुवि तुम्ही तुमच्या ढ असण्याची कबुली दिलीत हे आवडलं.म्हणजे माणूस नावडत्या क्षेत्रात ढ असु शकतो पण तोच माणूस आवडत्या क्षेत्रात कितीही उंच भरारी घेतो. एक कृषि पदवीधर म्हणून शेतकरी नातेवाईक, गावकरी जादुगारासारखी अपेक्षा ठेवताना बघतो आहे. निसर्गविरोधी शेती न आवडल्यानं स्वांतसुखाय शेती सुरू आहे. जमीन व जनावरांचे Exploitation बघवत नाही. जमीन पाणी हवा नासत आहे. शेतकरी राजा जागा हो.

सोन्याबापू ते कैलासवासी पहिले काढून टाका.

सहमत.

+१

हो... स्वतन्त्र विभाग हवा.

महाराजा

चांगली कल्पना. प्रशांतला विचारू.

सहमत

+१

सहमत

आपली माती आपली माणसं आपलं मिपा! Sandy

सहमत.

+१

हो... स्वतन्त्र विभाग हवा.

महाराजा

चांगली कल्पना. प्रशांतला विचारू.

सहमत

+१

सहमत

आपली माती आपली माणसं आपलं मिपा! Sandy

वाह! क्या बात है! मस्तं वृत्तांत.

फोटो टाका लवकर. नायतर कट्टा आभासी समजणेत येइल...

मस्त...

मस्त!!! फोटो पाहिलेतच, आता ओळख परेड होउ दे!

सलाम साहेब..सलाम!! खरोखरच महाकट्टा झालेला दिसतोय ! फोटोसाठी धीर धरलेला आहे...

ओ बोक्याभौ आमचं मीरारोड विसरले बघा तुम्ही.नि आपलं शिवाजीपार्कपण विसरले.ते आधी समाविष्ट करा.बाकी फुरसदीत.

चिंचवडहून मी, गणामास्तर आणि गावडे सर निघालो ते ८ वाजता. धुव्वांधार पाऊस चालू होता. घाटात वातावरण अगदी तुफ्फान होतं. चोहोंबाजूंनी ढगांनी वेढून घेतलं होतं. धबधबे अक्षरश: कोसळत होते, ओहोळ फ़ुफ़ाटलेले होते. लोणावळ्यात एके ठिकाणी मिसळ खायला थांबलो तो एक वेगळाच किस्सा. :) साडेआकाराच्या आसपास वाशीत पोहोचलो. NMSAच्या आवारात येताच कंजूसकाका येताना दिसले. रिसेप्शनपाशीच श्री व सौ पाटील व सुरंगीताईंची भेट झाली. पाटलांबरोबर NMSA हिंडून पाहिलं. खूप छान स्पोर्ट्स कॉम्प्लेक्स आहे ते. एकेक कट्टेकरी हळूहळू येत गेले मग काय गप्पांना बहार नुसता. प्रासदादाला जवळपास ३ वर्षांनी भेटून खूप आनंद झाला. पुण्यातली चांगली नोकरी सोडून स्वतंत्र व्यवसाय करू लागलेल्या पिंगूची भेट झाली. काही जुन्या आठवणींना उजाळा मिळाला. कंजूस काकांसोबत लवकरच विसापूर भटकंतीचा बेत ठरला. अजया, बोकेश, टका आणि श्री. विकास पाटील ह्यांचे नेटक्या आयोजनाबद्दल ख़ास कौतुक आणि आभार्स. बऱ्याच सदस्यांशी पहिल्यांदाच भेट झाली. एकूणातच मिपाकर्स - यु मेड माय डे. :)

जबरदस्त कट्टा. फोटो ची वाट पाहातोय

सर्व हौशी फटूग्राफरांनी क्लिकवलेले फटू इथे लवकर पेष्टवावेत ज ही णम्र विणंती!

चाsssळीस मिपाकर ?! फारच जंगी कट्टा झालेला दिसतोय असावा... "दिसतोय" असे फोटो पाहिल्यावर म्हणण्यात येईल ! ;) :)

डावीकडून-लि माऊ,सुरन्गी,मस्त कलंदर,अजया,स्वीट टॉकर आणि टॉकरीण बाई,मीराताई,मीता,त्रिवेणी,सौ पाटील्,आरोही,भुमी,कविता१९७८,स्नेहश्री डावीकडून-मुवि,कंजूस,मामलेदारचा पंखा,सगा,गणा मास्तर,प्रचेतस,संदिप डांगे,डॉ खरे,टका,माझीही शँपेन,हेमन्त वाघे डावीकडून-प्रणव जोशी,प्रास,विमे,किसन शिंदे,निखिल देशपांडे गॅरीभौ आले एकदाचे!(दरवाजापाशी) अनाहिता आणि लाडोबा! फोटो क्र.१ डावीकडून-लि माऊ,सुरन्गी,मस्त कलंदर,अजया,स्वीट टॉकर आणि टॉकरीण बाई,मीराताई,मीता,त्रिवेणी,सौ पाटील्,आरोही,भुमी,कविता१९७८,स्नेहश्री फोटो क्र ३ डावीकडून-मुवि,कंजूस,मामलेदारचा पंखा,सगा,गणा मास्तर,प्रचेतस,संदिप डांगे,डॉ खरे,टका,माझीही शँपेन,हेमन्त वाघे फोटो क्र,४ डावीकडून-प्रणव जोशी,प्रास,विमे,किसन शिंदे,निखिल देशपांडे

इथे पुन्हा देतोय फोटो- फोटो- फोटो पहिला ओळखपरेड उजवीकडून आइडीनावे बोका-ए-आझम, वि पा विलास पाटील, निशदे, किसन शिंदे, विमे, प्रास, प्रणव जोशी, कोमल (विपाकन्या), सौ० (मामलेदारचा पंखा), (१), (२), (३), (४) आणि चि० २ ) ओळखपरेड फोटो दुसरा ओळखपरेड () चिरंजीवसह पासून डावीकडे सौ पाटील, त्रिवेणी, शिबिआइ, (४), स्वीट टॅाकरीण, स्वीट टॅाकर, मस्त कलंदर आणि हातात मोबाइल असलेल्या अजया. ३ ) ओळखपरेड फोटो तिसरा ओळखपरेड मोबाइलने फोटो काढणाय्रा अजया पासून डावीकडे सुरंगी, फोटो काढणारे 'माझीही शॅम्पेन, हेमन्त वाघे, टवाळ कार्टा, डॅा सुबोध खरे(कोकाकोला घेतलेले), संदीप डांगे, प्रचेतस(=वल्ली निळा टी शर्टमध्ये), सतीश गावडे, मुक्तविहारि(मुवि), मामलेदारचा पंखा. ४ ) निघण्याअगोदर ५ ) निघण्याअगोदर ६ ) छत्री धरलेली चि० निलापी ७ ) शेवट गोड तर सर्वच गोड- चहा घेतल्यावर. खरे( डॅाक्टरेट) क्लिंटन ( मागे उभे लाल टीशर्टात ) सांगितल्याप्रमाणे आले आणि खरे डॅाक्टर कुठेत विचारलं तेव्हा हास्यकल्लोळ.

मिपाकरांची लक्षणीय उपस्थिती. खऱ्या अर्थाने महाकट्टा. बोका ए आझम आणि अजयाचे अभिनंदन. काय काय गप्पा झाल्या, माझ्याशी मैत्री करशील का, असे व्य नि कोणा कोणाला आले, वगैरे चर्चा झाल्या की नाही ? एक आयडी मेला की पुन्हा दुस-या आयडीने वर तोंड करून प्रतिसाद देणा-याबद्दल काही चर्चा झाली की नाही. बाकी, फोटोत धन्या, वल्ली, अजया, माऊ, डॉ. सुबोध,प्रास, निखिल, मस्त कलंदर, इतकेच ओळखता आलेत. बाकीच्यांचाही परिचय व्हावा.हरकत नसेल तर ! -दिलीप बिरुटे

आता पूर्ण विश्वास बसला. फारच जंगी भन्नाट कट्टा !! :)

फोटो क्र.१ डावीकडून-लि माऊ,सुरन्गी,मस्त कलंदर,अजया,स्वीट टॉकर आणि टॉकरीण बाई,मीराताई,मीता,त्रिवेणी,सौ पाटील्,आरोही,भुमी,कविता१९७८,स्नेहश्री फोटो क्र ३ डावीकडून-मुवि,कंजूस,मामलेदारचा पंखा,सगा,गणा मास्तर,प्रचेतस,संदिप डांगे,डॉ खरे,टका,माझीही शँपेन,हेमन्त वाघे फोटो क्र,४ डावीकडून-प्रणव जोशी,प्रास,विमे,किसन शिंदे,निखिल देशपांडे

निदान पुढील ३-४ वर्षे मी डोंबोलीत नसेन. त्यामुळे ह्या कट्ट्याला उपस्थित राहणार होतोच. सकाळी सौ.मुविंकडे काही विद्यार्थी जर्मन शिकायला येणार असल्याने, सौ. मुविंना येता आले नाही.

कसलो कट्टो झालो आसा, वाह!!!! क्या बात.... एकदम झकास........ (जावक व्हया होता.......)

+1 झक्कास कट्टा...मस्त वृत्तांत... फोटोस पण छान!!! टाका + अनाहिता... फोटो बघून वाईट हसतेय!!! :) ;) ;) अजून detail येऊदेत!!!

कट्टा दणक्यात झालेला दिसतोय. नवे-जुने-आजी-माजी-भावी मिपाकर एकत्र पाहून मस्त वाटलं.

डॉ सुबोध खरे व अजया रॉक ! काहीनी खरे यांच्याकडे "मेंटेन" साठी शिकवणी लावावी.

कट्ट्याला उपस्थित मिपाकरांशिवाय जे तिथे चर्चेत होते ते मिपाकर- डॅा बिरुटे, पैसातै, नीलकांत, प्रशांत, आत्मबंध ( गुरुजी/बुवा/अत्रुप्त आत्मा), नुलकरकाका, स्पा ( मन्या/स्टीव राजा/स्पान्डुरंग ), दीपककुवेत, दमामि, यशो{धरा}, प्यारे१/धनंजय माने/सर्व नावे, दादा दरेकर/सर्व नावे, प्रमोद देर्देकर, पियुशा, अभ्या टिंबटिंब, चौकटराजा, ब्याटमन, नादखुळा ( पिंचिंवार्तापत्र ), आदूबाळ, विनोद१८, ग्रेटथिंकर, शान्तिप्रिय

फोटो पाहिले होतेच!वृत्तांत वाचून मजा आली.अनाहिता आणि टकाभाउ फोटो.वा! वा! सगळेच फोटो छान.

फोटो पाहिले होतेच!वृत्तांत वाचून मजा आली.अनाहिता आणि टकाभाउ फोटो.वा! वा! सगळेच फोटो छान.

फोटो पाहिले होतेच!वृत्तांत वाचून मजा आली.अनाहिता आणि टकाभाउ फोटो.वा! वा! सगळेच फोटो छान.

लै भारी फोटू! आगोबानी टि शर्ट बदललेला पाहूण आणंद जाहला! ;) टक्कूमक्कूशोनू चा अनाहितां समवेत फोटू पण भारी!

जंगी मिपा कट्ट्याबद्दल सर्वांचेच आभार.फोटू आवडले. थोडा वेळ का होईना सर्वांना भेटता आले याचा आनंद आहे.

जबरदस्त मिपा महाकट्टा! 'अनाहिता आणि लाडोबा' छान फोटो. डांगेसरांनी कट्टावृत्तांत लिहिल्यास वाचायला आवडेल.

झक्कास एक्दम!!!!

आयोजकांना सलाम! असे अनेक महाकट्टे करायची सुबुद्धी त्यांना वरचेवर होवो. :) सर्व फोटो भारी आले आहेत. कट्टा दणक्यात झाला. सर्वांचे आभार! रच्याकने मी ह्या कट्ट्याला गेले होते का? असा प्रश्न माझा मलाच पडला आहे. त्याचे उत्तर म्हणून इथेच एक खुसखुशीत अतिरंजित धमाल मिनिवृत्तांत लिहायचा मानस आहे. आयोजकांची हरकत नाही ना?

Zakkas .....photo pan mast

जंक्शन कट्टा आणि चविष्ट व्रुत्तांत. धन्यवाद. स्वगतः पुढच्या वेळी हजेरी लावावी लागणार..

वा !!! जबरी झकास महा- महाकट्टा ,फोटो सगळे जबराट ! माझी काय चर्च्चा केलीत म्हणे ;) बाकी ट क्या चा आय डी बदलुन द्यावा इतका निरागस वाटतोय फोटोट :प का अनाहिताची भीती वाटत होती म्ह्णुन चेहरा असा आलाय ;) ( मर्तेय मी , पळते मी ).......

कंकाका, आम्हाला एका च आयडी ची हौस आहे. तेवढा सुद्धा ठेवत नाहीत म्हणून दुसरा उसना पासना मागावा लागतो. बरेच लोक थोरथोर असल्याने आम्हाला उदार मनाने देतात. बाकी कट्टा उत्तम झालेला आहे यात संशय नाही. काही ठिकाणी सोनेरी धान्यपेयं दिसली होती ब्वा!

मी (माझीही शॅम्पेन ) , किसन , मामलेदार पंखा , शीबीआय , आणि डॉक्टर आम्ही ठाण्याहून निघालो , माझ्या बरोबर एक माजी संपादक , एक WWF कुस्तीपटू , नेव्हीतील डॉक्टर आणि शीबीआय ऑफिसर असल्याने निर्धास्त होतो , मुलुंड - ऐरोली फाट्यया पर्यन्त व्यवस्थित आलो , मी गाडी चालवणारा अर्जुन आणि मार्ग दाखवणारा किसन अशी उलटी जोडी जमली होती , मध्येच एक खतरनाक रस्त्याने येण्याचा निर्णय झाला आणि आम्ही व्यवस्थित नवी मुंबई दर्शन करून दर मजल करत कसा बसा गंतव्य स्थानापर्यन्त पोहोचलो मध्येच गाडी बरेच वेळा स्पीड ब्रेअकर वर आपटली पण चाकातील हवा कमी असेल अशी स्वतः:ची भाबडी समजूत करून घेतली :) महा कट्टा कसला मस्त पैकी स्नेहसंमेलन चालू होत , अशी यशस्वी स्नेहसंमेलन फक्त ग्रेटर मुंबईकरच भरवू शकतो ह्याची खात्री झालि , वल्ली (प्रचतेस ) , सगा , गणामास्तर त्रिवेणी आणि अजून कोणी कोणी पुण्ययाहून आले होते , बरेच दिवसांनी फुल गॅंग भेटली मिपाची काही नाव बदलाविशी वाटली जस की टका >> शामळू कार्टा >>शाका , कंजूस काका >> चपळ काका , सुरंगी >> सूर-सुरी (फटाक्यातील) , बोका-इ-आझम >> प्रेमळबोका , प्रचतेसला त्याच्या नावावरून बरेच जणांनी पिडला असेल , प्रत्येक वेळेला तो ते वारुणाच नाव आहे असं सांगून सुटका करून घेत होता मक , निदे , विमे , प्रास , कंजूस , त्रिवेणी , पिंगू (पोपटी आठवते आहे ना रे ) , कोमल , वाघे अश्या काही जणांशी थोडक्यात चर्चा झाली , निदेनि बोभाटा.कॉम विषयी बरीच माहिती दिली , प्रत्येक मिपाकरांनी बोभाटा.कॉम ला अवश्य भेट दिली पाहिजे अफलातून उपक्रम आहे एकंदरीत अजय , विपा , बोका आणि इतर आयोजकांनी अफलातून आयोजन केलं होत , आता एखादी पिकनिक किंवा मुंबई आणि पुण्य मधोमध रेसोर्टवर भेटून मस्त गप्पा मारल्या पाहिजेत

अरे वा !! जोरदार झालाय कट्टा!!!

तर त्याचं असं झालं की हाम्रिकेत कट्टा,त्यात पण एकजण सात तास ड्राइव्ह करुन आलेले,युकेत कट्टा आणि मिपाच्या मातृभूमीत मात्र कट्टयाचा दुष्काळ :( याने आमची झाली जळजळ.मग बालके टकाशी खरडीखरडीत विषय निघाला आमची मुंबई कट्टा करायचा.पण जागा काही निश्चित करता येईना.मिपाकट्टा म्हणजे कसं ऐसपैस गप्पा मारता आल्या पाहिजेत.सोबत छानशी खादाडी हवी.त्यात ते टकं सारखं कोंबडीवालं हाॅटेलच पाहिजे करत नाचत होतं.आणि मी पूर्णपणे शाकाहारी.टकाने पहिलं नाव सुचवलं हाॅटेलचं ते 'झिंगा'! मला नाव ऐकुन चक्करच यायची बाकी :)मग दुसरे नाव मालवणी रस्सा.ते फिश स्पेशल. परत नाक मुरडले.मग इनाॅर्बिटला कट्टा करु. जे हवे ते खाऊ ठरवुन बोक्याला तसं कळवलं.पण जशी येणाऱ्या मिपाकरांची संख्या धाग्यात वाढायला लागली मला टेन्शन यायला लागलं.माॅलच्या गर्दीत कसं मॅनेज होणार.आणि त्याच वेळी वाशीकर मिपाकर विपा देवासारखे धावुन आले आणि त्यांच्यामुळे NMSA सारखी मस्त निवांत जागा कट्ट्यासाठी मिळाली.त्यांनी सगळे आयोजन करुन ठेवलेच होते. तिथल्या रेस्टाॅरंटचा मोठा भाग कट्टयासाठी आरक्षित होता.त्यामुळे कोणताही व्यत्यय न येता फार छान सोय झाली.विशेषतः बाहेर पाऊस असताना. कट्ट्याला सर्वप्रथम पोचले ते पिंची अाणि पुणेकर.भर पावसात लवकर निघून दिल्या वेळेला ते हजर होते. नंतर एकेक करत ठाणे,मुंबई, पनवेल,सानपाडा,बोयसर सगळे मिपाकर जमले. शिबिआयने मस्त गरम अप्पे करुन आणले होते.पुणेकरांनी आठवणीने बाकरवडी आणि ठाणे मुलुंड आघाडीने सुरळीच्या वड्या. सर्व तुटून पडतच होते तर आधीच वैतागलेले मॅनेजर साहेब प्लीज बाहेरचे फुड नाॅट अलौड म्हणत आले.खट्टु होऊन सगळे डबे बंद झाले :( मग विपा भाऊंनी मस्त गरम गरम मन्चाव सुपची ट्रिट देऊन आत्मे शांत केले! मग ओळखपरेड सुरु झाली.सगळे गोल करून उभे राहिले.आणि एकेकानं आपापली ओळख दिली.त्यामुळे एक बरे झाले.कोण कोण आलंय नीट कळाले.अगदी शेवटी अदि आणि तिची मैत्रीण आल्या.त्याही दंग्यात मनापासून सामील झाल्या! तोवर नुसता कल्ला आणि नो आॅर्डर वर वाढती लोकसंख्या बघून मॅणेजर साहेब हैराण झालेले.मग देवदूत नं दोन बनून स्वीट टाॅकर काका धावुन आले.त्यांच्या मदतीने मग सर्व मेनू मॅनेजरला सांगितल्या गेला.तो जसजश्या डिश आणत होता, एकेक मिपाकर अॅड होत होते! मग त्याला और पाचका खाना करत आॅर्डर वाढवत नेत होते! जेवण मात्र अगदी छान होते.नंतरची कुल्फी तर मस्तच. कोणा दुष्टाने तीन तुकडे पळवल्याने माझ्या वाटेला एकच तुकडा आला :-/ नंतर मिपाकरांची पांगापांग होण्याआधी ग्रुप फोटो झाला.तोपर्यंत सोनुली पण आली. यानंतर पिंचिकर आणि अर्धे ठाणे रवाना झाले.बाकीचे गॅरी भाऊंची वाट बघत गप्पा मारत बसले.बालके टवाळ कार्टा याच्या बालसुलभ बोबड्या बोलांना ऐकुन मिपाकरणींनी मनोरंजन करुन घेतले.वर त्यांच्या लाडोबासोबत फोटोही काढलाच;) चार वाजता चहाची अनावर तल्लफ आल्याने सर्वजण परत रेस्टॉरंटमध्ये आले.चहा होईस्तोवर गॅरी भाऊ आलेच.एक छोटीशी ओळखपरेड परत होऊन सगळे मार्गस्थ झाले. या कट्टयाचा सर्वात भावलेला भाग म्हणजे जुने नवे मिपाकर आवर्जुन आले.कट्ट्यात कोणत्याही छुप्या चर्चा,कटु विषय आदिला स्थान नव्हते.टकाची गंमत करणे सोडता आलेल्या सगळ्या मैत्रिणी या मिपाकरणी म्हणून आल्या होत्या.अनाहिता कट्टा असे नाही.सगळ्यात मिळुन मिसळुन मस्त गप्पाटप्पा झाल्या. धन्यवाद मिपाकरांनो,धन्यवाद विपा. तुमच्यामुळेच इतका जबरदस्त कट्टा झाला.

बारवी डॅम( बदलापूर ), जांभे धरण ( आसनगाव स्टेशन )याठिकाणी जाण्याला बय्राचजणांनी उत्सुकता दाखवली आहे तिकडे जाण्याचे लवकरच ठरवण्यात येईल. भुशी डॅम,कोंडेश्वरवगैरे ठिकाणे बाद केली आहेत.

पैसाताईनं फोनवरून कट्ट्याला हजेरी लावली हे नमूद करणे राहिले.

बोका - ए - आझम नी कट्ट्याची घोषणा केली आणि या कट्ट्याला माझी हजेरी लागणार नाही हे मी ठरवुन टाकलं होत कारण वाशी हा माझ्या साठी अति लांबचा पल्ला कारण बोईसर म्हणजे एकदम एका टोकाला आहे. मुंबई हुन १०० कीमी आणि त्यात वाशी म्हणजे नवी मुंबई ते आणखी दुर. त्यात टका येणार या धडकीनेच मी कट्ट्याला जायचं नाही असं ठरवलं होतं पण एक आठवड्यापपुर्वी ट्रेक च्या दिवशी अजया भेटली आणि तिने सांगितलं की टका हा आयडी व्रात्य असला तरीही प्रत्यक्षात तो तितका व्रात्य नाहीये. मग मी जरा मना वर घेतलं पण इथे ३-४ दिवसा पासुन खुप पाउस असल्याने जाता येईल की नाही याचं टेन्शन आलं कारण अति पावसामुळे मुंबई रेल्वे च्या पश्चिम , मध्य आणि हार्बर अशा तिनी रेल्वे लाईन विस्कळीत झाल्या होत्या. ट्रेन जर मधेच बंद पडली तर पंचाईत व्हायची , त्यातच दर रविवारी मध्या आणि हार्बर रेल्वे लाईन ला मेगा ब्लॉक असतो आणि वेस्टर्नला जम्बो मेगा ब्लॉक . शेवटी कट्ट्याचा दिवस उजाडला. मी रेल्वेच्या पश्चिम लाईनशी कनेक्टेड आहे म्हणुन मी पश्चिम आणि हार्बर लाईन असा पर्याय निवडला. सकाळी ४ वाजता उठुन तयारी करुन ५.१५ ची डहाणुरोड - विरार ट्रेन मधे बसले, विरार ला उतरुन विरार - चर्च्-गेट ट्रेन पकडुन ८ वाजता माहीमला पोहोचले. तिथुन ९.५५ ची हार्बर लाईन हुन अंधेरी पनवेल ट्रेन होती पण ती ४५- मिनीटे उशीरा धावत होती. एकदाची ट्रेन मधे बसले. ११.१५ नंतर अजया आणि स्नेहश्री वाशी स्टेशन बाहेर भेटल्या तोवर पुणेकरणी पोहोचल्याची वर्दी मिळाली होती. गेल्यावर सगळ्यांची भेट घेतली फोटो सेशन झालं तो पर्यंत बाकीचे मिपाकर हळुहळु येउ लागले. बोका भाउ स्वतः आले आणि ओळख परेड सुरु झाली त्यानंतर डॉ. सुबोध खरेही आले त्यांच्याशीही ओळख झाली. जवळपास सगळे एकत्र जमल्यावर सगळ्यांनी आपापली ओळख दिली. गप्पांचा फड जमलेला असतानाही अजया आणि स्वीट टॉकर सगळ्यांच्या जेवणाची व्यवस्था करण्यात गुंग होते , दोघांचेही कौतुक कारण इतक्या जणांच्या जेवणाची व्यवस्था करणे म्हणजे खरंच कठीण काम होतं . जेवताना स्वीट टॉकर आणि टॉकरीणबाई, हेमंत वाघे , स्नेहशश्री, अजया यांच्या शी खुप गप्पा मारल्या, खुप माहीती मिळाली. खुप धम्माल केली, सगळ्यांना भेटुन बरे वाटले . मी ही हा पहिलाच कट्टा पाहीलाय जो इतका व्यवस्थित सुनियोजित होता. येताना दुसर्‍या दिवशी येण्याचा विचार होता पण अजयाने ६ वाजता पनवेल ला सोडले मग ६.३० ची पनवेल - डहाणु रोड ट्रेन पकडुन रात्री १० ला घरी पोहोचले आणि अजयाचे आभार कारण दुसर्‍या दिवशी म्हणजे आजच वेस्टर्न रेल्वे च्या ट्रेन्स लेट आहेत आणि आज आले असते तर ऑफीस गाठायला उशीर झाला असता कारण ऑफीस मधे मुंबईहुन येणारे सहकारी आज उशीरा आलेत.

वाह! क्या बात है! मस्तं वृत्तांत.

फोटो टाका लवकर. नायतर कट्टा आभासी समजणेत येइल...

मस्त...

मस्त!!! फोटो पाहिलेतच, आता ओळख परेड होउ दे!

सलाम साहेब..सलाम!! खरोखरच महाकट्टा झालेला दिसतोय ! फोटोसाठी धीर धरलेला आहे...

ओ बोक्याभौ आमचं मीरारोड विसरले बघा तुम्ही.नि आपलं शिवाजीपार्कपण विसरले.ते आधी समाविष्ट करा.बाकी फुरसदीत.

चिंचवडहून मी, गणामास्तर आणि गावडे सर निघालो ते ८ वाजता. धुव्वांधार पाऊस चालू होता. घाटात वातावरण अगदी तुफ्फान होतं. चोहोंबाजूंनी ढगांनी वेढून घेतलं होतं. धबधबे अक्षरश: कोसळत होते, ओहोळ फ़ुफ़ाटलेले होते. लोणावळ्यात एके ठिकाणी मिसळ खायला थांबलो तो एक वेगळाच किस्सा. :) साडेआकाराच्या आसपास वाशीत पोहोचलो. NMSAच्या आवारात येताच कंजूसकाका येताना दिसले. रिसेप्शनपाशीच श्री व सौ पाटील व सुरंगीताईंची भेट झाली. पाटलांबरोबर NMSA हिंडून पाहिलं. खूप छान स्पोर्ट्स कॉम्प्लेक्स आहे ते. एकेक कट्टेकरी हळूहळू येत गेले मग काय गप्पांना बहार नुसता. प्रासदादाला जवळपास ३ वर्षांनी भेटून खूप आनंद झाला. पुण्यातली चांगली नोकरी सोडून स्वतंत्र व्यवसाय करू लागलेल्या पिंगूची भेट झाली. काही जुन्या आठवणींना उजाळा मिळाला. कंजूस काकांसोबत लवकरच विसापूर भटकंतीचा बेत ठरला. अजया, बोकेश, टका आणि श्री. विकास पाटील ह्यांचे नेटक्या आयोजनाबद्दल ख़ास कौतुक आणि आभार्स. बऱ्याच सदस्यांशी पहिल्यांदाच भेट झाली. एकूणातच मिपाकर्स - यु मेड माय डे. :)

जबरदस्त कट्टा. फोटो ची वाट पाहातोय

सर्व हौशी फटूग्राफरांनी क्लिकवलेले फटू इथे लवकर पेष्टवावेत ज ही णम्र विणंती!

चाsssळीस मिपाकर ?! फारच जंगी कट्टा झालेला दिसतोय असावा... "दिसतोय" असे फोटो पाहिल्यावर म्हणण्यात येईल ! ;) :)

डावीकडून-लि माऊ,सुरन्गी,मस्त कलंदर,अजया,स्वीट टॉकर आणि टॉकरीण बाई,मीराताई,मीता,त्रिवेणी,सौ पाटील्,आरोही,भुमी,कविता१९७८,स्नेहश्री डावीकडून-मुवि,कंजूस,मामलेदारचा पंखा,सगा,गणा मास्तर,प्रचेतस,संदिप डांगे,डॉ खरे,टका,माझीही शँपेन,हेमन्त वाघे डावीकडून-प्रणव जोशी,प्रास,विमे,किसन शिंदे,निखिल देशपांडे गॅरीभौ आले एकदाचे!(दरवाजापाशी) अनाहिता आणि लाडोबा! फोटो क्र.१ डावीकडून-लि माऊ,सुरन्गी,मस्त कलंदर,अजया,स्वीट टॉकर आणि टॉकरीण बाई,मीराताई,मीता,त्रिवेणी,सौ पाटील्,आरोही,भुमी,कविता१९७८,स्नेहश्री फोटो क्र ३ डावीकडून-मुवि,कंजूस,मामलेदारचा पंखा,सगा,गणा मास्तर,प्रचेतस,संदिप डांगे,डॉ खरे,टका,माझीही शँपेन,हेमन्त वाघे फोटो क्र,४ डावीकडून-प्रणव जोशी,प्रास,विमे,किसन शिंदे,निखिल देशपांडे

इथे पुन्हा देतोय फोटो- फोटो- फोटो पहिला ओळखपरेड उजवीकडून आइडीनावे बोका-ए-आझम, वि पा विलास पाटील, निशदे, किसन शिंदे, विमे, प्रास, प्रणव जोशी, कोमल (विपाकन्या), सौ० (मामलेदारचा पंखा), (१), (२), (३), (४) आणि चि० २ ) ओळखपरेड फोटो दुसरा ओळखपरेड () चिरंजीवसह पासून डावीकडे सौ पाटील, त्रिवेणी, शिबिआइ, (४), स्वीट टॅाकरीण, स्वीट टॅाकर, मस्त कलंदर आणि हातात मोबाइल असलेल्या अजया. ३ ) ओळखपरेड फोटो तिसरा ओळखपरेड मोबाइलने फोटो काढणाय्रा अजया पासून डावीकडे सुरंगी, फोटो काढणारे 'माझीही शॅम्पेन, हेमन्त वाघे, टवाळ कार्टा, डॅा सुबोध खरे(कोकाकोला घेतलेले), संदीप डांगे, प्रचेतस(=वल्ली निळा टी शर्टमध्ये), सतीश गावडे, मुक्तविहारि(मुवि), मामलेदारचा पंखा. ४ ) निघण्याअगोदर ५ ) निघण्याअगोदर ६ ) छत्री धरलेली चि० निलापी ७ ) शेवट गोड तर सर्वच गोड- चहा घेतल्यावर. खरे( डॅाक्टरेट) क्लिंटन ( मागे उभे लाल टीशर्टात ) सांगितल्याप्रमाणे आले आणि खरे डॅाक्टर कुठेत विचारलं तेव्हा हास्यकल्लोळ.

मिपाकरांची लक्षणीय उपस्थिती. खऱ्या अर्थाने महाकट्टा. बोका ए आझम आणि अजयाचे अभिनंदन. काय काय गप्पा झाल्या, माझ्याशी मैत्री करशील का, असे व्य नि कोणा कोणाला आले, वगैरे चर्चा झाल्या की नाही ? एक आयडी मेला की पुन्हा दुस-या आयडीने वर तोंड करून प्रतिसाद देणा-याबद्दल काही चर्चा झाली की नाही. बाकी, फोटोत धन्या, वल्ली, अजया, माऊ, डॉ. सुबोध,प्रास, निखिल, मस्त कलंदर, इतकेच ओळखता आलेत. बाकीच्यांचाही परिचय व्हावा.हरकत नसेल तर ! -दिलीप बिरुटे

आता पूर्ण विश्वास बसला. फारच जंगी भन्नाट कट्टा !! :)

फोटो क्र.१ डावीकडून-लि माऊ,सुरन्गी,मस्त कलंदर,अजया,स्वीट टॉकर आणि टॉकरीण बाई,मीराताई,मीता,त्रिवेणी,सौ पाटील्,आरोही,भुमी,कविता१९७८,स्नेहश्री फोटो क्र ३ डावीकडून-मुवि,कंजूस,मामलेदारचा पंखा,सगा,गणा मास्तर,प्रचेतस,संदिप डांगे,डॉ खरे,टका,माझीही शँपेन,हेमन्त वाघे फोटो क्र,४ डावीकडून-प्रणव जोशी,प्रास,विमे,किसन शिंदे,निखिल देशपांडे

निदान पुढील ३-४ वर्षे मी डोंबोलीत नसेन. त्यामुळे ह्या कट्ट्याला उपस्थित राहणार होतोच. सकाळी सौ.मुविंकडे काही विद्यार्थी जर्मन शिकायला येणार असल्याने, सौ. मुविंना येता आले नाही.

कसलो कट्टो झालो आसा, वाह!!!! क्या बात.... एकदम झकास........ (जावक व्हया होता.......)

+1 झक्कास कट्टा...मस्त वृत्तांत... फोटोस पण छान!!! टाका + अनाहिता... फोटो बघून वाईट हसतेय!!! :) ;) ;) अजून detail येऊदेत!!!

कट्टा दणक्यात झालेला दिसतोय. नवे-जुने-आजी-माजी-भावी मिपाकर एकत्र पाहून मस्त वाटलं.

डॉ सुबोध खरे व अजया रॉक ! काहीनी खरे यांच्याकडे "मेंटेन" साठी शिकवणी लावावी.

कट्ट्याला उपस्थित मिपाकरांशिवाय जे तिथे चर्चेत होते ते मिपाकर- डॅा बिरुटे, पैसातै, नीलकांत, प्रशांत, आत्मबंध ( गुरुजी/बुवा/अत्रुप्त आत्मा), नुलकरकाका, स्पा ( मन्या/स्टीव राजा/स्पान्डुरंग ), दीपककुवेत, दमामि, यशो{धरा}, प्यारे१/धनंजय माने/सर्व नावे, दादा दरेकर/सर्व नावे, प्रमोद देर्देकर, पियुशा, अभ्या टिंबटिंब, चौकटराजा, ब्याटमन, नादखुळा ( पिंचिंवार्तापत्र ), आदूबाळ, विनोद१८, ग्रेटथिंकर, शान्तिप्रिय